Στον πυρετό του ρετρό

Διαχωρίζοντας την ουσία από τη μόδα για τα αγαπημένα μας παλιά συστήματα
Εδώ και λίγο περισσότερο από ένα χρόνο, περίπου, έχω αναθερμάνει τη σχέση μου με τους υπολογιστές του περασμένου αιώνα. Αφορμή στάθηκε η διαδικτυακή συνάντηση που είχα με ορισμένους gamers, τους οποίους γνώρισα μέσα από την κοινότητα του site RetroUnlim. Πρόκειται για μια κοινότητα από ανθρώπους ετερόκλητους, διαφορετικών εθνικοτήτων, κοινωνικών καταβολών, επαγγελματικών ενασχολήσεων, τους οποίους όμως ενώνει, τρόπον τινά, η κοινή τους αγάπη για το gaming, τόσο το μοντέρνο, όσο και το “ρετρό”.

defender_of_the_crown

Και ως “ρετρό” μπορεί να θεωρήσει κανείς μια παιχνιδοκονσόλα ή έναν υπολογιστή που είχε κυκλοφορήσει από τα τέλη της δεκααετίας του 1970, ενδεχομένως και μέχρι το διάστημα γύρω από το 2000. Χονδρικά από τα του Apple I, του πρώτου IBM PC και του Atari 2600, μέχρι και τη μετάβαση από τα Windows 9x στα XP, αλλά και την εμφάνιση του PlayStation 2, μιας κονσόλας που θεωρώ ορόσημο, γιατί συνδέει (χάρη στη συμβατότητά της με το PS 1), τις παλιές γενιές παιχνιδοκονσολών, με τις μοντέρνες, ενώ ήταν και η πρώτη που εισήγαγε το συνδυασμό οπτικού μέσου και σκληρού δίσκου.

Σαφής διαχωριστική γραμμή δεν υπάρχει, ωστόσο οι όροι “ρετρό” και “vintage”, που είναι συχνά εναλλάξιμοι, και το τι εννοεί κανείς χρησιμοποιώντας αυτούς τους όρους, εξαρτάται και από τη δική του ηλικία, τα προσωπικά βιώματα, αλλά και τη στάση που έχει απέναντι στα πράγματα, γενικότερα.

Σ’αυτό το διάστημα έχω συλλέξει έναν μικρό αριθμό από συστήματα, κυρίως της Commodore, εκπληρώνοντας έναν διακαή πόθο που είχα από μικρό παιδί, όταν δεν είχα τα μέσα για να τα αγοράσω καινούρια. Έχοντας γαλουχηθεί στα πρώτα μου βήματα με έναν PC, τον θρυλικό Amstrad 1512, είχα την περιέργεια να ασχοληθώ, έστω και επιδερμικά με αυτά τα διαφορετικά και περίεργα – για μένα – μηχανήματα. Τα μηχανήματα στα οποία έπαιζα με φίλους και συμμαθητές, όταν πήγαινα στα σπίτια τους.

Kit-1

Όπως πολλοί άλλοι, κρατώ ακόμη τις αναμνήσεις και τα αισθητηριακά αποτυπώματα: τη μυρωδιά από το ζεστό σιροπιαστό σάμαλι που κέρναγε η μάνα του φίλου, οι εικόνες από τα παιδικά δωμάτια, διακοσμημένα με αφίσες των Duran Duran ή του David Hasselhoff (και για τους πιο ατίθασους, των Iron Maiden ή της Samantha Fox), ο συριγμός από το ηχείο της τηλεόρασης καθώς το παιχνίδι φόρτωνε από την κασέττα για 10 λεπτά (συχνά για να διακοπεί και να χρειαστούν άλλα 10 λεπτά μπας και παίξουμε αυτό το ^&%$παίχνιδο!).

