Πόσο καταστροφικό είναι το hype για τη ζωή του gamer

Λίγες σκέψεις με αφορμή την τραγωδία που ακούει στο όνομα Star Wars Battlefront
Tο συγκεκριμένο παιχνίδι ήταν ένα από τα πιο αναμενόμενα του Νοεμβρίου, αλλά και το πιο επίφοβο, υπό την έννοια ότι ήδη, από την beta έκδοση του, πολλοί ήταν εκείνοι που είχαν εκφράσει επιφυλάξεις σχετικά με το βάθος του game play, την έλλειψη επαρκούς περιεχομένου, αλλά και την εκτίμηση ότι το τελικό κόστος του παιχνιδιού, στα επίπεδα ενός ΑΑΑ τίτλου, δεν θα είναι εφάμιλλο των όσων θα προσφέρει πραγματικά στον αγοραστή. Κι όταν έχουμε να κάνουμε με παιχνίδια που σου ζητάνε 60 ολόκληρα ευρώ για την απόκτηση τους, θα πρέπει πραγματικά η να είναι πάρα πολύ καλά στον τομέα του game play να σου δίνουν τόσο πολύ περιεχόμενο, ικανό να σε κρατήσει για πολλές μέρες, αν όχι μήνες κολλημένο μπροστά από την οθόνη σου.

Όταν μάλιστα σου το Star Wars Battlefront ζητάει άλλα 50 € για να σου δώσει επιπλέον περιεχόμενο, το γνωστό πλέον DLC (που έχει γίνει η μάστιγα της βιομηχανίας του gaming πλέον) αυτό το έξτρα περιεχόμενο θα πρέπει να είναι πλούσιο και πραγματικά να επεκτείνει το αρχικό game play και όχι να μοιάζει σαν μια προσπάθεια της εταιρείας να αφαιμάξει όσο πιο πολύ γίνεται, από χρηματικής πλευράς, τον παίκτη, σπάζοντας το παιχνίδι στα δύο, την ώρα που θα όφειλε να το έχει κυκλοφορήσει πλήρως σε ένα πακέτο, στην αρχική τιμή πώλησης. Σαν τον “παλιό καλό καιρό”. Και ποιο είναι αυτό το τρομερό και φοβερό περιεχόμενο που θα πάρεις με 50 ευρώ; Όπλα και upgrades που παίρνεις ΟΥΤΩΣ Η ΑΛΛΩΣ μέσα στο παιχνίδι, μετά από ορισμένο χρόνο level up. Αν αυτό δεν είναι ο ορισμός του αίσχους, αναρωτιέμαι τι είναι.

Πίου, πίου. Με λέιζερ. Και φωτόσπαθα.

Το Star Wars Battlefront και είναι πολύ ακριβό αλλά και δεν ικανοποιεί καθόλου τον απαιτητικό παίκτη, εξαιτίας του ρηχού του game play τον τεσσάρων μόλις χαρτών που περιέχει, άλλα και το πάρα πολύ σύντομου single player campaign, το οποίο μπορεί να το ολοκληρώσει σε 1 ώρα πάνω-κάτω. Ασφαλώς η γενική ομολογία, όσων έχουν δοκιμάσει το παιχνίδι, είναι ότι η οπτικοακουστική πλευρά είναι υπεράνω κάθε κριτικής. Τα θεαματικά γραφικά και η αυθεντική μουσική επένδυση, αλλά και τα ειδικά εφέ, παρμένα απευθείας από την παρακαταθήκη των ταινιών, σε κάνουν να αισθάνεσαι, ότι έχεις πραγματικά καταδυθεί μέσα στο φανταστικό σύμπαν του πολέμου των άστρων. Ωστόσο ο αρχικός ενθουσιασμός γρήγορα υποχωρεί και το συναίσθημα που παίρνει τη θέση του είναι η… βαρεμάρα.

