Teaser trailer για τον διάδοχο του Myst, Obduction – και “γιατί σιχαίνομαι τη Cyan”

Θεωρώ την Cyan “την εταιρεία που σκότωσε τα adventures, αντικαθιστώντας τα με screen savers”. Ξέρω, είμαι η μειοψηφία. Ορίστε, λοιπόν, το πρώτο trailer για τον πολυαναμενόμενο “πνευματικό απόγονο του Myst” από την ίδια. Να αρχίσω το… θάψιμο;

a2c_obduction_002

Cyan. Η εταιρεία που λάτρεψαν τόσοι και τόσοι “αντβεντσουράδες”. Κυρίως κάτοχοι Mac, για τους οποίους τα παλιά εκείνα χρόνια έψαχνες να βρεις παιχνίδια με το ντουφέκι. Ώου, τι όμορφα χρόνια…

Με το Myst να γνωρίζει τεράστια επιτυχία, κυρίως ανάμεσα σε όσους έψαχναν για ένα συνδυασμό μέτρια εικονογραφημένου παραμυθιού για παιδιά 6 με 12 ετών, πασπαλισμένο με ολίγη από Σταυρολύνω.

Και, χάρη στην τεράστια επιτυχία που γνώρισε ανάμεσα σε όσους σήμερα σε πρήζουν στα request για να πάρουν bonus στο αγαπημένο τους “παιχνίδι” στο Facebook, καθιέρωσε το “είδος” των “παιχνιδιών” με “νεκρούς κόσμους”. Αυτά όπου περιφέρεσαι σαν την άδικη κατάρα σε έναν κόσμο που δεν άντεξε και εγκατέλειψε ακόμα και η κουτσή Μαρία. Αφήνοντας πίσω την πατερίτσα της. Πάρ’την, θα την χρειαστείς για να περάσεις τη γέφυρα.

Ody's thoughts

Αλλά όχι, ξέχασα: που να προγραμματίζουν, τώρα… inventory! Και, εξάλλου, με IQ μπαρμπουνιού, θα σε δυσκόλευε κομματάκι. Αν έβλεπες και το inventory του Deus Ex, θα σου ανατιναζόταν ο εγκέφαλος!

a2c_myst_iii_005

Για όσους δεν κατάλαβαν “τι ήταν στραβό με το Myst” και γιατί σιχαίνομαι τόσο αυτό όσο και την Cyan, να το εξηγήσω αλλιώς: ένα κανονικό παιχνίδι χρειάζεται κάποιες δυνατότητες αλληλεπίδρασης με τον παίκτη. Πρέπει να μπορεί “να κάνει πράγματα”, αλλιώς… Αλλιώς τι σκατά “παιχνίδι” θα ήταν;

shadow_of_the_beast-2

Τα παιχνίδια συχνά κρίνονται και από την τεχνική αρτιότητα τους. Για παράδειγμα, όσο και αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε, το κλασσικό Shadow of the Beast ήταν ψιλο-πατάτα ως παιχνίδι. Ο “τεχνικός τομέα΅ του, όμως, τα γραφικά, το animation και ο ήχος του, ήταν τόσο υψηλού επιπέδου ώστε σήμερα, δεκαετίες μετά την κυκλοφορία του, να βλέπουμε το remake/reboot του στο PlayStation 4.

Shadow of The Beast

Shadow of The Beast

Ακόμα και όταν ένα παιχνίδι δεν είναι Shadow of the Beast, οι προγραμματιστές του (τα παλιά εκείνα χρόνια, παίζει και να ήταν ένας, μόνος του) πρέπει να γράψουν ρουτίνες κίνησης των χαρακτήρων, να υπολογίζουν αν χτύπησες ή όχι έναν αντίπαλο, να αυξομειώνουν την ενέργεια και τα πυρομαχικά σου…

Ακόμα και αν το παιχνίδι δεν είναι τίτλος δράσης, μα, για παράδειγμα, ένα απλό και ταπεινό adventure, οι δημιουργοί του πρέπει να σκεφτούν λογικούς γρίφους, να δημιουργήσουν animations για τους χαρακτήρες…

Το Myst, λοιπόν, φτιάχτηκε με το Macromedia Director. Ήταν ένα πρόγραμμα που θα μπορούσες να το παρομοιάσεις με ένα συνδυασμό του σημερινού Flash (που αποτελεί τον απόγονο του – αφού η Adobe αγόρασε την Macromedia) με το After Effects.

Υπάρχει ακόμα ως εφαρμογή, γνωστή πια ως “Adobe Director”, μα… δεν είναι στα ντουζένια της, όπως τότες.

a2c_Macromedia_Director_003

Η Cyan το χρησιμοποίησε για να “δέσει” μεταξύ τους pre-rendered περιβάλλοντα, βάζοντας αόρατα τετραγωνάκια επάνω από κάποια σημεία τους και μαρκάροντας τα ως “σημεία αλληλεπίδρασης με τον παίκτη”.

