No Man’s Sky: ναι, το παίξαμε και εμείς. Ζζζζζζ…

Ναι, το No Man’s Sky είναι, τελικά, καλό. Πολύ καλό. Πάρα μα πάρα πολύ καλό. Ως screensaver. Ζζζζζ…

Ο λόγος που το unregistered δεν τρέχει, πια, με τους ρυθμούς που το ανανεώναμε παλαιότερα, έχει ως αφετηρία το ότι και οι τρείς βασικοί συμμετέχοντες στο project (πια), η αφεντομουτσουνάρα μου, ο Galacticus και ο Phoat, πήζουμε και Με Άλλα Πράγματα (TM) στην καθημερινότητα μας. Ο χρόνος είναι το πιο πολύτιμο αγαθό – πιο πολύτιμος από τα χρήματα, πιο πολύτιμος ακόμα και από μια καλή μακαρονάδα, μια βαρβάτη τηγανιά πατάτες ή ένα ονειρικό φραπόγαλο. Διότι χωρίς χρόνο, πώς θα μπορέσεις να τα απολαύσεις;

Και όμως, καταφέραμε να ξεκλέψουμε λίγο χρόνο, λίγο από τον πολύτιμο χρόνο μας, για να ασχοληθούμε και εμείς με τον αδιαμφισβήτητα πιο αναμενόμενο τίτλο της χρονιάς. Ναι, το No Man’s Sky. Το παιχνίδι που, θυμίζουμε, μας υποσχέθηκε πως όχι μόνο θα μας επιτρέψει να ταξιδέψουμε και να ζήσουμε σε φανταστικούς κόσμους που θα έμοιαζαν βγαλμένοι από τα εξώφυλλα κλασσικών βιβλίων, comics και παιχνιδιών επιστημονικής φαντασίας, αλλά και που, χάρη στη “μαγεία” του procedural generation, θα μας έδινε άπειρες παραλλαγές αυτών.

no-mans-sky-cover

“Το Σύμπαν ΣΟΥ σε περιμένει” ήταν, μέσες-άκρες, η διαφημιστική ατάκα που συνόδευε το παιχνίδι. Ένα “Σύμπαν” φτιαγμένο διαφορετικά για κάθε παίκτη, χάρη στις διαφορετικές πιθανότητες που οδηγούσαν οι “ζαριές” των αλγόριθμων του. Ένας παίκτης μπορεί να ξεκινούσε σε έναν μωβ πλανήτη χωρίς βαρύτητα, με χαριτωμένους μωβ δεινόσαυρους. Ένας άλλος στον μαύρο κι’ άραχνο πλανήτη των μοβόρων τσιουάουα με τα τρία πόδια και τις δυο ουρές. Ένας τρίτος… αλλού.

Και, στη συνέχεια, ταξιδεύοντας από πλανήτη σε πλανήτη, να μην έβρισκε ο ένας τον άλλο ποτέ. Ούτε και κανέναν άλλο. Διότι το σύμπαν του No Man’s Sky θα ήταν “αχανές”, “με άπειρες πιθανότητες”. Ο ένας μπορεί να ταξίδευε σε χίλιους πλανήτες, ο άλλος σε άλλους χίλιους, ο τρίτος σε τρείς χιλιάδες άλλους, και ποτέ να μην διασταυρώνονταν οι δρόμοι τους. Ποτέ. Τόσο μεγάλο είναι. Έλεγαν. Και είναι.

Ο χρόνος είναι χρήμα

Επειδή όμως, όπως είπα στην αρχή, ο χρόνος είναι το σημαντικότερο αγαθό, και είδη έχω κάνει μια εισαγωγή ΝΑ με το συμπάθειο (όπως λέμε για τα αγγούρια – αν είχα μπροστά μου την παρεούλα της Hello Games μπορεί να τους εξηγούσα “τι εστί αγγούρι”) ας σταματήσω να σπαταλώ και τον δικό μου και, κυρίως, τον δικό σας, και ας πάω στο ψητό.