laser
hqdefault

Η Electronic Arts και η DICE υπόσχονται ότι, στο προσεχές διάστημα θα εμπλουτίσουν το παιχνίδι με νέους χάρτες και νέο περιεχόμενο, ώστε το παιχνίδι να αποκτήσει ξανά μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Όμως η αλήθεια είναι, ότι το παιχνίδι στον πυρήνα του πολύ δύσκολα μπορεί να εμπλουτιστεί και να προσελκύσει ξανά, ιδίως στους έμπειρους παίκτες και όσους αναζητούν κάτι περισσότερο από ένα σύντομο φιξάκι αδρεναλίνης. Το Star Wars Battlefront έχει ανεξήγητα περιορισμένες επιλογές στην πρόοδο (progression) του παίκτη, όπως επίσης και εξωφρενικές ελλείψεις σε σχέση με κλασικά multi player shooters όπως το Call of Duty και το Battlefield αλλά και τα δύο προηγούμενα games της σειράς Star Wars Battlefront (η ίδια η επιλογή του ονόματος είναι επίσης ενοχλητική – θα τους χαλούσε να το ονομάσουν Star Wars Battlefront3; Τόσο ψώνια είναι, ώστε να ξεγράψουν τους δυο προηγούμενους τίτλους;). Η πιο γελοία έλλειψη είναι η απουσία ειδικοτήτων στους πολεμιστές (classes) και η παντελής αδυναμία τακτικής συνεργασίας μεταξύ των συμπολεμιστών για την επίτευξη ενός κοινού στόχου. Το όλο παιχνίδι καταντάει ένα ανελέητο και βαρετό πιστολίδι, “πίου, πίου”, που ακόμη και τα οκτάχρονα πιτσιρίκια κάπου θα το βαρεθούν τελικά, πόσο μάλλον ένας 40 και βάλε πουρέιτζερ σαν και του λόγου μου.

Το παιχνίδι είναι κυριολεκτικά ένα insta-death simulator. Ξεκινάς και σε λίγα δευτερόλεπτα πέφτεις νεκρός. Εμφανίζεσαι σε ένα τυχαίο σημείο – γιατί το σύστημα spawning εδώ είναι τραγικό – και αμέσως πεθαίνες. Ξανα γίνεσαι spawn σε τυχαίο σημείο και ξαναπεθαίνεις, αφού αυτή τη φορά έχεις τρέξει επί 30-40 δευτερόλεπτα μέχρι το σημείο της δράσης. Αφού μετά από πολύ ώρα πάρεις το κολάι, αντιλαμβάνεσαι ότι όλα σε αυτό το παιχνίδι είναι θέμα τύχης. Τα upgrades εμφανίζονται τυχαία, ο server που θα μπεις είναι τυχαίος, οι συμπαίκτες σου είναι τυχαίοι, εκτός κι αν στο μεταξύ έχει αλλάξει κάτι στο παιχνίδι, ειδικά στις κονσόλες και μπορείς να παίξεις deathmatch με τους φίλους σου. Αλλά και πάλι σωτηρία δεν υπάρχει. Τα όπλα είναι περίεργης αίσθησης, αδιάφορα και λιγοστά, εκτός ίσως από την implosion grenade, ο χειρισμός στις αερομαχίες είναι για τα μπάζα, λες και παίζεις το παμπάλαιο εκείνο Space Harrier (το θυμάται κανείς;) και όση πλάκα κι αν έχει να παίζεις ως Darth Vader η Luke Skywalker και να θερίζεις με το φωτόσπαθό σου, γρήγορα κι αυτό ξεθυμαίνει.

Παγιδευμένοι στο δίκτυο

Σίγουρα το παιδάκι του φίλου μου, στου οποίου το σπίτι παίξαμε για λίγο το εν λόγω παιχνίδι, είναι τρισευτυχισμένο με την καινούρια του κονσόλα PS4 με την απειλητική όψη του Darth Vader να κοσμεί την πρόσοψη. Αλλά ακόμη και αυτό σύντομα θα το βαρεθεί και θα θελήσει να δοκιμάσει κάτι καινούριο, άλλωστε ο χρόνος προσήλωσης των παιδιών σήμερα, πάνω σε οτιδήποτε, είναι χαρακτηριστικά μικρός (το λεγόμενο “attention span”). Είναι κάτι που εκμεταλλεύονται οι εταιρείες, για να βγάζουν συνέχεια “καινούρια” προΙόντα και να καλύπτυουν έτσι την ανάγκη για κατανάλωση. Εύλογο είναι, αφού τα οικονομικά κίνητρα είναι τεράστια, το hype που σπρώχνει τέτοια εφήμερα προϊόντα, είναι καταιγιστικό. Η αξία του τελικού προϊόντος μεγενθύνεται πλασματικά και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματική.