Αυτό θα πει πως ο τίτλος, πρακτικά, ήταν μια σειρά από εικόνες 360 μοιρών, όπου μπορούσες να κοιτάς γύρω-γύρω, και μετά να κάνεις κλικ στο ένα, άντε δυο, άντε τρία σημεία που είχε προκαθορίσει η Cyan μέσα στο Macromedia Director. Το καθένα από αυτά τα σημεία σε πήγαινε σε μια άλλη εικόνα. Πάλι. Και πάλι.

Ανά 5-6 εικόνες, πεταγόταν ένα puzzle, όχι διαφορετικό σε λογική από ό,τι θα έβρισκες στο προαναφερθέν Σταυρολύνω.

Και έτσι, η Cyan ξεφτίλησε το gaming, αποδεικνύοντας πως τρείς γραφίστες και δυο animators μπορούσαν να δημιουργήσουν με το τότε αντίστοιχο του Flash έναν τίτλο μηδενικής τεχνικής αρτιότητας, που “να φέρει περισσότερα φράγκα” από άλλους, όπου ομάδες δέκα και είκοσι ατόμων κοπανιώντουσαν επάνω από τους υπολογιστές τους για ένα-δυο χρονάκια.

Ody's thoughts

Φαντάσου, δηλαδή, να βραβεύουν το Game of the Year στην E3, και αντί για τους πέντε βασικούς υποψήφιους, τα Witcher, Deus Ex, Metal Gear Solid’s ξέρω ‘γω, να φεύγει με το βραβείο παραμάσχαλα το… Fruit Ninja!

Και έτσι, χάρη στο Myst μπήκαμε στη “Χρυσή Εποχή” όπου τα Wing Commander, Commanche και X-Wing άρχισαν να ψοφάνε, δίνοντας τη θέση τους σε άπειρους μιμητές του Myst, με εξίσσου νεκρούς κόσμους, φτιαγμένους εξίσσου ή και περισσότερο τσαπατσούλικα, με τον ίδιο (μα, πανομοιότυπο) τρόπο, με το Macromedia Director. Τι χαρά.

a2c_myst-v_003

Το πανηγύρι κράτησε για χρόνια και σκότωσε σχεδόν ολοκληρωτικά τα “κλασσικά” adventures: η κυκλοφορία τίτλου στον οποίο έβλεπες τον χαρακτήρα στην οθόνη, συγκέντρωνε αντικείμενα κ.λπ., a-la Day of the Tentacle, θεωρούνταν αυτοκτονική! Γιατί να παιδεύεσαι να φτιάχνεις animations όταν μπορείς να καθίσεις σαν ηθοποιάρα, μαζί με τους υπόλοιπους της παρέας, μπροστά στην κάμερα VHS που σου πήρε η θειά σου στις γιορτές, να πεις 5-10 βλακείες και μετά να τις βάλεις μπροστά από τα rendered backgrounds που έφτιαξε ο Μπάμπης στο Imagine 3D;

a2c_myst-v_002

Το Myst, όμως, καλό, έτσι; Και τίποτα δεν υπήρξε σαν αυτό – πρωτοπόρος η Cyan, έναν τίτλο έβγαλε, και αυτός… κορυφή; Έτσι; ΛΑΘΟΣ!

Το Riven το θυμόμαστε; Ναι, το “μια από τα ίδια, αλλά σε μεγαλύτερη ανάλυση”.

Το Myst 3D, μήπως; Άλλος πρωτότυπος τίτλος.

Το Real Myst; Σεβασμός στη διαφορετικότητα λέμε!

Το URU; Που το βάζετε το URU;

Α, και φυσικά, “ξέχασα” τα… εμ… Myst 3, 4 και 5.

a2c_myst-iv_005

ΑΥΤΗ η εταιρεία, λοιπόν, η “ξεφτίλησα το gaming με ένα screensaver και μετά την έβγαλα για χρόνια με αρπαχτές”, επιστρέφει με έναν μοναδικό τίτλο. Το Obduction. Τρελοί οπαδοί της ανά τον κόσμο έχουν αφήσει τα Σταυρολύνω τους στο τραπεζάκι και περιμένουν με κομμένη την ανάσα την αποκάλυψη του τίτλου. Ε, να’ τος, μας σκοτίσατε:

…και οφείλω να ομολογήσω πως, ναι, είναι ατμοσφαιρικότατο και μου κίνησε την περιέργεια. Μέχρι που τελείωσε και το ξανασκέφτηκα καλύτερα.