Η σημαντικότερη ερώτηση που θα κάνει κανείς για το παιχνίδι είναι προφανώς το “αξίζει τελικά;”, όπου η απάντηση είναι ένα μονολεκτικό “βρε δε μας χέζεις και εσύ με το No Man’s Sky;”. Μόνο που αυτό δεν είναι “μονολεκτικό”, οπότε μπορείς να το συνομεύσεις σε “όχι”. Να το επεκτείνεις σε “με την καμία”. Να εξηγήσεις την άποψη σου για αυτό αλλά και να παράσχεις μια αναλυτική περιγραφή των συναισθημάτων που βίωσες καθώς το έπαιζες με μια, μόνο, λέξη, αφού είσαι μάγκας στη διαχείριση πάσης φύσεως λέξεων και φράσεων: “μπάαααααα”. Με βαρεμένο ύφος. Για “να περάσει το νόημα”.

Θα σου ‘ξηγήσω τ’όνειρο απλά: το No Man’s Sky είναι ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό που σου περιέγραψαν μέσα από τόσα και τόσα βιντεάκια, ένας “εξομοιωτής σκάφους που πετάει και περπατήματος σε πάσης φύσεως διαφορετικούς πλανήτες”. Πρόσεξες, όμως, πως ΠΟΤΕ δεν σου είπαν, σε αυτά τα βιντεάκια, ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ θα κάνεις “σε αυτούς τους πλανήτες”; Ναι, βλέπεις, ο λόγος ήταν πως… Loop. Goto 10: το No Man’s Sky είναι ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό που σου περιέγραψαν μέσα από τόσα και τόσα βιντεάκια, ένας “εξομοιωτής σκάφους που πετάει και περπατήματος σε πάσης φύσεως διαφορετικούς πλανήτες”. Done. This is it. Τι, θέλεις κι’ άλλα; Φφφφφ ρε φίλε… Καλά…

Ο χρόνος είναι κρίμα

Ξεκινάς σε έναν πλανήτη. Οι “ζαριές” των αλγόριθμων αλλάζουν τη διαρρύθμιση του εδάφους του, τα χρώματα του, την εμφάνιση των φυτών και των ζώων που βρίσκονται στην επιφάνεια του.

qumovDr2SPzCW3nx2XNtKH

Αλλάζει, επίσης, η ποσότητα ορυκτών που πασπαλίζονται, επίσης κατά τύχη, σε κάθε πλανήτη. Το σκάφος σου είναι χαλασμένο. Πρέπει να βρείς το Χ υλικό για να δημιουργήσεις το Ψ εξάρτημα με το οποίο θα το διορθώσεις και θα μπορέσεις να απογειωθείς. What now?

Κοιτάς στο Inventory σου. Βλέπεις κάποια “ουδέτερα” αντικείμενα που δεν τα κάνεις κάτι ντε-και-καλά, δεν λύνεις γρίφους με αυτά a-la Monkey Island, απλά βρίσκονται εκεί διότι “απαιτούνται”, “σε βοηθάνε”. Χάρη σε αυτά έχεις οξυγόνο, μπορείς να αντέξεις το ψύχος ή την τοξική ατμόσφαιρα ενός πλανήτη… Και έχεις και το πιου-πίου σου, ένα ακτιν-όπλο που μοιάζει βγαλμένο από τον κόσμο του Halo αλλά συνοδεύεται από ηχητικά εφέ που θυμίζουν σώου του Σεφερλή. Πίου-πίου είπαμε. Και “ζβίιιιιν”. Τέτοια.

No Man's Sky_20160806155426

Βλέπεις, επίσης, ένα “scanner”. Δεν θυμάμαι που είναι, σε ποιά θέση, “πού είναι κολλημένο”, μη με ρωτάτε, ΔΕΝ θέλω να ξανατρέξω το παιχνίδι για να το επιβεβαιώσω. Είναι και αυτό χαλασμένο.

