ReAssembly: ένα διαστημικό έπος που πρέπει να βιώσεις

Ας ξεκινήσουμε με μια προσωπική εισαγωγή: ασχολούμαι με υπολογιστές και παίζω παιχνίδια σχεδόν 30 χρόνια. Όταν ένας τίτλος καταφέρνει να με κρατήσει για περισσότερες από… 82 ώρες, μάλλον είναι καλός! Ιδού το ReAssembly.

ReAssembly_Ducklord_001

note

Ξεκαθαρίζουμε πως οι δημιουργοί του τίτλου μας παρείχαν δωρεάν ένα “κλειδί” του στο Steam ώστε να είναι εφικτή αυτή η παρουσίαση. Τους ευχαριστούμε θερμά για αυτό, αλλά και για το… έπος που δημιούργησαν!

Σε άλλα sites, ίσως να προσπαθούσαν να καλύψουν το ότι πήραν δωρεάν ένα παιχνίδι για να το παρουσιάσουν. Ίσως του έδιναν και bonus κάποιους βαθμούς ακριβώς για αυτόν τον λόγο, διότι ήθελαν να τα πηγαίνουν καλά με τους δημιουργούς του, από τους οποίους, ως “μεγάλη εταιρεία”, θα είχαν περισσότερα να κερδίσουν από “ένα κλειδί στο Steam”.

Ως οπαδοί της διαφάνειας, εμείς από πλευράς μας – και, για την ακρίβεια, εγώ, αφού σε εμένα έστειλαν το κλειδί – οφείλω να ρωτήσω όποιον αμφισβητήσει όσα γράφονται παρακάτω, τι, άραγε, θα είχα να κερδίσω από μια μικρή ομάδα στην οποία κυρίως ένας άνθρωπος είναι ο δημιουργός του ReAssembly; Του κορυφαίου αυτού τίτλου, στον οποίο έπεσα τυχαία χαζεύοντας στο Steam; Μάλλον, όμως, θα πρέπει να σου εξηγήσω και γιατί μου εκανε κλικ, και γιατί προσέγγισα εγώ τους δημιουργούς του ζητώντας να τον παρουσιάσω εδώ.


Όπως ίσως γνωρίζετε όσοι συχνάζετε εδώ από αρκετά παλιά, και έχετε διαβάσει πολλά θεματάκια που έχω γράψει, πέρα από φανατικός κομπιουτεράς, λόγω… προϋπηρεσίας, είμαι και παραμένω και φανατικός “αμιγκάς”. Η Amiga 500 και, αργότερα, η Amiga 1200 της Commodore στιγμάτισαν την καλύτερη εποχή της ζωής μου όσον αφορά στο gaming, και έχω άπειρες αναμνήσεις από τίτλους που έπαιξα και λάτρεψα τότε.

Ένα από τα πράγματα που μου άρεσαν εκείνη την εποχή, και που πια έχει σχεδόν εξαφανιστεί, ήταν το λεγόμενο local multiplayer. Αυτό που ακόμη και στις κονσόλες της τότε εποχής ήταν κάτι σχετικά σπάνιο, στην Amiga έμοιαζε σχεδόν… standard. Υπήρχαν άπειροι τίτλοι δράσης που σου επέτρεπαν να παίξεις στον ίδιο υπολογιστή, στην ίδια οθόνη με άλλον ένα φίλο σου, ακολουθώντας τα πρότυπα που έθεταν τα τότε arcades.

Reassembly_001

Αν και, όχι, το ReAssembly, από ότι είδα, δεν υποστηρίζει κάτι τέτοιο, εντούτοις μου έκανε κλικ διότι μου θύμισε “οπτικά” έναν από τους αγαπημένους μου τίτλους από εκείνη την εποχή. Έναν τίτλο επάνω από τον οποίο είχα τελειώσει με τον Νίκο, έναν φίλο μου που κατέληξε, καθώς μεγαλώναμε, να γίνει και… κουμπάρος μου: το Gravity Force 2. Αν θυμάμαι καλά το όνομά του, και δεν σας κοροϊδεύω.