Όταν καλείσαι να πληρώσεις τόσα πολλά, για τόσα λίγα, και αυτό γίνεται η νόρμα πλέον, για τους μεγάλους τίτλους, τότε τα πράγματα δεν είναι και τόσο καλά για το μοντέρνο gaming. Κι όταν μάλιστα τα indie παιχνίδια έχουν πάθει μια ψιλοκαθίζηση την τελευταία χρονιά, τότε τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Έχω φτάσει στο σημείο να σκέφτομαι πλέον ότι θα μπορούσα να περάσω πολύ περισσότερο χρόνοπ ευχάριστα παίζοντας Lumines ή Wipe Out στο PSP, God of War στο PS2, ακόμη και PAC-MAN στο MAME! Με την ευκαιρία, κατεβάστε το PAC-MAN 256 στο Android, είναι και γαμώ τα παιχνιδάκια! Τα παλιά Battlefront παίζονται ακόμη ευχάριστα στο PC, αλλά και στις παλιές κονσόλες. Ετούτο εδώ όμως, τι θα γίνει σε λίγα χρόνια, όταν κλείσουν οι servers του; Θα μπορείς να στήσεις δικά σου lobbies; Αμφιβάλλω. Εκείνο είναι που με τσαντίζει με τις νέες κονσόλες και δεν έχω αποφασίσει ακόμη να τα σκάσω για ένα Xbone ή ένα PS4: ότι και να αγοράσεις για αυτές τις κονσόλες, δεν είναι πραγματικά δικό σου, εξαρτάται από τη διαθεσιμότητα του δικτύου των εταιρειών. Το GT4 μπορώ ακόμη να το παίξω άνετα στο PS2 μου, όσο αντέξει το μηχανάκι και το δισκάκι του. Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά μεταξύ του χτες και του σήμερα. Όλα τα άλλα, ιδίως γραφικά, είναι ήσσονος σημασίας. Η διαθεσιμότητα όμως, εκεί είναι το πρόβλημα.

Το Wii U που χλεύασες, το Xbox που ξέχασες

Πέρα από αυτό όμως, το ότι πολλοί παραμυθιάζονται και τσιμπάνε, είναι θέμα. Αν ο άλλος θέλει σώνει και καλά να μετάσχει κάθε φορά στη συλλογική παράνοια και να αισθάνεται καλά, απλώς επειδή κάνει ότι κάνει και η υπόλοιπη μάζα, με γεια του με χαρά του. Και δεν το λέω αυτό με διάθεση έπαρσης και ελιτισμού. ΤΡο πρόβλημα είναι ότι το υπερβολικό hype που δημιουργείται για τέτοιες φόλες, επισκιάζει άλλους τίτλους που πραγματικά αξίζουν.

Bayonetta-2-Screen-Shot-92314-10.20

Πρόσφατο παράδεγμα είναι η εμπειρία που είχα με το Wii U και το Bayonetta 2, που και πάλι είχα την ευκαιρία να περιεργαστώ για ελάχιστο χρόνο σε άλλο φίλο. Ελάχιστος μεν χρόνος, αρκετός για να με βάλει σε σκέψεις, αν πραγματικά αξίζει να αποκτήσω την κονσόλα την Nintendo, μόνο και μόνο για το συγκεκριμένο παιχνίδι γιατί ΝΑΙ είναι ΤΟΣΟ καλό, και επειδή δεν εξαρτάται από το δίκτυο. Το ααγοράζεις και το έχεις στη συλλογή σου. Φορ έβα! Έλα μου όμως που το παιχνίδι επισκιάστηκε, ακόμη και στο unreg έχουμε θάψει την κονσόλα, εξαιτίας της παρωχυμένης της τεχνολογίας. Και πραγματικά δε με ενδιαφέρει καθόλου ούτε ο Mario, ούτε η Zelda, ίσα-ίσα που δεν τα συμπάθησα ποτέ μου, αλλά για το Bayonetta και για άλλα 2-3 παιχνίδια, θα τα έδινα τα λεφτά. (Όχι πως τα έχω αυτή τη στιγμή, λόγω της πρόσφατης αναβάθμισης στο PC μου, αλλά τουλάχιστον μπήκε στο στόχαστρο, εκεί που δεν υπήρχε καν στο οπτικό μου πεδίο).