Και ομολογώ ότι το να έχεις πλέον στην κατοχή σου σήμερα ένα τέτοιο μηχάνημα, είναι μια πολύ ευχάριστη εμπειρία, ακόμη και για να κάνεις και τα απλούστερα πράγματα, όπως το να φορτώνεις ένα παλιό κλασσικό παιχνίδι από κασέτα ή δισκέτα για τον Commodore 64 ή την Amiga 500. Είναι ένα περίεργο συναίσθημα, γιατί από τη μια σε γυρνά πίσω σε ευχάριστες περασμένες εποχές, αλλά από την άλλη είναι μια εντελώς νέα εμπειρία, που βιώνεις εξολοκλήρου στον παρόντα χρόνο, αφού πρόκειται για συστήματα που δεν είχες ποτέ στην κατοχή σου.

Για τον περισσότερο κόσμο, η συστηματική ενασχόληση με παλιά και, παρωχυμένης τεχνολογίας, συστήματα είναι όχι απλώς άσκοπη, αλλά αντιμετωπίζεται και με μια σχετική απέχθεια. Σε μια εποχή που η καταναλωτική τεχνολογία απαξιώνεται ραγδαία, ο κύκλος της ανανέωσης των gadgets μας να έχει γίνει πλέον ετήσιος, με κίνδυνο να περιοριστεί ακόμη περισσότερο. Μέσα σε μια τέτοια ατμόσφαιρα η ενασχόληση κάποιου με ένα σύστημα της δεκαετίας του ’80, που πηγάζει συνήθως από συναισθήματα νοσταλγίας και είναι συνδεδεμένη με ευχάριστα βιώματα από την νεανική ηλικία, μοιάζει με παράδοξο φαινόμενο.

Γνήσιο ενδιαφέρον ή επιφανειακός μιμητισμός;

Στην πραγματικότητα, δεν είναι καθόλου παράξενο, πρόκειται για μια πηγαία εκτίμηση για την τεχνολογία των παλαιότερων εποχών, η οποία έχει ξεπεραστεί στις μέρες μας, χάρη στα τεχνολογικά άλματα που έχουν συντελεστεί στο μεσοδιάστημα, αλλά δεν παύει να εκπλήσσει με την ευρηματικότητα, το ταλέντο, την ευφυία και το μεράκι όλων όσων συντέλεσαν στη δημιουργία τους: τεχνικοί, σχεδιαστές, προγραμματιστές, όλοι εκείνοι που δημιούργησαν υπολογιστές που έχουν μείνει στην ιστορία, το καθένα για διαφορετικούς λόγους:

O ZX Spectrum, επειδή επέτρεψε σε πολλές οικογένειες να αποκτήσουν υπολογιστή με λίγα χρήματα. Ο Commodore 64 γιατί αγαπήθηκε όσο λίγα συστήματα, χάρη στις καλές τους hardware προδιαγραφές, που του επέτρεψαν να διαπρέψει στα games. Η Amiga που επέτρεψε στον ερασιτέχνη, αλλά και τον επαγγελματία να αποκτήσει την ισχύ των 16 bits και τον πλούτο των multimedia, χωρίς να ξοδέψει μια περιουσία, για την απόκτηση ενός Macintosh. Ομοίως ο Atari ST έγινε, χάρη στις θύρες MIDI που ενσωμάτωνε και το χαμηλό τους κόστος, αναπόσπαστο εργαλείο των απανταχού μουσικών στούντιο.

Στον αντίποδα έχουμε τη μόδα, την τεχνητή προσέλκυση προς το “παλιό”, η οποία δημιουργείται μέσα από τη διαδικασία του μιμητισμού και ενισχύεται από την ανακύκλωση καταναλωτικών προτύπων και συμπεριφορών, που βρίσκουν πρόσφορο έδαφος κερδοφορίας. Κι αυτή η μόδα έχει πολλά επίπεδα και εκφάνσεις: από την υστερία με τα φωτογραφικά φίλτρα του Instagram, τα hipster μπλουζάκια με τις πιξελιασμένες φιγούρες του Mario ή των Space Invaders, μέχρι και την ώψιμη ανακάλυψη του βινυλίου, της μαγνητοταινίας και οτιδήποτε έχει χροιά και “οσμή” vintage.