Το Gravity Force 2 ήταν ένας τίτλος με σχετικά απλά γραφικά, όπου δύο διαστημοπλοιάκια μονομαχούσαν προσπαθώντας όχι μόνο να αποφύγει το ένα τα πυρά του άλλου, αλλά και τους… τοίχους της πίστας, η οποιαδήποτε άλλο εμπόδιο. Παράλληλα, παλεύοντας με τη δύναμη της βαρύτητας που τα τραβούσε συνεχώς προς τα κάτω. Όταν, λοιπόν, πρωτοείδα το ReAssembly στο Steam, μου θύμισε ακριβώς αυτόν τον τίτλο: σχετικά απλά σε εμφάνιση γραφικά, που όμως συνοδεύονταν από εντυπωσιακά εφέ, σε “διαστημική δράση” όπου φαινόταν πως “απέφευγες πυρά αλλά και εμπόδια μέσα σε κάθε πίστα” με στόχο… μία γενική και αόριστη νίκη. Όπως συμβαίνει συχνά σε αυτά τα παιχνίδια.

Ε, καμία σχέση.

Reassembly_009

Αυτό ΔΕΝ είναι το Gravity Force σου, παππού!

Ομολογώ πως δεν το έψαξα πολύ πριν ζητήσω να μου στείλουν ένα κλειδί για να το παρουσιάσουμε. Τυφλωμένος από την τρελή αγάπη μου για το Gravity Force 2, το οποίο θεωρώ πως ποτέ δεν χάρηκα πραγματικά όσο θα ήθελα – ανάθεμα, γιατί να… ενηλικιωνόμαστε τόσο νωρίς και οι ζωές μας να μας οδηγούν “αλλού”, εξαφανίζοντας κάθε πιθανότητα για local multiplayer – απλά το ζήτησα και περίμενα απάντηση. Και ήρθε.

Όταν έλαβα το κλειδί, το “έχωσα” στο Steam και εγκατέστησα το παιχνίδι, συνειδητοποίησα πως δεν είχα καταλάβει το παραμικρό για το ReAssembly. Επιφανειακά, ναι, έμοιαζε (λίγο) με το Gravity Force, αλλά πρακτικά ήταν ένα… Εμ… Και κάπου εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Πώς να το περιγράψεις; Ας πούμε απλά πως δεν είναι εύκολο να του βάλεις μία στάμπα, να το εντάξεις σε μία συγκεκριμένη κατηγορία, όσο και αν προσπαθήσεις. Και αυτό διότι υιοθετεί στοιχεία από πολλά διαφορετικά είδη παιχνιδιών δημιουργώντας ένα υβρίδιο που δεν έχεις ξανασυναντήσει πουθενά. Καλύτερα να στο περιγράψω.

Το ταξίδι σου στο ReAssembly ξεκινά με ένα μικρό διαστημοπλοιάκι, με το οποίο “ξαμολιέσαι” στο διάστημα. Έχεις έναν “χάρτη”, σε κάποια σημεία του οποίου μπορείς να δεις κάποια “beacons” – αλλά όχι πολλά, ένα-δυο. “Βάζεις πορεία” προς το ένα από αυτά, και όταν πια βρίσκεσαι κοντά του, το “θέτεις και πάλι σε λειτουργία”. Αυτή η κίνηση “στιγματίζει” την περιοχή όπου βρίσκεται ως δική σου, και παράλληλα το μετατρέπει σε ένα καινούργιο σημείο respawn για την περίπτωση που… τα κακαρώσεις.

Βλέπεις, καθώς ταξιδεύεις στο διάστημα, συναντάς μετεωρίτες, συμπλέγματα διαστημικών φυτών και κατασκευές από άλλες “φυλές”, στα οποία αν… κοπανήσεις, δέχεσαι damage. Μέχρι το σκάφος σου, μπουμ, και… respawn. Είτε από την αφετηρία, είτε από το τελευταίο beacon που “ξεκλείδωσες”.

