Από το GamerGate στην Belle – η “πώς οι γυναίκες καταστρέφουν την τεχνολογία”

Είχα πρόσφατα μία συζήτηση με τον Galacticus σχετικά με το πώς δεν είμαστε εμείς οι μισογύνηδες, μα πως, όντως, οι γυναίκες καταστρέφουν τον χώρο της τεχνολογίας. Και τσούπ, να που σήμερα ξεπετάχτηκε νέα λαμπρή απόδειξη των ισχυρισμών μας!

feminism_002

Η συζήτηση μου με τον Galacticus, κατά κόσμον Λάμπρο, είχε για μία ακόμα φορά ως αφορμή όσα συμβαίνουν στο χώρο του gaming και το περίφημο gamergate – το “σκάνδαλο” όπου μια καρακάξα (Zoe Quinn, αν επιμένεις να θέλεις να μάθεις το όνομα της) κατηγορούταν πως είχε συνάψει σεξουαλικές σχέσεις με συντάκτες γνωστών sites του εξωτερικού για να δίνουν καλύτερες βαθμολογίες στο παιχνίδι που είχε φτιάξει.

Όλως περιέργως, πολλά sites είχαν σπεύσει να δικαιολογήσουν τις κινήσεις της, λέγοντας πως οι κατηγορίες ήταν συκοφαντίες των μανιακών αρσενικών gamers, που “δεν θέλουν κοριτσάκια στην παρέα”. Πασίγνωστα “ονόματα”, όπως τα Kotaku και Verge βρέθηκαν στο επίκεντρο του χαμού, ρίχνοντας λάδι στη φωτιά της διαμάχης αφού αυτό τους συνέφερε από άποψη επισκέψεων.

zoe_quinn_002

Στην αρχή, το θέμα ήταν “αν η Zoe είχε σχέση με τον συντάκτη πριν ανέβει το review του παιχνιδιού της”. Τα μπάλωναν και τα κάλυπταν λέγοντας πως όχι, δεν ίσχυε κάτι τέτοιο, μα όταν άρχισαν να εμφανίζονται προς Reddit μεριά… screenshots απο συνομιλίες της μαζι του, όπου του έλεγε ατάκες στυλ “but you saiiiid you loooove meeee”, κοντά δυο εβδομάδες πριν την ανάρτηση του άρθρου… Τότε άρχισαν “να τα γυρίζουν”.

Τότε το θεμα έγινε “α, μα δεν έγραψε ΑΥΤΟΣ το άρθρο, μα ένας συνάδελφος του”! Άρα, δεν υπήρχε “σκάνδαλο”, σωστά; Δεν είχε δικαίωμα μια δημιουργός παιχνιδιών να έχει σχέση με έναν συντάκτη ενός site, πόσο μάλλον αν δεν ήταν αυτός που έκρινε, επίσημα, τη δουλειά της; Τι, θα ελέγχουμε και τι κάνει καθένας με ό,τι έχει στο παντελόνι του (ή τη φούστα της);

Καλά, δουλευόμαστε;

Και εγώ με τον Λάμπρο είχαμε εργαστεί σε περιοδικά. Και “παίζαμε σφαλιάρες” σαν φιλαράκια καθώς ετοιμάζαμε κάθε τεύχος – δεν είμασταν… αποκλεισμένοι ο καθένας στο κουβούκλιο του, δίχως επαφή με τον έξω κόσμο. Όπως συμβαίνει και με όλους όσους “συνεργάζονται”, σε οποιαδήποτε “δουλειά”.

zoe_quinn_003Αν, λοιπόν, μία τέτοια περίπτωση συνέβαινε και σε εμάς, και, για παράδειγμα, ερχόταν ο Λάμπρος και μου έλεγε “ρε συ, δες αυτό το παιχνίδι που έφτιαξε η γκόμενα μου, και αν μπορείς, αντιμετώπισέ το με κάποια επιείκια”, θα μπορούσα να το κάνω.

Θεωρητικά, θα με εμπόδιζαν οι αρχές μου.