cbm-64

Για να μην πλατυάσουμε και για να επικεντρωθούμε στο θέμα των υπολογιστών, κι εδώ υπάρχει το κομμάτι της αλήθειας και το κομμάτι της μυθοπλασίας και της υπερβολής. Στην πρώτη κατηγορία θα εντάξω όσους έχουν επίγνωση των περιορισμών του παλιού hardware, το αγαπούν, ασχολούνται μαζί του, αλλά δε φτάνουν στις ακρότητες και τις υπερβολές. Αντιθέτως, υπάρχει η μερίδα εκείνη των retro fans που, είτε από υπερβολική προσκόλληση, ή – αντιθέτως – από υπερβολική άγνοια, περιδινίζονται γύρω από ιδέες και τεχνολογίες που, πολλές φορές, δεν έχουν και πολύ νόημα, ακόμη και για τους νοσταλγούς αυτών των αγαπημένων συστημάτων.

Όταν η αγάπη για το παλιό σύστημα γίνεται πεδίο εκμετάλλευσης

Για να μπούμε, επιτέλους, στο ψητό της υπόθεσης, θα πάρουμε ως αφορμή την πρόσφατη κυκλοφορία ενός εξαρτήματος για την παλιά Amiga 600, το οποίο εντάσσεται στην κατηγορία των “accelerators”. Ονομάζεται Vampire II και τοποθετείται πάνω στον κεντιρικό επεξεργαστή του υπολογιστή, επιταχύνοντας δραματκά τις επιδόσεις του.

Μια πιο προσεκτική ματιά αποκαλύπτει ότι δεν πρόκειται για έναν τυπικό accelerator, όπως είναι π.χ. η πλακέτα Furia, η οποία λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο, δηλαδή εφαρμόζεται πάνω στον 68000 CPU, αλλά όντως πρόκειται για συμβατό επεξεργαστή ανώτερης κλάσης, έναν 68030 για την ακρίβεια, 10πλασιάζοντας πρακτικά τις επιδόσεις του μηχανήματος.

Στην περίπτωση όμως του Vampire II, μιλάμε για μια εξομοίωση σε hardware επίπεδο και “hijacking” του συστήματος της Amiga, το οποίο επί της ουσίας απενεργοποιείται. Μιλάμε για έναν ολοκληρωμένο υπολογιστή, ο οποίος παρακάμπτει την Amiga και μάλιστα διαθέτει και δική του ξεχωριστή έξοδο HDMI.

Παρόμοιας λογικής είναι και ένα αντίστοιχο σύστημα για τον Commodore 64, με το όνομα Turbo Chameleon 64, το οποίο βασίζεται και αυτό σε κύκλωμα FPGA (με απλά λόγια επαναπρογραμματιζόμενο ολοκληρωμένο που προσομοειώνει σε επίπεδο hardware την απλούστερη αρχιτεκτονική τέτοιων παλιών συστημάτων).Το Turbo Chameleon 64 έχει τη μορφή cartridge και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την επιτάχυνση της φόρτωσης από δισκέττες, τη χρήση καρτών SD για τη φόρτωση software στον C64, αλλά παράλληλα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως αυτόνομος υπολογιστής, προσομοιώνοντας άλλα παλιά μηχανήματα όπως τους Amstrad CPC, τους MSX κλπ.

amiga-turbocat

Για να επανέλθουμε στο Vampire II, το οποίο μάλιστα είναι και πανάκριβο, ο κατασκευαστής του, που φυσικά έχει και καμια τρελή γραμμή παραγωγής, τα βρήκε σκούρα, αφού οι πελάτες πέσανε σα λεφούσι επάνω του. Μη νομίζεις, φίλε οδηγέ, ότι μιλάμε για καμιά μυριάδα, όλοι κι όλοι είναι κάτω από 900 άτομα, όσοι περιμένουν σε σειρά προτεραιότητας για το θαυματουργό accelerator. Αντιθέτως, το ανάλογο board για την Amiga 500 (που κοστίζει περίπου €260), μπορεί να το προμηθευτεί κανείς άνετα.