Reassembly_011

Όπως ίσως μάντεψες, οι περισσότερες από αυτές τις “φυλές” δεν είναι και τόσο φιλικές, και έτσι η πιθανότητα του respawning αυξάνεται δραματικά καθώς πέφτεις επάνω τους, συναντάς ολόκληρους στόλους, με μητρικά σκάφη να περιστοιχίζονται από μικρότερα διαστημοπλοιάκια, με όλα να προσπαθούν να σε ανατινάξουν. Στην αρχή, τα πράγματα είναι σκούρα. Ευτυχώς, “προοδεύεις”. Και εδώ έρχεται το πραγματικά εθιστικό κομμάτι του παιχνιδιού. Και η δικαιολογία του τίτλου του.

Avengers, Re-Assemble! Καλά, όχι “Avengers”… Εμ…

Κατάφερες να ξεκάνεις ένα αντίπαλο διαστημόπλοιο; Θα αφήσει πίσω του μια μπάλα ενέργειας που λειτουργεί ως ας-πούμε-χρήματα. Πετάς κοντά σε έναν διαστημικό “κήπο”; Τα φυτά του παράγουν αντίστοιχο “συνάλλαγμα”, αν και σε πολύ μικρότερες ποσότητες. “Ξεκλείδωσες” ένα beacon; Το πιάσατε το νόημα.

Αυτό το “συνάλλαγμα” μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αναβαθμίσεις το σκάφος σου. Αντίθετα, όμως, με ένα τυπικό shoot’em up, εδώ δεν “αγοράζεις όπλα που προστίθενται αυτόματα στο διαστημόπλοιο σου”. Α, όχι: εδώ ο τίτλος μοιάζει με το… X-Com! Ό,τι “αγοράσεις” είναι “σαν να απέκτησες το blueprint του”. Και σιγά-σιγά κάνεις μια μικρή “συλλογή” από τέτοια κομμάτια, που όπως θα δεις παρακάτω, χρησιμοποιούνται σαν… Lego! Ναι, ναι: Lego!

ReAssembly_Ducklord_004

Come’on punk, make my d… er… Ship!

Πέρα από την απόκτηση νέων κομματιών, το συνάλλαγμα που αποκομίζεις κατά τις διαστημικές σου περιπέτειες χρησιμοποιείται και για την αναβάθμιση του ανώτατου ορίου του σκάφους σου όσον αφορά στο “τι σηκώνει”. Έτσι, ενώ ξεκινάς με ένα τυπικό διαστημόπλοιο που, π.χ., μπορεί “να σηκώσει” δυο-τρεις τουρμπίνες και δυο-τρια όπλα, “αναβαθμίζοντας” το μπορείς “να προσθέσεις περισσότερα και μεγαλύτερα πράγματα”. Πάντα εντός του ανώτατου ορίου του. Εγώ μπορεί, π.χ., να προτιμήσω να αυξήσω τα ελαφριά όπλα που ήδη έχει από τρία σε έξι, εσύ να τα αφαιρέσεις και να τοποθετήσεις στη θέση τους ένα κανόνι-τούμπανο που με ένα χτύπημα θα μπορούσε να δούμε στείλει στον αγύριστο. Αν με πετύχαινε. Διότι μαζί με τα όπλα, εγώ θα έχω αυξήσει και τον αριθμό των τουρμπινών μου. Ή κάπως έτσι.