Κυριλεκτικά έχει πολύ μεγαλύτερη αξία ένα παλιό σύστημα, από μια μοντέρνα κονσόλα. Τρανταχτό παράδειγμα το παλιό μου Xbox, που τρέχει μέσα από το παλιό, αλλά καταπληκτικό XBMC, ένα τσουβάλι emulators με εκατοντάδες παλιά και πολύ καλά games από διάφορα retro συστήματα. Δυστυχώς έχω χάσει το AV καλώδιό του και θα ήθελα να το ξαναβάλω μπρος για κάποια κλασσικά arcades ή για να ξαναπαίξω λίγο το Outrun 2006, το Burnout 2 ή το Panzer Dragoon. Αλλά μια καινούρια κονσόλα, να την αγοράσω, γιατί; Τι παραπάνω μπορεί να βρω, που δεν μπορώ να αποκτήσω μέσω του Steam; Τίποτε, ειδικά όταν οι απαιτήσεις σε downloads, για patches και updates, είναι εξωφρενικές. Την τελευταία φορά που την πάτησα ήταν με το NBA 2K16 που πήρα από το Steam και χρειάστηκε ένας αιώνας για να κατεβάσω τα 44 giga του (δυστυχώς δεν έχω πρόσβαση σε VDSL και περιορίζομαι στα πάρα πολύ λίγα 4Mbps).

Hype in space

Εκεί που δεν με νοιάζει και πολύ η απαίτηση σύνδεσης με το δίκτυο, είναι στο Elite Dangerous. Εδώ έχουμε πραγματικά έναν εκπληκτικό τίτλο, χωρίς ιδιαίτερο hype πριν την κυκλοφορία του, αλλά με πλήρη ανταπόδωση των χρημάτων που προσφέριε κανείς. Αντικειμενικά, σε πολλούς το παιχνίδι θα φανεί βαρετό και χρονοβόρο, και η αλήθεια είναι ότι θέλει πολύ grind και επένδυση χρόνου από τη ζωή σου. Αλλά μιλάμε για ένα παιχνίδι που θα το παίζεις για χρόνια, καθώς έχεις μόνο ένα save και έναν χαρακτήρα που αναπτύσσεις, εξερευνώντας ένα τεράστιο γαλαξία. Και το παιχνίδι είναι διαθέσιμο εδώ και τώρα, σε αντίθεση με το διαφημισμένο μέχρι αηδίας Star Citizen που 45 μάστοροι και 60 μαθητάδες όλο ετοιμάζουν και ποτέ δεν εμφανίζεται.

carl_sagan
bvDgEtK

Οπως επίσης και το No Man’s Sky, που υποτίθεται ότι θα βγει τον Ιούνιο του ’16, αλλά το μόνο που γίνεται για αυτό είναι συνεχές PR και συνεντεύξεις και demos, και τίποτε χειροπιαστό. Όταν ο “ειδικός τύπος” σε εξυμνεί και σου δίνει αβέρτα τίτλους και τιμές όπως “Best Game of The Year”, χωρίς να υπάρχει ακόμη το… game, κάτι λάθος γίνεται. Δεν μπορεί, το έχουμε ξαναδεί το σενάριο. Ίδιο ντελίριο είχει γίνει με την procedural μηχανή του Spore, το 2008, αν θυμάμαι καλά και το τελικό παιχνίδι ήταν πολύ κατώτερο των τεράστιων προσδοκιών που είχε δημιουργήσει. Δε θυμάμαι που την είδα την αφίσα, ήταν από μια συνάντηση game developers, που έδειχνε μερικά από τα πιο “cutting edge” games της εποχής. Είχε πλάκα, γιατί όλα, εκτός από ένα, κυκλοφορούν ήδη. Μάντεψε ποιο ΔΕΝ κυκλοφορεί ακόμη. Μόνο το No Man’s Sky.