Ωραία μέχρις εδώ, αλλά τι θα πετύχει ένας ευτυχής κάτοχος του Vampire II; Όπως διαφημίζει το site του κατασκευαστή, θα μπορεί να έχει κρυστάλλινη ψηφιακή εικόνα, χωρίς την ανάγκη scan-doublers και παλιών multiscan οθονών (ως γνωστόν οι κλασσικές Αmiga έχουν περίεργα κουσούρια στη σύνδεσή τους με οθόνες, καθώς εξ’ορισμού συντονίζονται στα 15ΚΗz οριζόντιας σάρωσης, συχνότητα πολύ χαμηλή για τις μοντέρνες οθόνες και τηλεοράσεις. Επιπλέον μπορεί να έχει άφθονη μνήμη της τάξης των 128ΜΒ (ναι, σωστά διάβασες “MB”, όπως λέμε “Megabytes”), αλλά και άλλα εκπληκτικά πράγματα όπως 16 εκατομμύρια χρώματα (ασχέτως αν αυτό αποτελούσε κοινό τόπο, ακόμη και για την περίοδο λίγο πριν από το 2000). Με άλλα λόγια, αυτό το accelerator, επιτρέπει σε μια παλιά Amiga να προσεγγίσει τις δυνατότητες ενός τυπικού PC των αρχών της δεκαετίας του 2000, ή ενός Macintosh με επεξεργαστές IBM PowerPC.

Κάπου εδώ, αναρωτιέται κανείς εύλογα, αν το σημαντικό ποσόν που θα δώσει κάποιος για ένα τέτοιο εξάρτημα, δε θα μπορούσε να επενδυθεί κάλλιστα για την αγορά αυθεντικών μηχανημάτων Amiga και περιφερειακών. Φυσικά κάποιος θα αντιτείνει ότι στόχος είναι να δεις το παλιό σου μηχάνημα να “πετάει” και να κάνει πράγματα που κανονικά, σύμφωνα με τις αρχικές του προδιαγραφές, ήταν αδιανόητο να κάνει. Όμως, ακόμη κι έτσι, ποιο είναι το πρακτικό όφελος του να μπορείς να παίζεις Doom σε full screen ή να τρέχεις Mac Fusion για να ζωγραφίζεις με το Photoshop στην Amiga; Ακόμη και αν μιλάμε για ρετρό πόρωση, η μπάλα κάπου χάνεται και πλέον περνάμε στα όρια της εμπορικής εκμετάλλευσης ενός πηγαίου νοσταλγικού αισθήματος και μιας γνήσιας αγάπης που τρέφουμε για τα μηχανήματα που μας συντρόφευσαν στη νιότη μας.

Ζώντας στη σαπουνόφουσκα των απατηλών προσδοκιών μας

Κι εδώ φυσικά έρχονται να παίξουν το ρόλο τους και τα social media και το YouTube και τα άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: πολλά άτομα που καλύπτουν τις εξελίξεις στο χώρο του ρετρό, έχουν συμφέρον να παρουσιάζουν με ενθουσιασμό οτιδήποτε νέο κυκλοφορεί, υπό τη μορφή adapters, accelerators, homebrew software κλπ. Περισσότερα likes, περισσότερα views, μεγαλύτερος ντόρος, αλλά και λεφτά που διακινούνται αριστερά και δεξιά για την απόκτηση των πολυπόθητων μοντέρνων gadgets που θα δώσουν “νέα πνοή” στα παλιά συστήματα.

Πόσο “αληθινό” είναι όμως, πόσο αντιπροσωπεύει την αρχική εμπειρία χρήσης, ένα σύστημα που πλέον είναι emulation, έστω και σε επίπεδο hardware; Τί αξία έχει να απενεργοποιούμε πλήρως το πηγαίο board και να χρησιμοποιούμε τον παλιό υπολογιστή σαν ένα κέλυφος;