Πρακτικά, ναι, θα μπορούσα να το κάνω.

Το ότι “δεν έγραψε ΕΚΕΙΝΟΣ ο συντάκτης το review”, λοιπόν, μα “ένας συνεργάτης του”, ΔΕΝ ήταν, κατ’ εμέ, απόδειξη πως δεν είχε “αντιμετωπιστεί ευνοϊκά” ο τίτλος της.

Ως πρόσθετη απόδειξη, το παιχνίδι* ήταν για τα μπάζα. Αντικειμενικά μιλώντας. Και δεν είναι άποψη μου αυτό, το έλεγαν και κάτι χιλιάδες άλλοι χρήστες στο internet, στο Steam όπου μπορούσες να το αποκτήσεις, στο Reddit, οπουδήποτε. Και όμως, κάπου, κάπως, έπαιρνε βαθμολογίες του στυλ 7 στα 10, 8 στα 10, παρουσιαζόταν ως μια εξαιρετική προσπάθεια κ.λπ.

Info

”Το παιχνίδι” για το οποίο ο λόγος ακούει στο όνομα Depression Quest. Σε προκαλώ να το κατεβάσεις, να το παίξεις και μετά να μας πεις πως, όντως, “σου άρεσε” και “το θεώρησες καλό παιχνίδι”. Είτε είσαι άντρας, είτε γυναίκα, είτε οτιδήποτε άλλο.

Πράγματα που αξίζει να γνωρίζεις για αυτό:

ΔΕΝ είναι “παιχνίδι” μα “αλληλεπιδραστική ιστορία”, όπως-λέμε-text-adventure, μα ούτε καν. Πιο πολύ “multiple choice” φάση, όπου διαλέγεις κάτι “για να προχωρήσει η ιστορία”. Με ΣΚΕΤΟ κείμενο και μηδενικά γραφικά. Κατά τα άλλα, η ίδια επιμένει να το χαρακτηρίζει “παιχνίδι” και να ισχυρίζεται πως όσοι το θάβουν σε σχέση με άλλα – π.χ. τα Mass Effects του πλανήτη, με τα πλούσια σχεδόν κινηματογραφικού επιπέδου γραφικά τους, τα επιβλητικά soundtracks και τα περίτεχνα κατασκευασμένα σενάρια, όλα αποτελέσματα συνεργασίας δεκάδων αντρών και γυναικών – το κάνουν διότι “είναι γυναίκα”, όχι διότι το “παιχνίδι” της είναι για τα μπάζα.

Όπου δεις κόσμο, ξέρεις, “απλό κοσμάκη” να το κρίνει, θα δείς πως πέφτει τρελό θάψιμο. Π.χ. σε όλο το Steam – που, ως γνωστόν, είναι ένα κατάστημα απο άντρες για άντρες, έτσι; Τα εκατομμύρια πελατών του σε όλο τον πλανήτη και το ότι αποτελεί την σημαντικότερη “πηγή” τίτλων για παιχνίδια στο PC ΔΕΝ σημαίνει πως υπάρχουν ΚΑΙ γυναίκες σε αυτό, α, όχι: είναι άντρο των κακών αντρών, που θέλουν μόνο να θάψουν την “παιχνιδάρα” της Miss Quinn.

Bonus πως άτομα με κατάθλιψη ή κοντά σε άτομα με κατάθλιψη, που το δοκίμασαν, αναρωτιούνται τι διάολο σκεφτόταν αυτός (για την ακρίβεια, αυτΗ) που το κατασκεύασε. Ο τίτλος π.χ. δίνει σε φάσεις του επιλογές που ΝΤΕ-ΚΑΙ-ΚΑΛΑ σε οδηγούν προς… την αυτοκτονία, δίχως να διαφαίνεται καμία έξοδος απο την κατάθλιψη.

