Στο Χονγκ Κονγκ χρησιμοποίησαν το DNA πολιτών για να τους διαπομπεύσουν δημόσια

Ανασύνθεσαν τα πρόσωπά τους από γενετικό υλικό που βρήκαν σε σκουπίδια και ανάρτησαν αφίσες, για να τους στιγματίσουν
Μια πολύ ανησυχητική τάση των τελευταίων χρόνων είναι η συστηματική υποχώρηση όλων των πτυχών της ιδιωτικότητάς μας και δυστυχώς, η τεχνολογία αποδεικνύεται καταλύτης σε αυτή την εξέλιξη. Τρανταχτό παράδειγμα η πρόσφατη ανάρτηση, στο Χονγκ Κονγκ των προσώπων τριών πολιτών, τα οποία σχηματίστηκαν μέσω υπολογιστή, βάσει γενετικού υλικού, το οποίο αντλήθηκε από πεταμένα σκουπίδια στο δρόμο.

Η διαφημιστική εταιρεία που προέβη στη συγκεκριμένη ενέργεια, έδρασε για λογαριασμό της μη κυβερνητικής οργάνωσης “Hong Kong Cleanup Challenge”, που σκοπό της έχει να καθαρίσει την πόλη από τα σκουπίδια και απ’ ότι καταλαβαίνουμε καλά είναι μια πρωτοβουλία που μοιάζει με την ανάλογη του ¨Όλοι μαζί μπορούμε για το περιβάλλον¨ του καναλιού ΣΚΑΪ.

litterbugs

Το DNA που επιλέχθηκε τυχαία, χρησιμοποιήθηκε για την κατά προσέγγιση ανάπλαση των προσώπων, εκτιμώντας μάλιστα και το φύλο, το χρώμα των μαλλιών, την επιδερμίδα, το σχήμα του προσώπου των ατόμων που υποτίθεται ότι ρύπαναν το δημόσιο χώρο, πετώντας τη γόπα του τσιγάρου τους, ή τα αποφάγια από το σνακ τους.

Εκείνο όμως που δεν μπορεί να εξακριβωθεί είνι η ηλικία των προσώπων αυτών. Η διαφημιστική εταιρεία λέει ότι η εκτίμηση της ηλικίας έγινε βάσει εκτιμήσεων γύρω από τα δημογραφικά στοιχεία και τις μεγαλύτερες πιθανότητες που συγκεντρώνει μια συγκεκριμένη ηλικιακή ομάδα για τη χρήση του συγκεκριμένου προϊόντος που καταναλώθηκε. Δηλαδή πρακτικά, αν πρόκειται για μια συγκεκριμένη μάρκα τσιγάρου, οι διαφημιστές είδαν ποιες ομάδες ατόμων και ποιες ηλικίες αγοράζουν τη συγκειρμένη μάρκα και χρησιμοποίησαν αυτά τα δεδομένα.

Info

H συγκεκριμένη μέθοδος ανάπλασης των χαρακτηριστικών του προσώπου, βάσει του DNA, φέρνει στο μυαλό τη γνωστή περίπτωση της Μύρτιδας, του μικρού κοριτσιού, η οποία έζησε στην Αρχαία Αθήνα και πέθανε την περίοδο του μεγάλου λοιμού των χρόνων του Πελοποννησιακού Πολέμου γύρω στο 430 π.Χ. Βέβαια, σε εκείνη την περίπτωση, η εξωτερική της όψη ανασυντέθηκε βάσει γενετικού υλικού, το οποίο αντλήθηκε από την οδοντοστοιχία στο σκελετό της, αλλά οι βασικές μέθοδοι είναι οι ίδιες.