Morphos

Επίσης, θα μπορούσε κάποιος να κάνει και μια άλλη προέκταση, ειδικά πάνω στην πλατφόρμα της Amiga: ποια είναι η πραγματική σχέση μεταξύ των λεγόμενων “κλασσικών” Amiga, δηλαδή μέχρι και της 4000, με χρονικό ορίζοντα γύρω στο 1995 και των “μοντέρνων” Amiga, που λίγη σχέση έχουν, τόσο με το hardware της πλατφόρμας Motorola 68K, όσο και του λειτουργικού συστήματος; Γιατί, όπως έχουμε αναφέρει και στο παρελθόν, τα εγχειρήματα όπως το MorphOS ή το AmigaOS 4, μπορεί να μοιάζουν με το παραδοσιακό Workbench, στο στήσιμο και τη φιλοσοφία, αλλά επί της ουσίας ούτε καν συμβατά με το παλιό software δεν είναι.

Όταν είναι εύκολο να βρεις, είτε από το eBay, ή από έναν τοπικό πωλητή, ένα αξιοπρεπέστατο σύστημα PowerPC, όπως ας πούμε ένα Power Mac G4, στο όμορφο το κουτί του, με παρελκόμενα και άλλα καλά με κόστος από 50 μέχρι 100 ευρώ, είναι τουλάχιστον τραβηγμένο απ’ τα μαλλιά να δίνεις 200 και 300 ευρώ για να κάνεις τι; να απενεργοποιείς στην ουσία το παλιό σου hardware, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι το “επιταχύνεις”.

Όλοι έχουν την ελευθερία τους και όλα έχουν τη χρησιμότητά τους

Βεβαίως, για να είμαστε δίκαιοι, εδώ μιλάμε για ένα χόμπι, για μια ευχάριστη ενασχόληση και όχι για την επίτευξη κάποιου επαγγελματικού σκοπού. Είναι ο κλασσικός ορισμός του “το κάνω επειδή μπορώ”. Η αναβάθμιση και ο εμπλουτισμός, ή μάλλον το μπόλιασμα του παλιού hardware με τη νέα τεχνολογία, μπορεί κάλλιστα να είναι και ο αυτοσκοπός. Μπορεί να είναι και τόσο ματαιόδοξο, όσο το να φιγουράρεις 100πλάσια ταχύτητα στο System Benchmark, ή να πσοτάρεις ένα εντυπωσιακό screenshot η video από κάποιο “απαιτητικό” παιχνίδι ή demo.

amiga-floppy-emu

Η διαφορά στη χρηστικότητα ενός περιφερειακού αναβάθμισης για τέτοια ρετρό συστήματα, είναι πολύ λεπτή. Ορισμένες κατηγορίες συστημάτων αποθήκευσης όπως π.χ. οι CF ή PCMCIA adapters, τα SD2IEC, Gotek-HxC floppy emulators είναι πραγματικά χρήσιμα, γιατί υποκαθιστούν με ένα φλασάκι, ή μια καρτούλα μνήμης, την παραδοσιακή δισκέττα ή σκληρό δίσκο, αποθηκευτικά μέσα με αργή ταχύτητα, επιρρεπή σε δυσλειτουργίες, εξαιτίας της μηχανικής τους φύσης και, οπωσδήποτε, με πεπερασμένη διάρκεια ζωής, αφού, όπως και να το κάνουμε, πολλά από αυτά τα συστήματα κλείνουν πλέον ακόμη και πάνω από 30 χρόνια ύπαρξης! (να σημειώσουμε ότι τα floppy emulators είναι πολύ πιο χρήσιμα απ’ ότι φαντάζεται κανείς γιατί βρίσκουν εφαρμογές από συσκευές βιομηχανικού εξοπλισμού, μέχρι ηλεκτρονικά μουσικά όργανα, για καθαρά επαγγελματική χρήση).