Τώρα, θα σας γελάσω: ή δεν πρόσεξα πως “μπορείς να το φτιάξεις άμεσα με ό,τι έχεις ήδη στο Inventory” και έφαγα τα υλικά προσπαθώντας να διορθώσω “κάτι από τα άλλα”, είτε απλά δεν τα έχεις και δεν θυμάμαι καλά. Πάντως, το scanner είναι το πρώτο που πρέπει να φτιάξεις, αφού με αυτό “μαρκάρονται υλικά” στην επιφάνεια κάθε πλανήτη, γύρω σου. Με αυτό “σκανάρεις” την επιφάνεια, μέχρι συγκεκριμένη απόσταση (το εύρος της οποίας μπορεί αργότερα να αναβαθμιστεί με upgrades), όπου και “μαρκάρονται” κοντινά “σημεία ενδιαφέροντος”. Με αιωρούμενα εικονίδια. Εδώ έχει το Φ ορυκτό. Εκεί το Γ μέταλλο. Πιο πέρα την Ψ μορφή υπερδιαγαλαξιακής μαρμότας.

when-you-activate-the-scanner-in-no-mans-sky-youll-find-resources-nearby-identified-by-their-ele

Αφού έχεις σκανάρει την επιφάνεια, και το σκάφος σου έχει κουσούρι, πηγαίνεις προς το κοντινότερο κοίτασμα του ΒρεΔεΜεΠαρατάτεΜεΤαΟνόμααΠουΔιαλέξατεΠουΘέλετεΚαιΝαΤαΘυμάμαι μετάλλου, που χρειάζεται για να το φτιάξεις. Βγάζεις το πιου-πίστολο σου και βζίιιιν, βζίιιιιν, βζίιιιιιιιιιιιιιιι… ιιιιι… ιιιιι… ιιιιιιιιιιιιι… ν.

No Man's Sky_20160806155426

Βαράς το μέταλλο. Βζιιιιιιιν… ιιιι…νν…

No Man's Sky_20160806155426

Και βλέπεις κομματάκια του να έρχονται προς τη φάτσα σου.

No Man's Sky_20160806155426

Μετά από κανα-δυο λεπτά, έχεις μαζέψει αρκετό.

No Man's Sky_20160806155426

Επιστρέφεις κοντά στο σκάφος σου, μιας και βλέπεις πως άρχισε να σου αδειάζει και η ενέργεια στο “σύστημα διατήρησης ζωής” (Life Support στα Ελληνικά), και καθώς πας να μπεις σε αυτό παρατηρείς πως υπάρχουν ενδείξεις από το scanner σου και σε κάτι συντρήμια. Κάτσε, από το δικό σου σκάφος είναι αυτά; Πώς βρέθηκαν εκεί;

Τα ψάχνεις και τσούπ, περισσότερο από το Φ ορυκτό στο ένα από αυτά. Περισσότερο από το Ψ μέταλλο στο άλλο. Ένα εξωγήινο αγαλματίδιο στο τρίτο – ώπ, κάτι γίνεται, αρχίζει η δράση, το σενάριο! Τσούπ… “Θες να ακολουθήσεις το Μονοπάτι Του Άτλαντα;” σε ρωτάει το τέταρτο, που δεν ήταν απλά “συντρήμι” μα κάποιο περίεργο κατασκεύασμα. Απαντάς Yes ή No δίχως να γνωρίζεις τίποτε άλλο. Αν είσαι εγώ, δεν θα το μάθεις ποτέ και ούτε θα σε ενδιαφέρει. Το “γιατί”, λίγο παρακάτω.

Μπαίνεις στο σκάφος εκστασιασμένος: τελικά, αυτή η βαρεμάρα ήταν μόνο η αρχή! Το παιχνίδι τώρα ανοίγει τα χαρτιά του! Τι χαρά!

No Man's Sky_20160806155426

ΒΖΙΙΙΙΙΙΙΙ… ΙΙΙΙ… ΙΙΙΙΙΙ… Ν!