Σαν να λέμε πως αν το παίξει άτομο που ήδη έχει κατάθλιψη, θα… καταλήξει χειρότερα απο ό,τι είναι. Κατά τα άλλα, πρόκειται για ένα παιχνίδι “που προσπαθεί να δείξει στον κόσμο πώς είναι να έχεις κατάθλιψη” (άσχετα αν άτομα που ΈΧΟΥΝ κατάθλιψη έχουν πει πάλι και πάλι πως είναι η αποθέωση του οτινανισμισμού – ΌΟΟΟΧΙ, είναι ΌΛΟΙ τους μισογύνηδες αλήτες).

Φορ ρήαλζ!

Όχι, κατά τα άλλα, δεν μας δούλευαν ψιλό γαζί. Δεν προσπαθούσαν να αναδείξουν ως μέγα developer μια τραγική γκόμενα που προσπαθούσε να εκμεταλλευτεί αυτό που έχει ανάμεσα στα πόδια της και το κλαψο-στυλάκι της για να ξεπεράσει άλλους devs, ναι, στην πλειοψηφία τους άντρες, που όμως είχαν πραγματικά εργαστεί και κοπιάσει για να δημιουργήσουν τους δικούς τους τίτλους. Όοοοοχι. Το παιχνίδι της “άξιζε”.

Τι ήταν, λοιπόν, όοοολοι αυτοί που το έθαβαν; Μα, φυσικά, φανατικά αρσενικά, μισογύνηδες – σαν εμένα και το Λάμπρο – που δεν τους άρεσε να βλέπουν μία γυναίκα να πετυχαίνει στο χώρο που μέχρι τώρα αποτελούσε “αποκλειστικά δικό τους προνόμιο”.

Η υπόθεση έφτασε μέχρι και στο… CNN, έγινε επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς και ανάγκασε μεγάλες εταιρίες, όπως η Intel, η Microsoft και η Google, να αρχίσουν να μιλούν για ισότητα και να ρίχνουν χρήματα στο τίποτα, σε μια προσπάθεια να φέρουν περισσότερες γυναίκες στο χώρο της τεχνολογίας.

Anita Sarkeesian

feminism_003Δεν είναι, όμως, αυτό το θέμα μας. Αυτά ήταν η απαραίτητη εισαγωγή, για να μπορεί κανείς να κατανοήσει ευκολότερα τη σημερινή κατάσταση στο χώρο της τεχνολογίας – και του gaming, αλλά και γιατί άτομα σαν εμένα και το Λάμπρο, που βαράμε δεκαετίες επάνω απο πληκτρολόγια, ποντίκια, motherboards και joypads, που έχουμε καταστρέψει τα μάτια μας “καίγοντας” δεκάωρα μπροστά απο μονόχρωμες οθόνες CRT, αντιμετωπίζουμε αρνητικά την κάθε γκιόσα που προσπαθεί να μπει σε αυτόν τον χώρο.

Προσέξτε πως ΔΕΝ αναφέρομαι σε ΌΛΕΣ τις γυναίκες. Δεν είμαι ούτε φαλοκράτης, ούτε “ματσό αρσενικό”, ούτε “κολλημένος” να… φοβάμαι πως αν ασχοληθούν γυναίκες με το gaming και την τεχνολογία, με κάποιο μαγικό τρόπο “θα μου το χαλάσουν”.

Δεν μπορώ, όμως, και να μην “τα παίρνω” με όσες (και όσους, αλλά το “όσους” είναι σπάνιο πια) δηλώνουν πως θέλουν “να μου το χαλάσουν”. Διότι νιώθουν πως “τις αδικώ που δεν ασχολούμαι, εγώ και οι όμοιοι μου, περισσότερο μαζί τους, αναγνωρίζοντας τις ανάγκες τους”.


Αναφέρομαι, λοιπόν, στις “φεμινίστριες του gaming και της τεχνολογίας” της κακιάς κατάρας. Στις καρακάξες που δεν θέλουν “ισότητα”. Δεν θέλουν “ισοτιμία”. Θέλουν “να έχουν λιγότερα δικαιώματα οι άντρες και περισσότερα οι γυναίκες”, όπως έχουν πει πάλι και πάλι – θεωρόντας πως κάτι τέτοιο είναι το φυσιολογικό.