H γνώμη ενός ειδικού

Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να παραθέσω την άποψη ενός έμπειρου χρήστη και γνώστη των παλιών οκτάμπιτων συστημάτων, όπως την έχει καταγράψει σε ένα γνωστό ελληνικό forum για φίλους του retro computing. Ο Δημήτρης, ή “ametakis” όπως είναι γνωστός στον κύκλο των retro fans, γνωρίζει ιδιαίτερα καλά τα μυστικά των 8-μπιτων και 16-μπιτων συστημάτων της Commodore (και όχι μόνο), την αρχιτεκτονική τους, μπορεί να τα επισκευάζει, να τα αναβαθμίζει και να τα ανακαινίζει. Ας δούμε λοιπόν τι έχει να πει πάνω στο προκείμενο θέμα:

Quote:

Εδώ και τουλάχιστον μια 10ετία, αφότου πλέον η οριστική επικράτηση στην αγορά των Windows PCs (άντε και των Mac) ήταν καθολικό και γενικώς αποδεκτό γεγονός, τα παλιά λεγόμενα home-micros των 8 και 16 bit πέρασαν οριστικά στην ιστορία, η επίσημη παραγωγή τους διακόπηκε και κατέληξαν να είναι ένα ξεχασμένο είδος που απευθυνόταν μόνο σε χομπίστες (κυρίως άτομα 40+ σήμερα, που γνώριζαν αυτή την κατηγορία υπολογιστών από την εποχή τους) και σε συλλέκτες πάσης φύσεως και ηλικίας.

Η συλλογή σιγά-σιγά έγινε μόδα και αρχίσαμε να βλέπουμε ανθρώπους που δεν είχαν καμιά σχέση με το “σπορ” να κυνηγούν μανιωδώς μηχανήματα που δεν ήξεραν καν τι είναι, μόνο και μόνο επειδή διάβασαν κάπου (βοήθησε πολύ και η έκρηξη του internet με τον καταιγισμό τόσο ορθών και χρήσιμων όσο και βλακωδεστάτων σχετικών πληροφοριών) ή τους είπε κάποιος ότι θα έπρεπε να τα έχουν.

Ως εδώ καλά, δεν έχω καμιά αντίρρηση αν κάποιος θέλει να κάνει συλλογή απλώς για τη συλλογή, αυτό είναι δικαίωμα του καθενός.

Το πρόβλημα που με απασχολεί είναι ότι στα πλαίσια αυτής της μόδας, έτσι όπως εξελίχθηκε, βαθμηδόν η σχετική αγορά γέμισε από ΣΑΒΟΥΡΑ ( η γνώμη μου, έτσι; ;) ) πάσης φύσεως με την ταμπέλα των δήθεν retro-gadgets ή “επισήμων” επανακυκλοφοριών παλιών ονομάτων όπως η Amiga, o Commodore, o Spectrum και διάφορα άλλα…

Είδαμε π.χ. κάτι ηλίθιες motherboards που καμιά σχέση δεν είχαν με Amiga (Pegasos, AmigaONE, SAM κλπ) να μοσχοπουλιούνται σε (πάντα κατά τη γνώμη μου) αφελή θύματα που συνωστίζονταν για να κάνουν pre-orders με το πρόσχημα ότι πρόκειται για την νέα γενιά Amiga, ενώ δεν υπήρχε καν συμβατότητα σε software (καλά, δε μιλάμε για hardware)… Όσοι πήραν αυτά τα μηχανάκια κατέληξαν είτε να τα πουλήσουν άρον-άρον όταν πήραν χαμπάρι τι γίνεται, είτε να τα φυλάξουν και να παίζουν κάθε τόσο κάνα Test Drive, κάνα Turrican και κάνα Bards Tale μέσω emulation και ταυτόχρονα να καμαρώνουν ότι μπορούν να κάνουν και 5-6 ακόμη πραγματάκια με τις βελτιωμένες δυνατότητες του hardware και σε περιβάλλον Amiga (αλήθεια, πόσο Amiga είναι το MorphOS, ή ακόμη και το OS4???), τα οποία γίνονταν εξ ίσου καλά ή και καλύτερα με ένα φτηνιάρικο PC της εποχής(!!!).

Το αστείο της υπόθεσης είναι πως όταν βγήκαν αυτά τα υποκατάστατα, μπορούσες κάλλιστα να πάρεις π.χ. μια super A4000 με 68060, κάρτα γραφικών κλπ. με τα ίδια ή και λιγότερα χρήματα και να έχεις πράγματι στην κατοχή σου ένα αληθινό state of the art μηχάνημα ρετρό.