Πάνω που λες “τώρα απογειώνομαι, θα πετάξω, είμαι και γαμ…” συνειδητοποιείς πως έχει πρόβλημα ΚΑΙ το σύστημα κινητήρων του σκάφους. Βγαίνεις όξω και επαναλαμβάνεις ό,τι και πριν. Μεταλλεύματα, ορυκτά, δεν-θυμάμαι-τι. Και, στο ενδιάμεσο, μαζεύεις και κάποια παραπάνω, αφού με τα ίδια “ξαναγεμίζεις τα συστήματα της στολής και του πιου-πίστολου σου”.

jZmix0T

note

Για να μην γενικολογώ συνέχεια, το No Man’s Sky έχει μια λογική με την οποία χωρίζει τα “στοιχεία” του: κάποια είναι “υλικό” με το οποίο “κατασκευάζεις πράγματα”, άλλα είναι “ενέργεια”, με την οποία “ξαναγεμίζεις συστήματα”, άλλα χρησιμεύουν μόνο ως “υλικό για συναλλαγές”. Πάνω-κάτω, αυτά χρειάζεται να γνωρίζει κανείς για “ό,τι μαζεύει στον κόσμο του”. Όλα πάνε στο Inventory, όλα – άσχετα αν έχουν διαφορετικό ονοματάκι – χρησιμοποιούνται για μια από αυτές τις “δουλειές”, ανάλογα με την κατηγορία του.

Επιστρέφεις στο σκάφος. Απογειώνεσαι! Λες “τώρα θα την κάνω Comanche και θα αρχίσω να ισοπεδώνω λόφους με τα lasers και τα πυραυλάκια και τα λοιπά πίου-πί…” ΖΑΑΑΑΑΑΠ… γιο’ρ ιν σπέεεεεεης! Ωτομάτικαλυ, γιές!

No Man's Sky_20160810122045

Space… The final front-ear… These are the voyages of a moron that believed the hype, like many others. His five-year mission, to explore strange new worlds for the same three kinds of shit, collect them to fix shit and make more shit, sell them to make money with which to fix shit or make more shit. To seek out new life, take its photo and upload its name, a name he, himself, gave it, on The Cloud (TM). For others to see. To meet new civilizations, interested in bartering with him in an incomprehensible language, for the same shit he fixed, made, bought or sold previously. To boldly go where no man has gone before, and even if somebody did, you’d never know without multiplayer, co-op or any other kind of “other players presence”.

Επική φάση.

ΑΥΤΟ είναι, λοιπόν, το παιχνίδι. Όσα είπαμε μέχρι εδώ.

Ναι, στο διάστημα μπορεί να συναντήσεις άλλα διαστημοπλοιάκια. Θυμάσαι τις επικές διαστημικές μάχες στο “διαφημιστικό υλικό” του τίτλου; Ξέχνα τις – τρία, άντε τέσσερα σκαφάκια (με έμφαση στο “σκαφάΚΙΑ”, βλέπε: “μικρά”) είναι το max που έχουν συναντήσει οι περισσότεροι. Εγώ ούτε καν – από άλλους το διάβασα.

13987468_10105215700426339_6670824796478046955_o__1_.0

Ναι, υπάρχουν διαστημικοί σταθμοί. Έχουν, πάνω-κάτω, την ίδια διαρρύθμιση, αποτελούνται από “τα ίδια δωμάτια”, στα οποία, μετά από λίγες ώρες παιχνιδιού, συνειδητοποιείς πως συναντάς τους ίδιους εξωγήινους να “σου λένε” τα ίδια, πάνω-κάτω, πράγματα. Πουλάς και αγοράζεις “υλικά” εκεί, πουλάς και αγοράζεις “υλικά” από περαστικά σκάφη, πουλάς και αγοράζεις “υλικά” σε βάσεις και “διαστημο-δρόμια” στους πλανήτες. Τα ίδια υλικά. Που μπορείς και να μαζεύεις. Με το πιου-πίστολο σου. Και μετά να τα πουλάς. Και να τα αγοράζεις. Και να ξαναφτιάχνεις ή ξαναφορτίζεις τον εξοπλισμό σου. Για να πας αλλού. Και να κάνεις τα ίδια.

No Man's Sky_20160812161724

Όλα ενώ “ανιχνεύεις” την χλωρίδα και πανίδα κάθε πλανήτη, που μπορεί να αλλάζει σε εμφάνιση μα δεν αλλάζει σε ουσία. Για να βγάλεις “φωτογραφίες”, που μπορείς “να ανεβάσεις Στο Cloud”, για να πάρεις πόντους. Πόντους με τους οποίους ξανα-μανα κάνεις τα ίδια.