Διότι προφανώς μιλάμε για κακομαθημένα κωλόπαιδα απο σχετικά ευκατάστατες οικογένειες της αμερικής, που μεγάλωσαν να γίνουν γκιόσες που νομίζουν πως όλος ο κόσμος τους ανήκει, πως θα έπρεπε να τις προσκυνά. “Γιατί τους αξίζει”, όπως λέει και διαφήμιση (καλυντικών αν δεν απατώμαι) που απευθύνονται προς ακριβώς αυτό το είδος γυναικών.

Γεννήθηκαν με προνόμια και δικαιώματα. “Τους αξίζει το computing και το gaming”, ακόμα και αν δεν “πάλεψαν” για αυτό.

Και δεν εννοώ το “πάλεψαν” με την έννοια του “εγώ παίζω τόσα χρόνια, γιατί να μου φας εσύ τα παιχνιδάκια μου”, αλλά με την έννοια του “όχι, ΔΕΝ δέχομαι να γίνουν όλα τα παιχνίδια πιο απλά, ΔΕΝ δέχομαι να εξαφανιστεί κάθε είδους βία που θεωρείς πως σε θίγει, ΔΕΝ δέχομαι να γίνουν τα ΔΙΚΑ ΜΟΥ παιχνίδια ΔΙΚΑ ΣΟΥ, αλλά ΔΕΝ ΣΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΩ και ΔΕΝ ΣΕ ΕΜΠΟΔΙΖΩ απο το να φτιάξεις ΚΑΙ τα δικά σου”.

Με αυτή την έννοια.

Αυτό δεν είναι “ισότητα”; “Ό,τι εμείς, έτσι και εσείς”. Όχι “θα στερηθώ τα δικά μου για να έχεις εσύ τα δικά σου”.

Μετά απο αυτή την εισαγωγή, που ίσως σου φάνηκε πιο επιθετική προς τις γυναίκες απο ό,τι θα έπρεπε, πάμε στην ίδια την είδηση για να καταλάβεις για τι ακριβώς μιλάμε – και, όχι, πες μας μετά εσύ πως “εμείς είμαστε κολλημένοι αντρακλάδες και τα λέμε γιατί δεν γουστάρουμε τις γυναίκες”.

Ody's thoughts

Να προσθέσω πως θα πολεμήσω για τα δικαιώματα ΚΑΘΕ γυναίκας αλλά ΚΑΙ άντρα, ΚΑΙ οποιουδήποτε και… οτιδήποτε, θα ήθελε να ασχοληθεί με την τεχνολογία. ΌΧΙ, όμως, και για κάθε γαραγκιόζη – ή, όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση, γαραγκιοζοπούλα, που αντιμετωπίζει το χώρο που αγαπάμε σαν να της ανήκει, “επειδή έτσι της έμαθε ο μπαμπάκας της όταν την έπαιζε στα γόνατα”.

Άϊντε, σας έπρηξα, πάμε στο ψητό.

Φτύστε την (να μην την ματιάσετε)

Belle Gibson

Belle Gibson. Σημείωσε το όνομα και, ακόμα καλύτερα, ψάξε βρες εικόνες της από το Google Images, τύπωσε τις και βάλε τις στον τοίχο σου για να πετάς βελάκια ή ντομάτες. Η συγκεκριμένη κοπελιά, λοιπόν, θεωρούνταν μέχρι πρόσφατα ένα λαμπρό παράδειγμα μιας γυναίκας στον χώρο της τεχνολογίας. Γιατί; Διότι όχι μόνο νίκησε τον καρκίνο, μα βάλθηκε και να “βοηθήσει” άλλους να κάνουν το ίδιο.