Ακούγεται “πολύ γενικό και ελεύθερο”, έτσι; Και είναι, διότι οι “αναβαθμίσεις” γίνονται “σαν τα Lego που προαναφέραμε”. Και ξέρεις πόσο εθιστικά είναι τα Legos, έτσι;

ReAssembly_Ducklord_005

Η όποια “αναβάθμιση”, ή, σωστότερα, “αναδιαρρύθμιση” του σκάφους σου – από όπου και ο τίτλος, “ReAssembly” – γίνεται σε μία οθόνη που λειτουργεί ως blueprint για αυτό. Έχεις τον “πυρήνα” του σκάφους σου, και το τι θα βάλεις γύρω από αυτόν, αλλά και πως θα το βάλεις, είναι δική σου υπόθεση. Δεν υπάρχει συγκεκριμένο “σασί” για κάθε σκάφος – υπάρχουν… τετραγωνάκια και τριγωνάκια και παραλληλόγραμμα. Που μπορείς να πάρεις, περιστρέψεις και μεγαλώσεις-μικρύνεις σε τρια πιθανά μεγέθη.

“Κολλώντας” αυτά στον πυρήνα σου, και ανάμεσα τους, δίπλα τους, “κάπου” βρε παιδί μου, όπλα διαφορετικών τύπων και τουρμπίνες διαφορετικού μεγέθους, “φτιάχνεις το σκάφος σου”. Είπαμε, όμως, “εδώ δεν είναι απλό shoot’em up”: τα κομμάτια που προσθέτεις δεν βελτιώνουν απλά το σκάφος σου, αλλάζουν την ίδια τη συμπεριφορά του και, μαζί με αυτήν, τις στρατηγικές που θα πρέπει να ακολουθήσεις κατά τη διάρκεια μιας μάχης αν θέλεις να κερδίσεις.

Στρατηγικές; Μα… Διαστημοπλοιάκια! Μπαμ-μπουμ! Όχι;

Είπαμε, το ReAssembly είναι ένα μοναδικό υβρίδιο στο χώρο του gaming, ένας τίτλος που όμοιό του δύσκολα θα συναντήσεις. Που λες… “Αναδιαρρύθμισες” το σκάφος σου σε κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που είχες αρχικά. Ας δούμε συγκεκριμένο παράδειγμα: ξεκίνησες με πέντε μικρά κομμάτια στο “σασί”, δυο τουρμπίνες και δυο όπλα. Τα έβγαλες και έχωσες ένα κανόνι, ΝΑ, με το συμπάθειο. Και, επειδή σου άρεσε, πρόσθεσες και κάποια κομμάτια… γκουμούτσες μπροστά του, “για να δείχνει πιο μπρουτάλ” – και επειδή έτσι “σου θύμιζε το tumbler τουτού του Μπάταμαν”. Κορυφή έδειχνε, έτσι; Και μετά “βγήκες στο διάστημα για μια γύρα”, να θαυμάσεις το κατασκεύασμα σου. Καλή τύχη.

ReAssembly_Ducklord_007

Βλέπεις, τα κομματάκια δεν είναι μόνο “θέμα εμφάνισης” αλλά και θέμα… όγκου και αντοχής του σκάφους σου! Όσο μεγαλύτερος ο όγκος των κομμάτων που χρησιμοποιείς για το σασί του, τόσο περισσότερο πυρά – και ζημιές γενικότερα – μπορούν να αντέξουν. Έλα, όμως, που είναι και άλλο τόσο πιο… βαριά! Αυτό σημαίνει πως για να συνεχίζει να είναι ευέλικτο το σκάφος σου, πρέπει να του βάλεις και περισσότερες τουρμπίνες. Έλα, όμως, που ΚΑΙ οι τουρμπίνες έχουν… όγκο και αντοχές! ΚΑΙ τα όπλα! ΚΑΙ οτιδήποτε άλλο του προσθέτεις!