Στο ενδιάμεσο, για να μην τα παραβλέπουμε και αυτά, υπάρχουν “βάσεις” στις οποίες μπορείς να αναβαθμίσεις τη στολή σου, ή το “μπιζντόλι” σου, ενώ μαζεύοντας χρήματα μπορείς και να αγοράσεις νέο διαστημόπλοιο.

No Man's Sky_20160808201659

ΚΑΙ στις τρείς περιπτώσεις, το κάνεις για έναν και μόνο ένα λόγο: να μεγαλώσεις το inventory τους. Δεν αλλάζει κάτι ανάμεσα τους. Θεωρητικά, μπορείς να χώσεις περισσότερα “upgrades” σε θέσεις του inventory, ώστε π.χ. να μην υπερθερμαίνεται τόσο γρήγορα το πιου-πίστολο σου όταν κόβεις διαστημο-γρανίτες σε κομματάκια. Ώστε να έχει περισσότερη ασπίδα/ενέργεια/whatever το σκάφος σου. Πρακτικά, μετά από λίγη ώρα συνειδητοποιείς πως η όλη φάση δεν επιφέρει και καμία κοσμογονική διαφορά στη δράση και τα παρατάς.

Ναι, αλλά υπάρχει και (έπικ θήμ ίντρο) Ο ΑΤΛΑΝΤΑΑΑΑΑΣ

Λοιπόν, ΔΕΝ ξέρω τι διάολο είναι “το μονοπάτι του Άτλαντα” διότι ΔΕΝ είχα την παραμικρή όρεξη να “κάψω” ένα δεκάωρο (στο νερό) στον τίτλο “για να τον τελειώσω”. Από ό,τι έχω διαβάσει και υποψιαστεί, όμως, είναι ενα μάτσο hints που σε βοηθούν να φτάσεις γρηγορότερα Στο Κέντρο Του Σύμπαντος, όπου κατά την Hello Games, τον Χερ Κουμαντάτ της, Sean Murray, και το πλήθος συνεντεύξεων που έδωσε μιλώντας για τον τίτλο, Υπάρχει Κάτι Υπέροχο.

Εδώ πάμε σε φάση spoiler.

Σας προειδοποίησα, αν δεν σας αρέσει, συνεχίστε να διαβάζετε ΜΕΤΑ τον επόμενο τίτλο.

Θα σας καταστρέψει το παιχνίδι. Πιστεύω, βέβαια, πως ΠΡΕΠΕΙ να το διαβάσετε, για να μην σιχτηριάζετε μετά, αλλά προειδοποίησα, είναι spoiler.

Έτοιμοι;

Τελευταία ευκαιρία!

Στο κέντρο του Σύμπαντος, λοιπόν, δεν-υπάρχει-τίποτα.

 

sean-murray

 

Σας άφησα λίγο χρόνο να το χωνέψετε. Θέλετε περισσότερο;

sean-murray

Εντάξει;

Κι’ άλλο;

Δεν-υπάρχει-τίποτα. Nothing. Nada. Zilch.

sean-murray

Ξοδεύεις δέκα με είκοσι ώρες από το χρόνο σου, παίζοντας το “τα ορυκτά μου και εγώ”, όπως φαντάζεται ο μικρός Μικές πως “είναι η δουλειά του μπαμπά του στο ορυχείο”, έχοντας περάσει την αρχική μαγεία του “κοίτα, όμορφοι διαστημικοί κόσμοι σε ανάλυση 1024×768 επειδή ο τίτλος τον παίρνει από τεχνικής άποψης στα PC και με κλείδωσε σε αυτή την ανάλυση χωρίς να με αφήνει να αλλάξω ΚΑΜΙΑ ρύθμιση whatsoever”, με ΜΟΝΑΔΙΚΟ πράγμα να σε κρατάει σε αυτόν την υπόσχεση πως “στο κέντρο του Γαλαξία, στο τέλος του ταξιδιού σου, υπάρχει κάτι υπέροχο”. Να σε τρώει η καταραμένη η περιέργεια, ΑΚΡΙΒΩΣ όπως στο καταραμένο το Lost, ένα “πού στο διάολο το πάνε”. Και να τελειώνει ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ από το Lost, χωρίς καν μια προσπάθεια να σου πουν ένα τυπικό και ηλίθιο “ο Θεός” ή “ήταν ένα όνειρο”, ούτε καν ένα αναθεματισμένο “The End”. ΟΥΤΕ “The End”. Τσού.