Και στο No Man’s Sky, όλες οι μάρκες ποντάρονται σε procedural generated πράγματα (“πλαματάκια” όπως θα έλεγε σκωπτικά ο Ducklord): procedural κόσμοι, procedural δεινοσαυράκια, procedural βουνά και λαγκάδια, procedural σκάφη, procedural όπλα, ακόμη και procedural generated μουσική, ανάλογα με την περίσταση. Στα χαρτιά, όλα αυτά φαντάζουν άκρως εντυπωσιακά, αλλά στην τελική του έκδοση, το παιχνίδι θα είναι άραγε τόσο καλό, ή θα βουλιάξει κάτω από την βαρετή τυχαιότητα του φανταστικού του σύμπαν; Ήδη έχουμε φλουμώσει στα sandbox παιχνίδια που συνδυάζουν εξερεύνηση, mining και crafting.

Όσο για το Star Citizen, δε θα επεκταθώ περισσότερο, γιατί όσο το σκαλίζω, τόσο περισσότερο εκνευρίζομαι. Το παιχνίδι έχει πάρει μια τροπή, που δε μου αρέσει καθόλου. Ακόμη δεν υπάρχει τελικό προϊόν, αλλά οι φιέστες και οι φανφάρες καλά κρατούν. Τώρα έχει μπει στη μέση και το Χόλιγουντ και ακριβοπληρωμένοι ηθοποιοί, για να επαναληφθεί το κινηματογραφικό υπερθέαμα του Wing Commander. Αλλά αν το συγκρίνει κανείς με το τραγικό demo από το FPS κομμάτι του παιχνιδιού, που πρόσφατα είδε το φως της δημοσιότητας, είναι πολύ εύλογο να αναρωτιέται κανείς, γιατί το ξεχειλώσανε τόσο πολύ και δεν αφοσιώθηκαν στον αρχικό στόχο, την παραγωγή ενός καλού space combat τίτλου. Αντ’ αυτού, ο πρόεδρος της εταιρείας βγαίνει φωτογραφία με έναν φανατικό οπαδό που ξόδεψε μερικές χιλιάδες δολλάρια για να αγοράσει τα φανταστικά και ανύπαρκτα ακόμη, σκάφη του ανύπαρκτου παιχνιδιού, ενώ μάλιστα έχει παρουσιαστεί και πολυτελές χειριστήριο τύπου HOTAS από την Mad Katz, για το ανύπαρκτο παιχνίδι.

Ότι του φανεί…

Ζούμε σε μια πολύ παλαβή εποχή για το gaming. Υπάρχει τόσο μεγάλη υπερπροσφορά, τόσα πολλά χρήματα που διακυβεύονται, τόσο πολλοί άσχετοι που ασχολούνται με το άθλημα, που το τελικό αποτέλεσμα είναι ένας απίθανος αχταρμάς. Στην κυριολεξεία ότι του φανεί του Λωλοστεφανή. Δεν είναι πλέον να δίνεις σημασία, ούτε σε reviews “ειδικών”, ούτε σε γνώμες χρηστών. Και τα δύο μέρη δεν ξέρουν την τύφλα τους. Ο καθείς, είτε από ασχετοσύνη, είτε από απειρία, είτε από προσωπικό κόλλημα, ή κάποιο κρυφό ή πιο φανερό συμφέρον, εξυμνεί ή θάβει αδιακρίτως, με λανθασμένα κριτήρια. Και το αποτέλεσμα είναι η αγορά να κινείται με τον αέρα του hype, άλλοι να κράζουν, άλλοι να το παίζουν fanboys και να γίνεται της μουρλής το κάγκελο. Άλλοι την έχουν δει PC master race, άλλοι έχουν οργασμό όταν ακούνε ότι θα κυκλοφορήσει η 457η έκδοση του Call of Duty, άλλοι παίζουν ακόμη Atari 2600, δε βγάζεις άκρη. Τελικά, το μόνο που σε διασώζει, αν θέλεις να ευχαριστηθείς το χόμπι σου, είναι να τους γράψεις όλους στα παλαιότερα των υποδημάτων σου και να ακολουθήσεις ανεπηρέαστος αυτό που σε ευχαριστεί. Αυτό δεν είναι πάντοτε εύκολο. Πάντοτε θα υπάρχουν πειρασμοί και Σειρήνες που θα προσπαθήσουν να σε σαγηνεύσουν με γοητευτικά “next-gen” ή “exclusive” καλέσματα. Μη μασάς, είναι αέρας κοπανιστός.