Διότι, σε βάθος χρόνου, του προσθέτεις και… άλλα πράγματα..! Μεγαλύτερες γενήτριες, που παράγουν ακόμη περισσότερη ενέργεια, με την οποία μπορείς να τροφοδοτήσει περισσότερες / μεγαλύτερες τουρμπίνες, περισσότερα / μεγαλύτερα όπλα. Ασπίδες, που που μπορούν ως ένα σημείο να αντικαταστήσουν κομμάτια από το σασί σου, ή ακόμα, για τους πιο… στρατηγικά σκεπτόμενους (ή όσους “έχουν κάψει περισσότερες από 50 ώρες στο παιχνίδι, σαν εμένα, και το έχουν πια… εμπεδώσει”), να συνδυαστούν με έξυπνα τοποθετημένα, ελαφρύτερα κομμάτια στο σασί, μετατρέποντας το σκάφος σου σε απόρθητο φρούριο. Ναι, “φρούριο”. Α, δεν το είπα αυτό;

Reassembly_004

Το δικό μου είναι πιο μεγάλο!

Ίσως δεν το σκέφτηκες μέχρι τώρα, μα όσο χρησιμοποιείς μεγαλύτερα όπλα, όσο τοποθετείς μεγαλύτερα κομμάτια στο σασί, τι συμβαίνει στο ίδιο το σκάφος σου; Μα, φυσικά… μεγαλώνει και αυτό! Έτσι, το “σκαφάκι” από το οποίο ξεκίνησες, σε βάθος ωρών, μεταλλάσσεται στο αντίστοιχο του… Star Destroyer του Star Wars! Σε ένα μεγαθήριο γεμάτο όπλα διαφορετικών τύπων, τουρμπινών διαφορετικών μεγεθών, σε διαφορετικές διαρρυθμίσεις. Που, ναι, ανάμεσα σε όλα τα άλλα, μπορεί και να εκτοξεύει drones αλλά και να δημιουργεί άλλα σκάφη, που το ακολουθούν και πολεμούν μαζί του. Ακριβώς σαν ένα Μεγάλο Διαστημόπλοιο Από Αυτά Που Βλέπεις Σε Ταινίες Και Σειρές. Ένα Battlestar Galactica, ρε παιδάκι μου!

Και εδώ έρχεται το ακόμα μεγαλύτερο “κάψιμο”, όταν συνειδητοποιείς πως αυτά τα σκαφάκια που μπορεί να δημιουργήσει το δικό σου, δεν είναι προσχεδιασμένα. Υπάρχουν και τέτοια, αλλά έχεις την ελευθερία να σχεδιάσεις τα δικά σου, ακριβώς όπως έκανες με το βασικό σου διαστημόπλοιο.

Μάλιστα, τίποτα δεν σε εμποδίζει να χρησιμοποιήσεις για αυτά (τα σκαφάκια του στόλου σου) τα ίδια σχέδια που είχες χρησιμοποιήσει παλαιότερα στο δικό σου, “βασικό” σκάφος, ουσιαστικά έχοντας το νέο σου “μεγαθήριο” να περιτρυγυρίζεται από κλώνους του “πως ήσουν πριν από δυο-τρεις αναβαθμίσεις”!

Reassembly_012

Ασ… Ασιχτήρ… Ασχετ… Ασύγχρονο multiplayer. Ναι, αυτό.

Μπορεί το ReAssembly να μην διαθέτει local co-op, σαν το Gravity Force 2 που μου θύμισε αρχικά, και μπορεί να μην διαθέτει ούτε “μεγάλο multiplayer”, αλλά υιοθετεί τη λογική του ασύγχρονου multiplayer, τοποθετώντας μέσα στις “πίστες” του σκάφη και στόλους – ναι, αν δεν το κατάλαβες από όσα είπαμε μέχρι τώρα, καταλήγεις να φτιάχνεις… mini-στόλους – άλλων παικτών.

Έτσι, καθώς ταξιδεύεις στο διάστημα, καθώς “ξεκλειδώνεις” beacons και ανακαλύπτεις καινούργια σημεία του χάρτη του, συναντάς περιστασιακά και στόλους αντίπαλων παικτών. Αυτοί παρουσιάζονται ισχυρότεροι από τα υπόλοιπα σκάφη που συναντάς στον κόσμο του, και αποτελούν και τις μεγαλύτερες απειλές. Και αυτό διότι τίποτα δεν συγκρίνεται με το ανθρώπινο δαιμόνιο, και την προσπάθεια του καθενός “να λυγίσει τους κανόνες για να κερδίσει”.