“Τότε τι, μένει μαύρη η οθόνη;”

Όχι, είναι χειρότερο. Σε αυτή την περίπτωση ταιριάζει γάντι: ξέρετε το ανέκδοτο που λέει…

  • “Πώς μπορείς να κρατήσεις σε αγωνία έναν ηλίθιο;”
  • “Πώς;”
  • “Θα σου πω σε μια εβδομάδα”

ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό: ο Γαλαξίας “κάνει zoom out” και… Και βρίσκεσαι σε έναν ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ Γαλαξία, όπου καλείσαι να ΞΑΝΑΚΑΝΕΙΣ τα πάντα από την αρχή.

45069827

“Είναι Υπέροχο”, έτσι;

 

Τόσο χάλι;

Στο είπα ήδη: ως screensaver είναι υπέροχο.

no-mans-sky-14-1920x1080

Η “γεννήτρια τυχαίων κόσμων” που έφτιαξε η Hello Games είναι πολύ καλή, αλλά… Δεν έχει “παιχνίδι” να πηγαίνει πακετάκι μαζί της. Είναι ένας “εξομοιωτής περπατήματος” που, όμως, “δεν έχει κάτι να σου πει” – όπως οι περισσότεροι τίτλοι του είδους (διότι ναι, και αυτό είναι είδος τώρα – σε αυτό εντάσσονται όλοι οι σύγχρονοι τίτλοι στο ύφος του Myst). Ως shooter, έχεις δει καλύτερες ερασιτεχνικές προσπάθειες δωρεάν όσον αφορά στη δράση του. Ως “εξομοιωτής εμπορίου”, τα ίδια και χειρότερα.

Το πιο άσχημο, όμως, δεν είναι πως ΕΜΕΙΣ νομίσαμε πως ο τίτλος θα ήταν κάτι περισσότερο από αυτό. Δεν ήμασταν εμείς, ως gamers, που αφήσαμε την φαντασία μας να οργιάσει, ενώ η Hello Games πάσχιζε να μας δώσει έναν πλήρη τίτλο. Το αντίθετο, μας κορόιδεψαν ψιλό γαζί αδέλφια. Ναι, για άλλη μια φορά.

Αν ψάξεις να βρεις “διαφημιστικά βιντεάκια” από τον τίτλο, ακόμη και μόλις ένα μήνα πριν την επίσημη κυκλοφορία του (όπου “είχε πάει για gold”, που θα πει ΔΕΝ αναπτυσσόταν πια, είχε ξεκινήσει η διαδικασία παραγωγής και διαμοιρασμού του ώστε να μπορούν τα καταστήματα να μας τον πλασάρουν, στο χέρι ή online), θα δεις πως δείχνουν πράγματα που ΔΕΝ υπάρχουν στο τελικό παιχνίδι.

Στο Reddit έχει δημιουργηθεί σχετικό thread που κατακεραυνώνει τον τίτλο και έχει αναλυτικότατη λίστα με όλες τις PiPES που είπε ο Sean και η Hello Games κατά τη φάση “προώθησης” του: διαφορετική ατμόσφαιρα σε κάθε πλανήτη που επηρεάζει χλωρίδα και πανίδα. Τεράστιες διαστημικές μάχες. Φατρίες (υπάρχουν) που, ανάλογα με τη σχέση σου μαζί τους (υπάρχει), αλλάζουν το πώς εξελίσσεται ο τίτλος (ναι, καλά). Δεν γράφω περισσότερα γιατί αρχίζω να χάνω τα πλήκτρα από τα νεύρα μου και κάνω όλο και περισσότερα λάθη. Και ξέρω τυφλό σύστημα. Το No Man’s Sky με έκανε να πληκτρολογώ σαν Βυσματιούχος Δημόσιος Υπάλληλος. Q…W…E…R…TY! Το’γραψα!

