Πώς είναι να σε ταπεινώνουν στο Internet;

Επειδή το bullying έχει γίνει πολύ της μόδας τελευταία, καλό είναι να θυμόμαστε ότι αυτοί που το κάνουμε τις περισσότερές φορες είμαστε εμείς. Έστω και άθελα μας.

fail_006.jpgΔεν πρόκειται να καθίσω να γράψω εδώ, τώρα, για τις φορές που έχω πέσει θύμα bullying στη ζωή μου – δεν μου αρέσουν αυτοί που κλαίγονται για τέτοιες καταστάσεις.

Αν και, ναι, έχω (πέσει, θύμα bullying), για λόγους που αντίθετα με τα άλλα παιδάκια τους καταλάβαινα πολύ καλά ακόμα και τότε, όταν ήμουν μικρός: επειδή ήμουν ολοκληρωτικά άχρηστος σε οτιδήποτε είχε να κάνει με τον αθλητισμό.

“Τότε” ο αθλητισμός ήταν “αυτό στο οποίο έπρεπε να είσαι καλός για να σε αποδέχονται τα άλλα παιδάκια στο σχολείο”.

Αλλά και επειδή… ψεύδιζα, και εξακολουθώ να ψευδίζω, κάνοντας κάθε προσπάθεια προφοράς του “ρ” να ακούγεται σαν “ου”.

Ody's thoughts

…το οποίο δεν το θεωρώ μειονέκτημα, αλλά κάτι θετικό, αφού σε συνδυασμό με την αντιμετώπιση των γύρω μου με βοήθησε να αναπτύξω μια εξαιρετική αίσθηση του χιούμορ με έμφαση σε οτιδήποτε έχει να κάνει με αυτοσαρκασμό και… μιζέρια (πως λέμε “black humor”).

Τι φοβεουό, τι τρομεουό, που δεν μποουώ να πω τ’ ωμέγα. Ένα τέτοιο π(ου)άμα.

Όχι, όμως, το θέμα μας δεν έχει να κάνει με αυτό. Είναι απλά μία πρόταση να δεις το άρθρο προς το οποίο παρέχουμε ένα link στην πηγή μας, που μιλά για το νέο είδος του ψηφιακού bullying, την ιντερνετική ταπείνωση, που ξεκινά από μία αυθόρμητη κίνηση της στιγμής, δίχως δεύτερη σκέψη, και καταλήγει να ταπεινώνει κάποιον, κάποια, κάποιο, στον αιώνα τον άπαντα.

Διότι ό,τι ανεβαίνει στο Internet, δεν κατεβαίνει. Ποτέ.

fail_002

Μια άμυαλη κίνηση από κάποιους που θεώρησαν ότι κάποιος που είδαν “είναι αστείος”, πως “αυτό που κάνει είναι τραγικό”, και η απόφαση τους “να μοιραστούν την γελοιότητα της υπόθεσης με άλλους”, δίχως να γνωρίζουν το παρασκήνιο της, το πώς ο άλλος κατέληξε “να είναι έτσι”, είναι συχνά-πυκνά η αφετηρία γέννησης ενός… meme. Σαν το παραπάνω.

Ή, έστω, μιας αστείας εικόνας, που θα αιωρείται για πάντα στα αόρατα ύδατα του internet, θυμίζοντάς στο θύμα της υπόθεσης πως αν δεν ακολουθείς τα πρότυπα ύπαρξης των Kardashians του πλανήτη, είσαι άξιος χλευασμού.

Η κοπέλα που γράφει το άρθρο, βέβαια, παραδέχεται πως όντως ήταν γελοία η κίνηση της – που δεν θα σου περιγράψουμε εδώ, αφού αξίζει να το διαβάσεις.

Και εμείς, από πλευράς μας, πρέπει να τονίσουμε πως το τι έκανε θα ήταν αστείο ακόμα και αν δεν ήταν “εύσωμη”.

Το ότι “τα είχε τα κιλάκια της” δεν ήταν ο μοναδικός λόγος που βρέθηκε στο στόχαστρο μιας παρέας νέων που, με τα κινητά (με κάμερες) ανα χείρας, φρόντισε να την μετατρέψει σε celebrity του internet. Η… χαζομάρα της στιγμής ήταν η βασική αιτία.

“She did it wrong”, indeed.