Έχεις να δεις απίστευτες… πατέντες που σκέφτονται κάποιοι, δημιουργώντας π.χ. σκάφη που έχουν μόνο μια και υπερβολικά αδύναμη τουρμπίνα, αλλά είναι… τίγκα στα όπλα, με τεράστιο σασί και ασπίδες, ώστε μέχρι τα δικά σου πυρά “να φτάσουν στον πυρήνα τους” να σε έχουν κάνει αλοιφή. Άλλοι μπορεί να έχουν χώσει… τουρμπίνες απευθείας-επάνω-στα-όπλα και καθόλου σασί ή ασπίδες, με στόχο να έχουν το αντίστοιχο ενός… κουνουπιού: ένα σκάφος με τεράστια δύναμη πυρός και απίστευτη ταχύτητα, που μπορεί να κάνει κυκλάκια γύρω σου πριν προλάβεις να το σημαδέψεις.

Reassembly_006

Και, φυσικά, τα ίδια μπορείς να κάνεις κι εσύ.

Και εδώ αρχίζουν να… φαίνονται τα κουσουράκια του.

Δυστυχώς, ακριβώς σε αυτό το “το ίδιο μπορείς να κάνεις και εσύ” εντοπίζεται το ένα από τα προβλήματα του τίτλου: και τι έγινε; Πες πως έφτιαξες τον τέλειο στόλο, με το πλέον απίθανο design. Πες πως τα δημιουργήματα σου κατάφεραν να κατατροπώσουν κάθε άλλον. Δυστυχώς, τουλάχιστον απ’ όσο είδα μέχρι τώρα, δεν υπάρχει τρόπος να μάθεις πως συνέβη κάτι τέτοιο. Βέβαια, ούτε και οι άλλοι παίκτες μπορούν να μάθουν πως “σε τσάκισε εκείνο το σκάφος”. Ο καθένας μοιάζει αποκομμένος στον δικό του μικρόκοσμο – εκτός αν δεν κατάλαβα κάτι.

Το δεύτερο (και μεγάλο) πρόβλημα είναι πως δεν υπάρχει κάποια ιστορία, δεν υπάρχει κάποιο “τυράκι”, πέρα απο την ίδια την ευελιξία του συστήματος σχεδίασης και αναβάθμισης σκαφών. Και όταν, πια, έχεις αποκτήσει όλα τα κομμάτια με τα οποία μπορείς να φτιάχνεις τα δικά σου διαστημόπλοια, και έχεις ξοδέψει αρκετές ώρες πειραματιζόμενος με το σύστημα σχεδίασης του τίτλου, αρχίζει να γίνεται ορατό πως “χτύπησες ταβάνι” και δεν υπάρχουν και πολλά περισσότερα να κάνεις στον κόσμο του. Το ότι “σχεδιάζεις νέα, δικά σου σκαφάκια” αποδεικνύεται, τελικά, όχι μόνο το μεγάλο πλεονέκτημα, μα και ο βασικός στόχος του τίτλου.

Reassembly_008

Οι “χάρτες”, στους οποίους ταξιδεύεις, δεν διαφοροποιούνται αρκετά – δεν είναι σαν να λέμε πως “άλλαξες κόσμο”, πάλι… τα ίδια θα δεις σε κάθε νέο “σύμπαν” που ταξιδεύεις, με λίγο διαφορετική τοποθέτηση. Οι αντίπαλοι κάνουν, πάνω-κάτω, τα ίδια, με μοναδικό σημείο που τους διαφοροποιεί τη σχεδίαση τους – αφού όλοι μοιράζονται τα ίδια “κομμάτια”. Δεν υπάρχουν πλευρές, δεν υπάρχουν φατρίες, με καθεμιά να παρουσιάζει το παιχνίδι υπό ένα διαφορετικό πρίσμα a-la Starcraft. Ξέρω, άσχετο, αλλά είναι απο τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα του πώς διαφορετικές “πλευρές” σε έναν τίτλο μπορούν να διαφοροποιήσουν και το gameplay του, έχοντας άλλες μονάδες, άλλη λογική, άλλη προσέγγιση στη δράση.