ΤΙ ΕΚΑΝΕ, το λεμπόν, η Cyan και πάλι; Τι βλέπουμε σε αυτό το ομορφότατο trailer; Να σας πω:

ΑΛΛΟΝ ΕΝΑΝ ΝΕΚΡΟ ΚΟΣΜΟ

…που, τώρα πια, λέγονται και “walking simulators”. Ναι, είναι νέα κατηγορία, στην οποία εντάσσονται τίτλοι όπως το Gone Home (από όπου και ψιλο-καθιερώθηκε ο όρος) ή το νεότερο Kholat.

Που θα πει, διότι μου αρέσει να τονίζω πόσο μα πόσο καραγκιόζηδες είναι, πως τόσα χρόνια, που οι τίτλοι απαιτούσαν όλο και μεγαλύτερη τεχνική αρτιότητα για να ξεχωρίσουν, όλο και καλύτερα animations, εφέ, shaders, μπλα-μπλα-μπλα, η Cyan την έκανε μόκο. Με το που άρχισαν να γνωρίζουν επιτυχία οι “είμαι σχεδιαστής 3D, πώς μπορώ να χώσω το μοντέλο ενός σπιτιού στην Unreal Engine και να το πουλήσω σαν παιχνίδι;” τίτλοι του νέου αυτού είδους, τσούπ, πετάχτηκε να κάνει άλλη μια αρπαχτή.

Εντάξει, εντάξει, ο τίτλος δείχνει όντως καλύτερος από το Myst. Οφείλω να είμαι αντικειμενικός. Και, είπαμε, μου κίνησε την περιέργεια. Είδατε, όμως, το trailer του Kholat?

Βλέπετε τη διαφορά προσέγγισης; Όχι; Ας δούμε κάτι άλλο, το Mind: Path to Thalamus

Τώρα, καταλάβατε; Να βοηθήσω; Έχουν-Κάτι-Να-Πουν. Άυτό είναι η αφετηρία, η αφορμή της δημιουργίας τους και ο “πυρήνας” τους.

Αν επιστρέψουμε στο trailer του Obduction, τι μας έδειξε;

“Όμορφους άδειους κόσμους”.

a2c_obduction_003

Μάλιστα. Από story τίποτα; Άσε, πάω στοίχημα, “το ψάχνουν ακόμα”, έχοντας πρώτα δημιουργήσει μια σειρά puzzles και “όμορφων γραφικών” – σε αυτό τα πάνε καλά άλλωστε – και ψάχνοντας, μετά, πώς να “τα δέσουν” με ένα σενάριο που να ψιλο-βγάζει ένα κάποιο νόημα.

Όχι;

a2c_obduction_006

Για δες τι έγινε με την, να θυμήσω, ΣΕΙΡΑ των Myst μέχρι σήμερα: ξεκίνησε με το πρώτο, που είχε ένα σενάριο-δικαιολογία για την ύπαρξη του, και όταν κυκλοφόρησε το Riven το σενάριο “επεκτάθηκε” σε… τι; Περισσότερες αερολογίες που προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν τα puzzles. Και το ίδιο έγινε και με τους υπόλοιπους τίτλους. Που, για δες, όσο ο κόσμος έβλεπε τα ίδια και τα ίδια, έπεφταν και έπεφταν σε πωλήσεις. Μέχρι που είπαν “χέσ’το, ασ’το να ψοφήσει να μην το ταλαιπωρούμε άλλο, και πάμε να ανοίξουμε εκείνο το χοτ-ντογκάδικο που λέγαμε με τον ξάδελφο”.

Τώρα που “έχει κοκό” και πάλι η υπόθεση, τσούπ! Να η Cyan με τι, άραγε; Α, ναι: ΑΛΛΟ ένα sequel στο Myst.

a2c_obduction_004

Δε τζόϋ, δε τζόϋ…

Ody's thoughts

Θυμίζω: μια από τις κατηγορίες του post είναι “απόψεις”. Δεν είναι υποχρεωτικό να συμφωνείς μαζί μου.
Ο καθένας έχει δικαίωμα να έχει άποψη.

Ειδικά όταν αυτή συνοδεύεται από κάποια επιχειρήματα, όμως, έχει περισσότερη πλάκα η υπόθεση!

...γνωστός και ως Οδυσσέας Κουράφαλος, αρχικός υπεύθυνος για το unregistered. Συντάκτης, γραφίστας, "μαλτιμηντιάς", φανατικός της science fiction και των αστείων γατιών στου ιντερνέτ. "Δηλώνω graphics whore" (παίζω Ms. Pac-Man στο MAME με 2xSAL και το πρώτο Max Payne με FXAA antialiasing). Load "unreg*",8,1.