...γνωστός και ως Οδυσσέας Κουράφαλος, αρχικός υπεύθυνος για το unregistered. Συντάκτης, γραφίστας, "μαλτιμηντιάς", φανατικός της science fiction και των αστείων γατιών στου ιντερνέτ. "Δηλώνω graphics whore" (παίζω Ms. Pac-Man στο MAME με 2xSAL και το πρώτο Max Payne με FXAA antialiasing). Load "unreg*",8,1.
  • galacticusX

    Συμφωνώ με τη βασική αρχή και τη λογική που αναπτύσσεις και μάλιστα, αφού με ξέρεις προσωπικά, γνωρίζεις ότι αν θα υπήρχε ένα άτομο που θα καταλάβαινε περισσότερο την απελπισία της συγκεκριμένης γυναίκας του άρθρου, θα ήμουν εγώ, Και φυσικά ισχύει επίσης και το αυτονόητο, ότι θα πρέπει, πριν κάνουμε κάτι, να σκεφτόμαστε πως θα αισθανόμασταν, αν είμασταν στη θέση αυτού που θέλουμε να περιγελάσουμε ή να κάνουμε ένα αστείο εις βάρος του.

    Από την άλλη πλευρά όμως, η ανθρώπινη ψυχολογία, έχει αναπτύξει φυσιολογικούς ψυχολογικούς φραγμούς όσον αφορά το αίσθημα της συμπόνοιας που αισθανόμαστε προς κάποιον συνάνθρωπό μας, ειδάλλως, αν τα παίρναμε όλα προσωπικά θα πεθαίναμε από την κατάθλιψη. Θέλω να πω ότι είναι αδύνατον να νιώθουμε κάθε φορά θλίψη και πραγματική λύπη για οτιδήποτε κακό συμβαίνει σε έναν ξένο άνθρωπο, ακόμη κι αν δεν παύει να είναι συνάνθρωπός μας.

    Σαφώς δεν πρέπει να είμαστε αναίσθητοι, ούτε επιπόλαοι, αλλά υπάρχει και μια υφέρπουσα υποκριτική τάση που επιβάλλει μια περίεργη συλλογική ομοιομορφία και υπερβολική συναισθηματική φόρτιση, κάτι το οποίο τροφοδοτείται και από τα ΜΜΕ. Πάρε για παράδειγμα το παιδί που αυτοκτόνησε τις προάλλες, πόσο πολύ έχουν παραβιάσει τα ΜΜΕ την προσωπική και οικογενειακή σφαίρα του Βαγγέλη, στο όνομα της πληροφόρησης και της ενημέρωσης.

    Θυμήσου επίσης πως αντέδρασε ο όχλος στα Γιάννενα που μπήκε μέσα στη Σχολή και ούρλαζε “βγείτε έξω”. Ποιος να βγει; Να πει τί; Να δώσει εξηγήσεις στην εξαγριωμένη μάζα για να τον λυντσάρουν; Γιατί η αγανάκτηση και η υπερβολή στο συναίσθημα οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη διάπραξη της ίδιας βίας και του ίδιου bullying που εσύ ο ίδιος καταγγέλλεις.

    Τις προάλλες διάβαζα ένα άθλιο και ελεινό άρθρο στο Vice, που έλεγε ότι όλοι είμαστε υπεύθυνοι για το bullying, γιατί όλοι έχουμε πετάξει κι εμείς αμπούλες στην τάξη, όλοι έχουμε βρίσει συμμαθητή και τα τοιαύτα. Όχι, όμως, δεν είναι έτσι. Αν φτάσουμε σε τέτοιες απολυτότητες, θα καταντήσουμε παρανοϊκοί. Η πραγματική αιτία του bullying είναι οι συνθήκες μέσα στις οποίες ζούμε, η οικονομική καταστροφή που βιώνουμε, η εξαθλίωση της Παιδείας, η απελπισία που νιώθουμε για το τι θα μας ξημερώσει. Όπως επίσης και το μας έχουν αναγκάσει να συμβιώσουμε με 1,5 εκατομμύριο ξένους που κι αυτοί έχουν αναγκαστεί να ξεσπιτωθούν και να έρθουν εδώ να φάνε ένα κομμάτι ψωμί. Πολυπολιτισμικότητα με το ζόρι δε γίνεται, ειδικά αν σου επιβάλλεται έτσι βάρβαρα.

    Τέτοιες συλλογιστικές του τύπου “όλοι κάνουμε bullying” και “όλοι είμαστε ρατσιστές” και τα τοιαύτα. είναι γκεμπελικές τακτικές προπαγάνδας, ακριβώς αυτές που νομιμοποίησαν στο παρελθόν γενοκτονίες και μαζικές “καθάρσεις” πληθυσμών.