Συνεχίζω αναφέροντας τα εκτρωματικά CommodoreONE, Scorpion (Spectrum Compatible) ή τα C64DTV, Spectrum Vega και λοιπές αντίστοιχες βλακείες που μόνο σκοπό έχουν να “αρμέξουν” την τσέπη του απερίσκεπτου αγοραστή, σε τιμές με τις οποίες θα αγόραζε ωραιότατα γνήσιο σχετικό hardware και περιφερειακά και θα του έμεναν και ρέστα. Είναι και άλλα πολλά σε αυτή την κατηγορία, παραπάνω αναφέρω όσα μου ήρθαν με μια πρώτη σκέψη αμέσως στο μυαλό, αρκετά από αυτά τα έχω δει σε λειτουργία και το μόνο που θυμάμαι είναι πως ήταν τόσο για γέλια, όσο και για κλάμματα…

Όλα αυτά τα χαρακτήρισα “ψευδο-ρετρό” πιο πάνω, διότι τελικά μόνο ρετρό δεν είναι, αλλά και ως μοντέρνα είναι πρακτικώς άχρηστα, ως επί το πλείστον…

Και ερχόμαστε στο “ύπουλο” κεφάλαιο των μύριων “γκατζετακίων”, τα οποία με φανφάρες και τυμπανοκρουσίες υπόσχονται να δώσουν στα παλιά μας μηχανήματα “μαγικές” δυνατότητες και να τα “εισαγάγουν στις απαιτήσεις του 21ου αιώνα”. Ωραίο ακούγεται, αλλά γιατί να δώσω π.χ. 70+ ευρώ να πάρω το SD2IEC για τον 64, τη στιγμή που υπάρχουν σοβαρά θέματα ασυμβατότητας/κακής συνεργασίας με το αυθεντικό hardware και να μην πάρω ΑΛΗΘΙΝΑ περιφερειακά του μηχανήματος με τα ίδια ή και λιγότερα χρήματα; Εδώ πέφτει η καραμέλα της “ευκολίας”, αλλά θεωρώ ότι όποιος θέλει ευκολία βάζει έναν ωραιότατο emulator και είναι αρχηγός, και με μηδέν έξοδα! Τι χάρη έχει να παίξεις π.χ. Wizball στον αληθινό 64 και να μη το έχεις φορτώσει από κασετούλα ή δισκετούλα;

Ή, πόσο Amiga είναι οι περίφημες Vampire με τις οποίες μας έχουν πρήξει εδώ και καιρό (και δε βγαίνουν καν σε συστηματική παραγωγή), οι οποίες είναι στην ουσία μια FPGA πλακετούλα που ΕΞΟΜΟΙΩΝΕΙ τις απαραίτητες λειτουργίες; Τι να τα κάνω τα 8000000000 MIPS που μου υπόσχεται, μήπως θα τρέξω “σοβαρό” και “βαρύ” software στην 600άρα; Δε μου φτάνει ένας ωραιότατος 030 με τα ίδια λεφτά (ή και ο σκέτος 68000, τσάμπα, άντε και μια επεκτασούλα μνήμης για το WHDload) για να παίξω Speedball και Bubble Bobble? Κακά τα ψέμματα, τι άλλο θα ήθελε να κάνει κάποιος μια Α600 για να θεωρεί (και να είναι πεπεισμένος από τη σχετική πλύση εγκεφάλου) ότι ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ την Vampire?