No Man's Sky_20160808200937

Αυτό, λοιπόν, είναι το No Man’s Sky. Ο πιο αναμενόμενος τίτλος της χρονιάς. Εγκυκλοπαιδικά, στις 5 μέρες που το έχω εγκατεστημένο, τις 4 τις έφαγα φτιάχνοντας διαστημοπλοιάκια στο εξαιρετικό Re-Assembly για το οποίο σας είχα μιλήσει παλαιότερα και όλοι εξακολουθούν να έχουν ολοκληρωτικά χεσμένο. Πρόκειται για έναν indie τίτλο από μια μικρή εταιρεία που σου δίνει ΑΚΡΙΒΩΣ όσα υπόσχεται – και που μπορεί η δράση του να χωλαίνει, αλλά το όλο “φτιάχνω τα δικά μου διαστημοπλοιάκια όπως γουστάρω και τα βάζω να πλακώνονται με των αντιπάλων” είναι αρκετό για να ξυπνήσει μέσα σου αναμνήσεις από την εποχή που έκανες το ίδιο με τα Lego σου. Στο “πιο ενήλικο και σοβαρουά” του. Το ότι είχα εγκατεστημένο “τον τίτλο της χρονιάς”, καθώς ΚΑΙ το Assassin’s Creed: Blag Flag, και προτιμούσα να παίζω Re-Assembly, δεν ξέρω “τι λέει” για το χώρο του gaming. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Ody's thoughts

Για να είμαι δίκαιος: ο τίτλος κυκλοφόρησε με τα χίλια-μύρια προβλήματα και η Hello Games έσπευσε να διαθέσει “διορθωτικά patch”. Σε ένα από αυτά – λένε – έχουν προσθέσει και “paths προόδου”, που, όμως, σύμφωνα με όσους έχουν παίξει τις “αναβαθμισμένες” εκδόσεις, ακόμη ΔΕΝ διαφοροποιούν αρκετά τη δράση του τίτλου ως το τέλος. Κοινώς, “όταν το φτιάξουν, σφυρίξτε μου να το ξαναδώ”. Ως τότε, απλά, έχω καλύτερα πράγματα να κάνω με το χρόνο μου. Όπως, π.χ., να χαζεύω τον ατμό που εκτοξεύω από το Sigelei 150W TC μου να στροβιλίζεται στο νεροχύτη.

Η εξαιρετική εικονούλα του background μας

Μπορείτε να τη βρείτε στο album του ( της; ) kuldarleement στο Deviant Art. Κλικ στο link!

...γνωστός και ως Οδυσσέας Κουράφαλος, αρχικός υπεύθυνος για το unregistered. Συντάκτης, γραφίστας, "μαλτιμηντιάς", φανατικός της science fiction και των αστείων γατιών στου ιντερνέτ. "Δηλώνω graphics whore" (παίζω Ms. Pac-Man στο MAME με 2xSAL και το πρώτο Max Payne με FXAA antialiasing). Load "unreg*",8,1.
  • Orestes

    Ωραίο παιχνίδι δείχνει τελικά…το Re-Assembly :D

  • ducklord

    Το τραγικό είναι πως η όλη φάση με την εξερεύνηση ΕΙΝΑΙ όμορφη και, με κάποιον περίεργο τρόπο, “σε κολλάει”. ΘΕΛΕΙΣ να συνεχίσεις το ταξίδι από πλανήτη σε πλανήτη ρε παιδάκι μου, αλλά “το παιχνίδι” που “έχωσαν” επάνω σε όλο αυτό τον, στην πραγματικότητα, “εξομοιωτή σύμπαντος”, καταλήγει περισσότερο… εμπόδιο παρά ουσία.

    Δηλαδή, για να φύγω από αυτόν τον πλανήτη και να πάω στον παραδίπλα θα πρέπει πρώτα να φάω δέκα λεπτά από τη ζωή μου σκαλίζοντας βράχους; Και εκεί, εντάξει, “θα είναι διαφορετικά” και πιθανότατα όμορφα, αλλά… τι θα κάνω; Α, ναι, το ίδιο για να πάω στον μεθεπόμενο πλανήτη. Rinse, repeat.