Η κοπέλα, ηλικίας 26 ετών, διαγνώστηκε με καρκίνο τελικού σταδίου. Χάρη σε ένα συνδυασμό άσκησης και υγιεινής διατροφής, όμως, φάνηκε να ξεπερνά το πρόβλημα – ένα πραγματικό θαύμα. Όχι με φάρμακα. Όχι με γιατροσόφια. Όχι με μαντζούνια. Με άσκηση και υγιεινή διατροφή.

Η Belle έχτισε μία ολόκληρη βιομηχανία γύρω από αυτό το συμβάν, πουλώντας υπηρεσίες και εφαρμογές για smartphones και tablets, δίνοντας ομιλίες, φτάνοντας στο σημείο να την καλέσει η ίδια η Apple στο Cupertino για να γίνει μια απο τις πρώτες που θα έφτιαχναν μία εφαρμογή για το νέο Apple Watch.

Και μετά, όλα σταμάτησαν.

Απότομα.

Γιατί;

Τρού στόρυ, μπρο!

Belle_Gibson_001Διότι, τελικά, δεν είχε καρκίνο. Όπως είπε αρχικά, σε μια προσπάθεια να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, οι γιατροί της ειχαν δώσει λάθος διάγνωση. Αργότερα παραδέχθηκε πως και αυτό ήταν ψέμα, πως έκανε ό,τι έκανε ποντάροντας στην λύπη του κόσμου για την πάρτη της, για να εκμεταλλευτεί το συναίσθημα τους ώστε να πετύχουν τα projects της.

Η Belle είχε πει ψέματα ακόμα και για την ηλικία της (23, όχι 26), ενώ σα να μην έφτανε αυτό, χρήματα που είχε συγκεντρώσει “για φιλανθρωπικούς σκοπούς” – χιλιάδες επί χιλιάδων δολαρίων – ποτέ δεν έφτασαν στον στόχο τους. Έμειναν στις τσέπες της, ή ίσως στο μοδάτο τσαντάκι της, για να μπορεί να κάνει ευκολότερα το όποιο shopping της.

Για κάτσε και σκέψου, τώρα, ΠΕΡΑ απο την απάτη της: πόσοι μπορεί να πέθαναν πιστεύοντας τους ισχυρισμούς της, ακολουθώντας τις συμβουλές της, αρνούμενοι να πάρουν ένα κανονικό φάρμακο που τους πρότεινε ο γιατρός τους, αφού η ίδια ισχυριζόταν πως τα φάρμακα δεν έκαναν τίποτα, η υγιεινή διατροφή και η γυμναστική ήταν η λύση στο πρόβλημα; Πόσοι;

Quote:

Πάνω απο όλα, θα ήθελα οι άνθρωποι να λένε “ΟΚ, είναι και αυτή άνθρωπος” (Σημ.: πως λέμε “έκανε ένα ανθρώπινο λάθος”)

…είναι ένα απο τα σχόλια που κάνει για τις μέχρι τώρα πράξεις της. Όχι, μωρή καργιόλα, και με συγχωρείτε αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις δεν μπορώ να κρατηθώ: ΔΕΝ είσαι “άνθρωπος”. Είσαι ένα ρεμάλι που εκμεταλλεύτηκε το ανθρώπινο συναίσθημα για προσωπικό κέρδος, αγνοώντας σε πόσους άλλους όχι απλά προξένησες πόνο, ψυχολογικό αλλά ΚΑΙ σωματικό, αλλά και πόσους μπορεί “να πήρες στο λαιμό σου”.

ELE_1412_1_83413_1.0_

Σκεφθείτε τις παράλληλες γραμμές με την ιστορία της “αδικημένης” Zoe Quinn, που και αυτή έχει βασίσει την όποια (μηδενική) “επιτυχία” της στο κλαψιάρικο στυλάκι της και το παράπονο πως “οι άλλοι λένε πως δεν είναι dev της προκοπής και ΤΟ παιχνίδι της είναι για τα μπάζα επειδή είναι γυναίκα”.