Τα γκατζετάκια αυτού του είδους τα θεωρώ κυριολεκτικά και χωρίς υπερβολή ύπουλα, διότι με τις σχετικά χαμηλές τιμές τους προσελκύουν μεγάλη μερίδα αγοραστών και η κάθε νέα έκδοση υπόσχεται να λύσει τα προβλήματα των προκατόχων της, τα οποία φυσικά δεν μας είχε πει κανείς, μέχρι που βγήκε κάτι πιο καινούργιο στην αγορά, ως “μεσσίας”…. και ξαφνικά, όλα τα παλιότερα ανταγωνιστικά ή και οι προηγούμενες εκδόσεις του ίδιου κατασκευαστή χαρακτηρίζονται προβληματικά και φυσικά καλούμαστε να πάρουμε κάτι καινούργιο, βάζοντας ξανά και ξανά το χέρι στην τσέπη. Φυσικά δε μας υποχρεώνει κανείς να το κάνουμε αυτό, αλλά μέσω της υποβολής πολλοί αγοραστές το θεωρούν φυσιολογικό…

Ασφαλώς μέσα στον κυκεώνα άχρηστων και “μισών” πρόσθετων δήθεν μοντέρνων περιφερειακών υπάρχουν και πολλά που πραγματικά αξίζουν την προσοχή μας και τα όποια (λίγα συνήθως) χρήματα που απαιτούνται. Επιγραμματικά αναφέρω τα gotek και τα HxC, που αν και προσωπικά προτιμώ αληθινές δισκετούλες, οφείλω να ομολογήσω ότι είναι 100% συμβατά και πρακτικότατα, χωρίς να αλλοιώνουν δραματικά τον ρετρό χαρακτήρα των μηχανημάτων στα οποία χρησιμοποιούνται, τα CF adapters που αντικατέστησαν τους ζημιάρικους σκληρούς, κάποια multi-flash cartridges π.χ. για τα Atari και ασφαλώς και άλλα που μου διαφεύγουν…

Δεν ξέρω αν γίνομαι υπερβολικός, αλλά φοβάμαι πως όσο περνάει ο καιρός η έννοια του retro-computing χάνει την ουσία της και αναλώνεται σε βλακείες με περιττά έξοδα και ενασχόληση με λάθος πράγματα, και φυσικά παραμελείται και μπαίνει στο περιθώριο το “πραγματικό hardware της ρετρό εποχής” (ακόμη και το aftermarket, που ήταν άπειρο και συχνά άχρηστο από τότε)…

Ίσως η έννοια της ρετρό αίσθησης όταν ασχολούμαστε με τέτοια μηχανήματα, όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ να μη συμφωνεί με το πώς την αντιλαμβάνονται άλλοι, κι αυτό είναι κατανοητό.

Πάντως φοβάμαι ότι διανύουμε τέλος εποχής… τα συμπεράσματα δικά σας, γνώμες και σχόλια όσο πιο πολλά, τόσο πιο καλά!! :)

Από το 2001, ο διάσημος (...) συντάκτης τεχνολογίας Λάμπρος Γεωργογάλας καταπολεμά τον σκοταδισμό και την ημιμάθεια, διδάσκοντας στους Έλληνες συμπατριώτες του τα μυστικά της υψηλής τεχνολογίας. Κατόπιν βάναυσης απαγωγής από εξωγήινους, και ηρωϊκής απόδρασης, αισιοδοξεί πως θα γίνει κυρίαρχος του σύμπαντος.
  • Δημήτρης

    Λάμπρο γράφεις πολύ ωραία (δεν είναι κομπλιμέντο) και φαίνεται ότι συμφωνούμε 100% σε αυτό το θέμα!
    Εσύ όμως εδώ έχεις γράψει καλύτερα και περισσότερα από μένα και σ’ευχαριστώ πολύ για την επώνυμη παράθεση του δικού μου κειμένου και τη φιλοξενία στο blog…
    Μακάρι να κρούσουμε τον κώδωνα με τα γραπτά μας και όσοι μας διαβάσουν να προβληματιστούν σχετικά με την εσφαλμένη πορεία που τείνει να πάρει το λατρεμένο χόμπι μας…
    Δημήτρης

  • galacticusX

    Σ’ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Ασφαλώς και ο καθένας τραβάει το δρόμο του, αλλά νομίζω ότι δεν είναι κακό να σχολιάζουμε, που και που, ορισμένα φαινόμενα που προκαλούν εντύπωση, άλλοτε καλή και άλλοτε… όχι και τόσο!