Από το 2001, ο διάσημος (...) συντάκτης τεχνολογίας Λάμπρος Γεωργογάλας καταπολεμά τον σκοταδισμό και την ημιμάθεια, διδάσκοντας στους Έλληνες συμπατριώτες του τα μυστικά της υψηλής τεχνολογίας. Κατόπιν βάναυσης απαγωγής από εξωγήινους, και ηρωϊκής απόδρασης, αισιοδοξεί πως θα γίνει κυρίαρχος του σύμπαντος.
  • ducklord

    clap…clap…clap…

    Μου κάηκε το Xbox 360 και το μόνο που με στεναχώρησε ήταν που δεν πρόλαβα να παίξω το Halo 4. Ήταν ο μόνος τίτλος που ήθελα να δω σε αυτό. Μου κάηκε το PlayStation 3 και η κατάσταση ήταν κομματάκι χειρότερη: με χάλασε που δεν μπορώ να ξαναπαίξω τα Uncharted 2, Heavy Rain (που λάτρεψε και το έτερον ήμισυ), το Resistance 3 (που θάφτηκε λόγω της μετριότητας των 1-2 ενώ ήταν πολύ-πολύ καλό) ενώ δεν έπαιξα και 2-3 παιχνίδια που έχω δίπλα μου το κουτάκι τους να το… χαϊδεύω (LittleBig Planet, Motorsport, Metal Gear Solid 4, Heavenly Sword). Αλλά, και πάλι, δεν νιώθω την έλειψη, την απουσία, το κενό που θα ένιωθα αν δεν είχα PC.

    Από την άλλη, έχω παρατήσει το PS2 μου, όχι διότι δεν έχει τίτλους, μα διότι μπορώ πια να τους παίζω καλύτερα στο PC. Όταν, όμως, πηγαίνω π.χ. σε ένα άλλο σπίτι που έχει το σόι, στη Ραφήνα, το PS2 θα πάρω μαζί μου. Έχω λίστα με περισσότερα από 100 “must play” σε εκείνο, τίτλους διαμάντια που αξίζει να έχει παίξει κανείς (από τα God of War 1-2 μέχρι το Shin Megami Tensei: Nocturne). Καμία κονσόλα δεν κατάφερε να φτάσει τη συλλογή τίτλων του και εξακολουθεί να είναι αυτό που προτείνω σε όποιον γονέα ρωτήσει “τι κονσόλα να πάρει για το νιάνιαρο”. Διότι δεν μετρά η πλατφόρμα, μετρά το περιεχόμενο.

    Όχι πως δεν με τσιγκλά το Uncharted 4, μα… Εντάξει, δεν θα πεθάνω κιόλας.