  • ducklord

    Δεν το έγραψα με τη λογική που βλέπεις στα κανάλια, ούτε με τις παπαρολογίες που έβλεπες να λένε φοιτητές για τον άτυχο νεαρό που μας άφησε πρόσφατα – που, είμαι σίγουρος, θα μπορούσαν “να είχαν πει κάτι πριν γίνει το κακό” αντί να κάθονται τώρα και να μοιρολογούν.

    Το αντίθετο, και καλά που το επεσήμανες στο σχόλιο για να γίνεται περισσότερο εμφανές, εννοούσα πως όταν έχεις την τεχνολογία μεσάζοντα, είναι εύκολο “να είσαι εσύ ο bully”, ακόμα και αν δεν το συνειδητοποιείς. Όπως τα χαϊβάνια που γέλασαν με την κοπέλα – όπως, το παραδέχομαι, θα έκανα και εγώ, διότι ΕΙΝΑΙ αστεία η εικόνα κάποιου, λεπτού, χοντρού, whatever, να… κάθεται αραχτός σε ένα διάδρομο γυμναστικής και να χαχεύει τηλεόραση (αυτό εννοούσα μπερδεγουέη με το ότι “όντως το έκανε λάθος”, ΆΣΧΕΤΑ με τον σωματότυπο της, η ΚΙΝΗΣΗ, η ΠΡΑΞΗ ήταν η βλακεία της – και απο αυτή την άποψη θα την δούλευα στεγνά και εγώ, ας πήγαινε την καρέκλα μισό μέτρο παραπέρα). Που, όμως, και για αυτό το “χαϊβάνια”, δεν συνειδητοποίησαν πως άλλο είναι να γελάς ΕΣΥ με κάτι χαζό που είδες, άλλο να το φωτογραφίζεις και να το ανεβάζεις online. Άλλο είναι να γελάς ΕΣΥ, άειντε, με την παρέα σου, με μια βλακεία που έκανε κάποιος, άλλο “να την κάνεις like και share” για να την δούν οι μάζες (μάζες, όχι ένα-δυο φίλοι, “όλο το ιντερνέτ”).

    Καλό είναι να ψιλοσκεφτόμαστε πριν κάνουμε ένα τέτοιο share. Και επαναλαμβάνω, επειδή καταλαβαίνω πώς το λες και εσύ, βάσει της δικής μου… ιδεολογίας στο χιούμορ, ναι, ΕΙΝΑΙ ΟΚ να κάνεις share τη… βλακεία κάποιου (η κοπέλα “did it wrong”, και καλά της έκαναν για το ξεφτίλισμα της πράξης της), αλλά ΌΧΙ να κάνεις share ως “αστείο” ένα “κοίτα πως είναι αυτός”.

    Στην συγκεκριμένη περίπτωση, π.χ., ενώ θα θεωρούσα αστεία την όλη φάση, δεν ξέρω κατά πόσο θα την έκανα re-share (πόσο μάλλον να τραβήξω εγώ φωτογραφία και να την ανεβάσω online), έχοντας ως ανασταλτικό παράγοντα το ότι ΚΟΜΜΑΤΙ του συνολικού χιούμορ, έστω ένα 5% (κατ’ εμέ, κατά άλλους βλαμένους, ίσως “αυτό τους φάνηκε το πιο αστείο”), το οτι η κοπέλα ήταν και, απλά και σταράτα, “χοντρούλα”.

    Μια πιο απλή εξήγηση θα ήταν πως είναι ΟΚ να ξεφτιλίζεις τη βλακεία που δέρνει κάποιον, αλλά ΌΧΙ τον ίδιο. Το πρώτο μπορεί να το αλλάξει, βλέποντας και μαθαίνοντας απο τα λάθη του – που του επισημαίνεις εμμέσως πλην σαφώς με το… ξεφτίλισμα τους. Το δεύτερο, όχι.

  • galacticusX

    ‘Ετσι μάλιστα, τώρα άγγιξες ακόμη καλύτερα τον πυρήνα του προβλήματος – τη φρενίτιδα να ανεβάζω οτιδήποτε μπας και γίνει viral. Επειδή ο καθένας πλέον έχει camera phone με web, την έχει δει ρεπόρτερ, είναι η μεταμοντέρνα αντίληψη της δημοσιογραφίας που σου δίνει το “πραγματικό” γεγονός. Κολοκύθια τούμπανα γιατί ο άλλος βλέπει απλώς μια εικόνα, την ερμηνεύει στερεοτυπικά και έτσι αναπαράγονται στο διηνεκές οι ίδιες βλακείες.