    Αν ΕΒΓΑΖΑΝ ΟΛΑ τα στοιχεία που έχουν να κάνουν με διαστημικές μάχες, σταθμούς, πολλαπλά inventories, συλλογή “υλικών” και εμπόριο, κρατούσαν ό,τι τους έμενε, έχωναν ένα πιο ψαγμένο στόρυ και το ονόμαζαν… Captain Blood 2 (διότι είμαστε και πάλιουρες και θυμόμαστε :-P ), πιο “τίμιο” θα ήταν ως τίτλος – και να μη σου πω και πιο εθιστικό.

  • Αγαπησα το Elite ενα χειμωνα του ’86 θαταν ημουν 10 χρονων. Λατρεψα το Wing Commander Privateer, 7 χρονια μετα.
    Φοβερο το Elite Dangerous προσφατα.
    Αλλα το Nomans Sky ειναι απλα να ασχοληθει καποιος για λιγο “πιου πιου” οπως περιγραφεις στο πολυ ομορφο αρθρο σου. Ακριβως ετσι ειναι τα πραγματα.

  • galacticusX

    Καταρχήν το πιο σύντομο και αντιπροσωπευτικό viral video για το NMS: https://www.youtube.com/watch?v=-5jWtz3rzco

    Το παίγνιον το είδα στο σπίτι φίλου με μηχάνημα τούμπανο, πλην όμως κόμπιαζε τρομερά (=stutter) και κράσαρε μπόλικες φορές, τη μία μάλιστα έπρεπε να κάνουμε reset. Πέρα από τα τεχνικά προβλήματα στο PC port, το ίδιο το παιχνίδι είναι η προσωποποίηση της βαρεμάρας.

    Για να μην είμαστε άδικοι, μόνο και μόνο που μπορείς να πηγαινοέρχεσαι από πλανήτη σε πλανήτη έτσι πανεύκολα, είναι μια πρωτιά στο είδος του. Όμως μετά τον αρχικό ενθουσιασμό, μόλις καταλάβεις τι παίζει, αντιλαμβάνεσαι ότι αυτό που κάνεις είναι να μαζεύεις υλικά για να ξαναγεμίσεις το ντεπόζιτο, να πας σε άλλα συστήματα, στο ενδιάμεσο να αναβαθμίσεις το πιστολέτο σου, για να μαζεύεις πιο εύκολα υλικά, για να φουλάρεις το ντεπόζιτο και ξανα-μανα φτου κι απ’την αρχή.

    Και πες ότι είσαι μαζόχας και σ’αρέσει να πηγαίνεις από πλανήτη σε πλανήτη και να βλέπεις κακομούτσουνα ζωάκια, να συναντάς τους ΙΔΙΟΥΣ εξωγήινους, τα ΙΔΙΑ κτίρια, και να βαφτίζεις τους πλανήτες με ευφάνταστα ονόματα του τύπου Βυζοκόλιος Πράιμ. (Αναρωτιέμαι πόσα μυξιάρικα θα έχουν “εξερευνήσει” το σύμπαν και θα έχουν βαφτίσει πλανήτες που σχετίζονται με κλανιές, μύξες και άλλες σωματικές εκκρίσεις.). ΠΟΣΟ θα αντέξεις αυτό το βάσανο;

    Και ας μη γελιόμαστε, ζούμε σε μια εποχή που άμα την κάνεις την κουτσουκέλα σου, την έκατσες τη βάρκα. Για πότε το παιχνίδι έγινε περίγελος και πόσα memes βγήκαν για να κάνουν ρεζίλι το φουκαρά τον Sean Murray, δεν περιγράφεται. Αλλά δεν μπορείς να πεις ότι δεν φταίνε, γιατί τάξανε στον κόσμο φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Δε θυμάμαι άλλο παιχνίδι, τουλάχιστον στα πρόσφατα χρόνια, να έχει παραφουσκωθεί με τόσες μούφες και φανφάρες. Το πιο απολαυστικό βίντεο που είδα πάνω σε αυτό: https://www.youtube.com/watch?v=A8P2CZg3sJQ.