Σκεφθείτε τις παράλληλες γραμμές με την, διάσημη πια, “κριτικό παιχνιδιών” Anita Sarkeesian, που κλαίγεται πάλι και πάλι πως “τα παιχνίδια πρέπει να αλλάξουν και να απευθύνονται και σε γυναίκες, ΔΕΝ πρέπει να παρουσιάζουν τις γυναίκες ως αντικείμενα του πόθου”, αγνοώντας επιδεικτικά πως και οι άντρες στα παιχνίδια παρουσιάζονται εξιδανικευμένοι, μουσκουλάδες θεογκόμενοι υπερήρωες, Commanders με θεληματικά πηγούνια, ΧΩΡΙΣ να προτείνει “τι παιχνίδια θα ήθελαν να παίζουν οι γυναίκες”.

Δεν θέλει, δηλαδή, “παιχνίδια για γυναίκες”, θέλει “να αλλάξουν τα παιχνίδια που παίζουν οι άντρες”. Πως λέμε “να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα”. “Ισότητα”, έτσι; Δις ιζ φέμινισμ.

Η “Miss” Sarkeesian έχει βασίσει ολόκληρη την καριέρα της στο κλαψιάρικο στυλάκι της καταπιεσμένης γυναίκας που αναζητεί ενδυνάμωση, θέλωντας να πολεμήσει την καταπίεση της ανδροκρατίας στο gaming. Ποντάρει στη… λύπηση του κόσμου και προσπαθεί να εξοργίσει τις υπόλοιπες γυναίκες, παρουσιάζοντας μονόπλευρα την σημερινή κατάσταση στο gaming και αγνοώντας επιδεικτικά ό,τι δεν θα την συνέφερε.

Οι άλλοι φταίνε. Πάντα οι άλλοι.

Φυσικά, και σ’ αυτή την περίπτωση, της δεσποινιδος Belle, όπως και στις υπόλοιπες “γυναικών στο χώρο της τεχνολογίας” που είναι τόσο μα τόσο “αδικημένες”, κάποια sites έχουν σπεύσει να “φέρουν άποψη”.

Ένα απο τα πρώτα, το Mashable, για μια ακόμα φορά προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, λέγοντας πως η κοπέλα μπορεί να μην φταίει, διότι μπορεί είναι “παθολογική ψεύτρα”. Η “κατάσταση της” να είναι αποτέλεσμα ψυχολογικών προβλημάτων, καταπίεσης ή περίεργων συνθηκών στο σπίτι της κατά την εφηβεία της.

Ody's thoughts

Είμαι δε ΑΠΟΛΥΤΑ σίγουρος πως Cosmopolitan και σία, που την εκθείαζαν, ΔΕΝ θα γράψουν κάποιο άρθρο σαν αυτό, αλλά θα βρουν τρόπο πάλι, με κάποιο τρόπο, να πουν πως “φταίνε οι άντρες”, “φταίει ο κοινωνικός περίγυρος”, “φταίνε οι άλλοι” για τις πράξεις που έκανε μια γυναίκα.

Διότι αυτό θα πει “φεμινισμός” σήμερα: όταν μια γυναίκα κάνει κάτι καλό, δεν είναι πρότυπο προς μίμηση, δεν χρειάζεται “μίμηση”, αφού είναι απόδειξη πως ΌΛΕΣ οι γυναίκες είναι ίδιες με αυτήν. Εκ γενετής. Ακόμα και αν το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να επιδεικνύουν τα οπίσθια τους.

Αντίθετα, όταν μια γυναίκα κάνει μια πράξη σαν της Belle, ΔΕΝ φταίει η ίδια. Α, όχι: φταίνε οι άλλοι. Φταίνε οι καταστάσεις. Φταίει η καταπίεση.

Το τονίζω για μια ακόμα φορά για να ξηγιόμαστε: δεν μιλάω για ΌΛΕΣ τις γυναίκες.

Μιλάω για όσες διαβάζουν φανατικά τα Cosmpopolitan του πλανήτη, που μιλούν για “γυναικεία ενδυνάμωση” αμέσως πριν απο άρθρα του στυλ “πώς να του τον ρουφήξεις για να μην καταλάβει πως το κάνεις με τον καλύτερο του φίλο”.