Βέβαια, μάλλον αυτά τα παράπονα είναι λιγάκι… μίζερα, αφού έχω ήδη “γράψει” περισσότερες απο… ενενήντα ώρες στον τίτλο! Αν είναι να βαριέσαι κάθε τίτλο μετά τις… ενενήντα ώρες παιχνιδιού, και κοστίζει και λιγότερα απο τα €50 – €70 που σου ζητούν άλλα παιχνίδια, που τα τελειώνεις σε λιγότερο απο ένα δέκατο αυτού του χρόνου και δεν τα ξανακουμπάς ποτέ (γκούχουTheOrderγκούχου)… Να’ χαμε περισσότερα τέτοια “παράπονα”!

Δηλαδή, αξίζει;

Με τα χίλια! Πόσα game reviews μας έχεις δει να κάνουμε στο unregistered; Με το ReAssembly μας άνοιξε η όρεξη, και σκέφτομαι να το καθιερώσουμε. Όχι, όμως, σαν τα τυπικά sites και blogs του είδους, προσπαθώντας να καλύψουμε τα πάντα, αλλά ξεχωρίζοντας λίγους και εκλεκτούς τίτλους που πραγματικά αξίζουν της προσοχής του κόσμου. Και που, συχνά-πυκνά, για τον οποιονδήποτε λόγο, καταλήγουν να παραμένουν στη σκιά άλλων, απο πολλές απόψεις χειρότερων παιχνιδιών.

Reassembly_010

Τελική βαθμολογία; Δέκα με τόνο.

Σημεία που πραγματικά χρειάζονται βελτίωση; Περισσότερο optimization του – έχω Core i7, εντάξει, πρώτης γενιάς, αλλά Core i7, και μια γερασμένη Radeon HD 6950, και όταν εμφανίζονται περισσότερα απο πέντε σκάφη στην οθόνη αρχίζει να σέρνεται (φταίει το πλήθος particles και τα physics του σχεδόν-σε-οτιδήποτε-κινείται). Α, και μια επιλογή “μουσικής του ίδιου του χρήστη” δεν θα ήταν κακή, αφού μετά τις πρώτες… σαράντα ώρες, η υπάρχουσα καταλήγει (πολύ) επαναλαμβανόμενη.

...γνωστός και ως Οδυσσέας Κουράφαλος, αρχικός υπεύθυνος για το unregistered. Συντάκτης, γραφίστας, "μαλτιμηντιάς", φανατικός της science fiction και των αστείων γατιών στου ιντερνέτ. "Δηλώνω graphics whore" (παίζω Ms. Pac-Man στο MAME με 2xSAL και το πρώτο Max Payne με FXAA antialiasing). Load "unreg*",8,1.
  • George Lolas

    Φαίνεται ενδιαφέρον παιχνιδάκι, από αυτά που ενώ νομίζεις ότι θα παίξεις λίγο και θα το βαρεθείς, καταλήγεις να έχεις μετρήσει περισσότερες ώρες και από κάθε ΑΑΑ τίτλο της αγοράς. Εντάξει, σε διάρκεια δε νομίζω να υπάρχουν και πολλά από δαύτα εκεί έξω που κρατάνε λιγότερο από το The Order του πλέιστέισο τέσσερο, αλλά όπως και να έχει το κόλλημα φαίνεται πως θα το φας με το ReAssembly :D

    Δε θα αργήσω να το αγοράσω :)