myrtis

Βεβαίως, κανείς δεν μπορεί με βεβαιότητα να πει αν τα εικονιζόμενα πρόσωπα όντως πέταξαν τα σκουπίδια, οπότε το μήνυμα της όλης καμπάνιας, προσωποποιώντας τυχαίους πολίτες, δεν έχει περισσότερη αξία από την αήθη τακτική της συλλογικής στοχοποίησης όλης της κοινωνίας και του συναισθηματικού εκβιασμού, καθώς είναι σα να σου υπονοεί ότι, “τώρα πλέον υπάρχει η τεχνολογία, η οποία μπορεί να σε συνδέσει με τα σκουπίδια που πετάς, αύριο μπορεί να είναι η δική σου φάτσα στις αφίσες, το ρισκάρεις;”. Γιατί τα πρόσωπα που απεικονίζονται, αν και βασίζονται πάνω σε υπαρκτά άτομα, είναι δημιουργημένα κατά προσέγγιση, κι έτσι αυτό θολώνει ακόμη περισσότερο τα νερά, αφού ούτε πρόκειται για φωτογραφία, ούτε για πορτρέτο, ούτε υπάρχει ακρίβεια στην εικονιζόμενη ηλικία κι έτσι, υπάρχουν ίσες πιθανότητες τα εικονιζόμενα πρόσωπα να μην έχουν καμία σχέση με το αντικείμενο πάνω στο οποίο βρέθηκε το DNA. Είναι αυτό που ονομάζουν οι εγκληματολόγοι “περιστασιακές αποδείξεις”.

Κι εκεί είναι ακριβώς που αυτή η ενέργεια αποτυγχάνει: βασίζεται στο διασυρμό κάποιου τυχαίου ανθρώπου, ο οποίος διέπραξε κάτι, το οποίο είναι μεν μεμπτό, αλλά σίγουρα δεν αξίζει το δημόσιο εξευτελισμό του και χωρίς μάλιστα να ζητηθεί άδεια για τη χρήση του γενετικού του υλικού, πόσο δε μάλλον η δημοσίευση της εικόνας του, έστω και κατά προσέγγιση σχηματισμένης μέσω υπολογιστή. Όπως πολύ σωστά έκανε τη σύνδεσή του ένα σχετικό άρθρο, αυτή η ενέργεια ανήκει στη νοοτροπία που διατύπωσε πριν από καιρό ο Eric Schmidt της Google, ο οποίος, ερωτηθείς γύρω από το μείζον θέμα της ιδιωτικότητας, είπε ότι αν κάποιος κάνει κάτι στην ιδιωτική του ζωή, το οποίο δε θέλει να μαθευτεί προς τα έξω, μάλλον δε θα έπρεπε να το κάνει εξαρχής.

Είναι εντελώς λάθος, αντί μια κοινωνία να μεγαλώνει υπεύθυνους πολίτες με κριτική σκέψη, να χρησιμοποιεί την επιστήμη και την τεχνολογία για δημόσιο εξευτελισμό και εκφοβισμό, ως μέσα καταστολής. Δεν πάμε μπροστά έτσι, αλλά οπισθοδρομούμε. Και είναι πραγματικά λυπηρό που και τα μέσα ενημέρωσης χαιρετίζουν αυτό το ιδιότυπο κοινωνικό πείραμα και το αξιολογούν θετικά, λέγοντας ότι είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος μείωσης της ρύπανσης, εξαιτίας ακριβώς του φόβου που θα νιώθει ο καθένας, μην τυχόν και δει το πρόσωπό του ξαφνικά σε μια αφίσα, με τη ρετσινιά του “εγκληματία κατά του περιβάλλοντος”.

Δεν ξέρω για εσένα, τι άποψη έχεις για όλα αυτά, αλλά εγώ βλέπω ότι δεν πάμε καλά, δεν πάμε καθόλου καλά…

Από το 2001, ο διάσημος (...) συντάκτης τεχνολογίας Λάμπρος Γεωργογάλας καταπολεμά τον σκοταδισμό και την ημιμάθεια, διδάσκοντας στους Έλληνες συμπατριώτες του τα μυστικά της υψηλής τεχνολογίας. Κατόπιν βάναυσης απαγωγής από εξωγήινους, και ηρωϊκής απόδρασης, αισιοδοξεί πως θα γίνει κυρίαρχος του σύμπαντος.