Για όσες έχουν ως “πρότυπα γυναίκας” τις Beyonce και Lady Gagas του πλανήτη (που πλασάρουν το ότι να κυκλοφορείς φορώντας μια μπανάνα – μόνο – είναι κάτι απολύτως φυσιολογικό αφού “έχεις δικαίωμα να κάνεις ό,τι σου καπνίσει με το σώμα σου και όποιος στη βγει είναι καταπιεστής”) ενώ “χορεύουν” κουνώντας τον πισινό τους προκλητικά τραγουδώντας για το “πως θέλουν να κάνουν σεξ” και “πόσο περήφανες είναι για την κωλάρα τους”*, επιμένοντας πως, όχι, αυτό ΔΕΝ είναι προκλητικό, ΔΕΝ “δίνουν δικαιώματα”, nope, καθόλου.

Για αυτά τα βλήτα μιλάω.

* = Δεν φταίω εγώ, είναι υπαρκτός στίχος – megahit των επίσης “φεμινιστριών” J-Lo και Nikky Minaj, που ενίοτε τραγουδούν για το “πόσο τους αρέσει να τον τρώνε” (φαντάζομαι, πάντα “φεμινιστικά”).

Εντάξει μωρέ, ανθρώπινα είναι τα λάθη!

Belle_Gibson_004Το δικό μου σχόλιο επί του θέματος; Πηγαίντε να τα πείτε όλα αυτά στην οικογένεια κάποιου καρκινοπαθή που πέθανε επειδή ακολούθησε τις συμβουλές της δεσποινίδος Belle. Πείτε τους πως “ο γιός τους πέθανε επειδή η Belle είναι παθολογική ψεύτρα, επειδή δεν της μιλούσε αρκετά η μαμά και ο μπαμπάς της”.

Και μου αρέσει που ΔΕΝ καταλαβαίνουν πως με αυτό τον τρόπο ΔΕΝ προωθούν την ισότητα, ΔΕΝ βοηθούν τις γυναίκες να μπουν στο χώρο της τεχνολογίας, απλά τις κάνουν να νιώθουν πως αυτός ο χώρος είναι αυστηρά ανδροκρατούμενος, γεμάτος άτομα που θέλουν μόνο να τις βιάσουν, εκτός αν είναι και οι ίδιες αρκετά κωλοχαρακτήρες ώστε να επιβιώσουν μέσα στον κακό χαμό του μασκουλίνιτυ και της αντρικής ιδρωτίλας.

Διότι ΑΥΤΟ χρειάζεται στην τεχνολογία: περισσότεροι κωλοχαρακτήρες. Περισσότεροι απατεώνες, που όμως, όοοοχι, αν είναι γυναίκες, ΔΕΝ είναι απατεώνες, διότι μια γυναίκα ΔΕΝ γίνεται να είναι απατεώνας, όπως ΔΕΝ γίνεται να ιδρώνει ή να πηγαίνει στην τουαλέτα όπως ένας άντρας. Όχι, οι γυναίκες δεν κάνουν τέτοια πράγματα. Είναι πλάσματα αγγελικά πλασμένα, φτιαγμένα για να τα βάζεις σε ένα βάθρο και να τα προσκυνάς. Μόνο.

Ήθελα να είχε βυζιά ο Χίτλερ, ρε αδερφάκι μου, να έβλεπα πώς θα μας έβγαζαν “μισογυνιστικό” το Wolfenstein…

feminism_001
...γνωστός και ως Οδυσσέας Κουράφαλος, αρχικός υπεύθυνος για το unregistered. Συντάκτης, γραφίστας, "μαλτιμηντιάς", φανατικός της science fiction και των αστείων γατιών στου ιντερνέτ. "Δηλώνω graphics whore" (παίζω Ms. Pac-Man στο MAME με 2xSAL και το πρώτο Max Payne με FXAA antialiasing). Load "unreg*",8,1.