    Πάντως, και εγώ κοντά στα 40 πια, έχω καταλήξει στο ότι το gaming δεν είναι γραφικά: είναι “εμπειρίες”. Υπάρχουν τίτλοι, ασχέτως ηλικίας, που πραγματικά αξίζει να έχει παίξει κανείς. Ξέρω πως διαφωνείς με τα πιξελιασμένα ρετρο-γραφικά, μα είδες που έρχεσαι στα λόγια μου μιλώντας για το PS2? Για τα “παλιά” Battlefront, που άλλοι αντιμετωπίζουν όπως εσύ τα “πιξελιασμένα γραφικά”; Και ερωτώ: με τι θα διασκεδάσει κανείς περισσότερο, με ένα από τα καινούργια “βρες που είναι η χτένα” hidden object φεησμπουκικά “adventures” της κακιάς κατάρας, ή με το κλασσικό – μα πιξελιασμένο – Secret of Monkey Island και το Zak McKraken που, ανάθεμα, είχαν και ένα σενάριο της προκοπής;

    Αυτή την περίοδο παίζω Call of Cthulhu: Dark Corners of the Earth. Δυστυχώς, τα δείχνει τα χρονάκια του, όχι όσον αφορά στα γραφικά και τον ήχο (αναμενόμενο) αλλά το κάπως ενοχλητικό level design σε ορισμένες φάσεις. Και αυτό, όμως, “κάτι λέει”, και κάνει και έξυπνες πατέντες π.χ. με το “sanity” του πρωταγωνιστή (σε άλλα παιχνίδια πορώνεσαι να κοιτάς πτωματάκια και νεκρούς, εδώ αν το κάνεις για πάνω από 2-3 δευτερόλεπτα “βαράει μπιέλες” το μυαλό του πρωταγωνιστή και κάνει ένα βήμα παραπάνω προς Coocoo’s Nest). Έχει ατμόσφαιρα. Έχει στυλ. Έχει μάπα γραφικά και χάλια ηθοποιία σε σχέση με σύγχρονους τίτλους, μα το καταδιασκεδάζω σε σχέση με άλλα “σύγχρονα” παιχνιδάκια που σιχάθηκα και ονόματα δεν λέω, καταστάσεις δεν θίγω.

    Ζούμε την εποχή του “αν ψάξεις, βρίσκεις”, αλλά αυτό το “ψάξεις” δεν πρέπει, όντως, να βασίζεται σε hype. Να, τώρα σκέφτομαι πως πρέπει να αγοράσω και να λυώσω στο Dungeon of the Endless. Το έχετε δει; Παίρνει τα πιξελιασμένα ρετρο-γραφικά και στα φτύνει στη μούρη με μοντέρνα space αισθητική για να δημιουργήσει ένα αποτέλεσμα που εμένα, προσωπικά, με κάνει και ανατριχιάζω. Δεν το έχω αγοράσει ακόμα διότι έχω backlist, όπως έίδε ο Galacticus, κοντά στους… 1500 τίτλους στο Steam. Πριν έπαιζα ReAssembly – σας το είχα παρουσιάσει και από εδώ. Κόλλημα. Έμφαση στο gameplay και τον πειραματισμό, όχι στα γραφικά. Λάθη στο design, λάθη στο σχεδιασμό, λάθη-λάθη-λάθη, αλλά δημιούργημα μιας νέας ομάδας που κάνει μπαμ πως αγαπά αυτό που κάνει – με αποτέλεσμα να κολάς και εσύ στην οθόνη. Minecraft: δεν το έχω παίξει, αλλά ήταν δημιούργημα ανθρώπου που αγαπούσε αυτό που έκανε. Και είδατε τι έγινε. FTL: μια από τα ίδια. Στο άλλο άκρο, το κάθε Battlefront που θα έχουμε ξεχάσει σε 5 μήνες, και που και να θέλουμε δεν θα μπορούμε να παίξουμε σε 10 (διότι servers).

    Ζήτω το σύγχρονο gaming, ζήτω. Άει σιχτήρ, πάω να σαπακιάσω κανένα φρίκουλο στο Double Dragon, στο MAME, να στανιάρω.

    (ΝΑΙ ΚΥΡΙΕ ΔΙΚΑΣΤΑ, ΕΧΩ ΤΟ ΟΡΙΤΖΙΝΑΛΕ ΑΡΚΕΗΝΤ ΜΑΣΙΝΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΘΗΚΗ, ΕΧΩ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΤΡΕΧΩ ΤΗ ΡΟΜ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΜΠΑΚΑΠΑ).

  • e4rthw0rm

    Τι να λέμε τώρα… Συμφωνώ, συμφωνώ, συμφωνώ. Δεν έχω χρόνο για μεγάλη ανάλυση. Θα πω μόνο οτι τσίμπησα Grim Fandango Remastered για το PS4 με 5 ευρώπουλα (της μαύρης Παρασκευής κι έτσι), μιας και δεν το είχα παίξει στην ώρα του (κράζεις, θαυμάζεις;). Από κει και πέρα, περνάω τις ώρες μου λιώνοντας στο Magicka 2 γιατί έχει τον χαβαλέ του, αρκετό για να με κάνει να βρίζω τους συμπαίκτες μου φωνάζοντας στην τηλεόρασή μου σαν τρόφιμος από την φωλιά του κούκου. Α, και το Rayman Legends δεν το βαριέμαι ποτέ, γιατί έτσι. Και παίζει μέσα στις γιορτές να ξανακάνω καμιά βόλτα από τα λημέρια του The Last of Us, εκτός κι αν ζητήσω από τον Άη-Βασίλη την κολεξιόν του αχαρτογράφητου (το Uncharted Collection ντε) που θα έχω χρόνο να το λιώσω και να τρώω και κανένα μελομακάρονο ανάμεσα στα cutscenes. Επίσης, περιμένω Heavy Rain, όπως ανέφερε και ο ducklord, μιας και αναπληρώνω όλα αυτά που έχασα στο PS3. Έτσι έπαιξα και το Journey, εμπειρία δε λέω. Συνειδητοποιώ οτι όσα παιχνίδια έχω αναφέρει, είναι όλα παλιά. Ότι να’ ναι.

    ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΛΕΙΣΙΜΟ, ΒΑΖΩ ΚΑΠΣ ΛΟΚ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ:

    (ΔΙΑΔΩΣΤΕ, ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΚΑΙ ΣΤΑ ΣΟΣΙΑΛ ΜΗΝΤΙΑ)

    ΚΥΡΙΕ ΣΥΝΤΑΚΤΑ, ΝΟΜΙΖΑ ΟΤΙ ΚΑΙ Η ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΕΧΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΟΡΙΑ! ΜΑ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΟΣΤΣ ΠΙΘΑΝΩΣ ΝΑ ΤΑ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΠΑΙΔΑΚΙΑ! ΒΑΛΤΕ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΙΑ ΣΗΜΑΝΣΗ ΠΡΙΝ ΑΝΑΡΤΗΣΕΤΕ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ! ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΘΑ ΜΑΣ ΚΟΡΟΪΔΕΨΕΤΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΤΙΛΗΦΘΟΥΜΕ ΤΑ ΑΝΩΜΑΛΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΣΤΕΛΝΕΤΕ ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΑ;

    ΑΝΑΦΕΡΟΜΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΣΕ ΑΥΤΟ:
    https://www.youtube.com/watch?v=bK6lVVP8ISA

    ΤΙ ΕΓΙΝΕ; ΝΟΜΙΖΑΤΕ ΟΤΙ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΤΕ ΝΑ ΔΡΑΤΕ ΑΝΕΝΟΧΛΗΤΟΣ;

  • ducklord

    Ρε χαραμο-Fi, ο Sakis “ανώμαλο μήνυμα”; Ο Sakis είναι Πολιτιστική Μασ Κληρονομιά (το “σ” ορθώς τοποθετημένο). Ακούς εκεί…

    Saaaakiiiiiiiii(sssss)

  • e4rthw0rm

    Παίρνω πίσω όλα όσα είπα. Έχεις δίκιο, το σωστό να λέγεται. Ας λάμψει λοιπόν η αλήθεια, πίσω από τα ψέμματα που μας ταΐζουν οι κυβερνήσεις, τα κανάλια, οι μασόνοι, οι ιλουμινάτοι και οι κλαουδάτοι!

    https://www.youtube.com/watch?v=MVeaQb4lLWs

    Και πούστε, προσοχή στις απομιμήσεις (αν και προσωπικά θεωρώ οτι αδικείται):

    https://www.youtube.com/watch?v=WQjgHA9-SFg