Η ενήλικη εκδοχή των Power Rangers

Ένα ακόμη reboot από έργο των παιδικών μας χρόνων που προσθέτει ακατάσχετη βία, καταχνιά και μαυρίλα, έτσι, για το ρε γαμώτο
Όσο κι αν εκτιμώ τον Adi Shankar, κινηματογραφικό παραγωγό, ο οποίος βρίσκεται πίσω από μικρά αριστουργήματα όπως το Dredd, ετούτη τη φορά, η απόφασή τους να μας δώσει μια πιο “brutal” και “ενήλικη” εκδοχή των Power Rangers είναι εντελώς γειά σου. Καταρχήν, ας δούμε μαζί το φιλμάκι, για να καταλάβουμε τι εστί ανανάς:

Αν υποθέσουμε ότι δεν ξέρεις τίποτε από Power Rangers, ότι δεν έχεις δει καθόλου, ή δεν έχεις ακούσει τίποτε σχετικά με την εν λόγω τηλεοπτική σειρά ή τις ταινίες που βασίζονται πάνω στη θεματολογία της, μπορεί και να εκτιμήσεις τα προσεγμένα εφέ, τον ιδιαίτερα σκοτεινό και δυστοπικό τόνο της, τη σφιχτή και ακριβή σκηνοθεσία και μοντάζ, ειδικά στις σκηνές μάχης. Όμως επειδή και οι πέτρες γνωρίζουν τους Power Rangers, δεν μπορείς να μην αναρωτηθείς ένα μεγάλο “Γιατί;”.

Γιατί αυτή η εναλλακτική, σκοτεινή, απαισιόδοξη εκδοχή, γεμάτη απροκάλυπτη βία; Πού ακριβώς απευθύνεται, σε ποιο κοινό; Στον τριαντάρη και βάλε που του άρεσε η σειρά, όταν την έβλεπε παιδάκι ή έφηβος, αλλά τώρα αποζητά κάτι πιο ρεαλιστικό και ψαγμένο; Αλλά για να καταλάβουμε κάτι περισσότερο για τα κίνητρα του παραγωγού, ας αφήσουμε τον ίδιο να μιλήσει:

Α, μάλιστα, τελικά είναι μια καταγγελία της παλιάς σειράς: δηλαδή ο ποιητής θέλει να μας πει ότι αν στην πραγματικότητα παίρνανε παιδάκια και τα βάζανε να πολεμήσουν με τέρατα Καιτζού και σαδιστές εξωγήινους γαλαξιακούς αυτοκράτορες, αυτά θα καταντούσαν ψυχοπαθείς και τρελαμένοι, όπως ακριβώς βλέπουμε στις ερμηνείες των πρωταγωνιστών μας, James Van Der Beek (την “ηθοποιάρα” που “απολαύσαμε” στο Dawson’s Creek) και την Katee Sackhoff από το Battlestar Galactica, την οποία, όσο κι αν γουστάρουμε, κάνει ότι μπορεί για να αυτοπαγιδευτεί στο ρόλο του σκληρού και άγριου θηλυκού, που θέλει να σου τρέχουν και τα σάλια, αλλά αν τολμήσεις και την αγγίξεις, θα σου κόψει τα αμελέτητα και θα τα σοτάρει με άνιθο σε αγνό παρθένο ελαιόλαδο σε συνταγή α-λα Σκαρμούτσο.

Όχι, όχι και πάλι όχι. Δεν πάει έτσι μπροστά ο σινεμάς ρε παιδιά. Δε βγάζουμε τα δικά μας ψυχωτικά απωθημένα για να εκμαυλίσουμε και να βιάσουμε συστηματικά το θέμα μιας παλιάς πετυχημένης παραγωγής. Δεν κομπάζουμε ότι εμείς δίνουμε μια πιο “cool” και “edgy” εκδοχής της. Γιατί στο κάτω κάτω της γραφής, θα’θελα να΄ξερα, αν το ταινιάκι ΔΕΝ έκλεβε τον τίτλο των Power Rangers, θα τραβούσε τόσο την προσοχή; Η τεράστια διαφορά με το εξαιρετικό Dredd είναι πως εκείνο ΗΘΕΛΕ μια πιο σκοτεινή και ματοβαμμένη κινηματογραφική εκδοχή από τη χολιγουντιανή σούπα του Σταλλόνε, γιατί ακριβώς το πηγαίο υλικό του κόμικ ΗΤΑΝ ακριβώς έτσι – δυστοπικό, σκοτεινό, υπερβίαιο, ενήλικο, με πολιτικές και κοινωνικές αιχμές.

Power Rangers

Εδώ ρε φίλε Adi, γιατί μας μαμάς έτσι; Δηλαδή τι σου φταίμε; Φτιάξε ένα πρωτότυπο έργο και απόδειξέ μας πόσα απίδια βάζει ο σάκος. Γιατί είσαι τόσο τεμπέλης και κοπιάρεις Ταραντίνο, Νόλαν και βάλε, για να μας ανεβάσεις και πάλι στο ίδιο τρενάκι των σκοτεινών reboots, σώνει και καλά; Επειδή φαίνεται από τη φάτσα σου ότι είσαι ήδη καμμένος και τρελαμμένος, θέλεις να μας αποδείξεις ότι όλα είναι τόσο στραβωμένα όπως εσύ; Το παλιό Power Rangers δε στρατολογεί παιδάκια για να τους κάνει ανεγκέφαλες φονικές μηχανές ηλίθιε, ε ηλίθιε: είναι απλώς μια πετυχημένη προέκταση της φαντασίας κάθε παιδιού στο κατώφλι της εφηβείας που φαντάζεται πάντα τον εαυτό του οπλισμένο με υπερδυνάμεις για να κατανικήσει τις φοβίες και τα άγχη του, που αντιμετωπίζει καθημερινά στο σχολείο, στις σχέσεις του, στις παρέες, με τους γονείς του.

Στο παλιό Power Rangers η βία είναι στυλιζαρισμένη, υπάρχουν χρώματα, απλά concepts, ξεκάθαρη διάκριση μεταξύ Καλού και Κακού, σκόπιμα. Αν ξεκινάς την πολιτική κριτική, την ενδοσκόπηση, τα ψυχολογικά τρικ, δε μας αποδεικνύεις ότι είσαι εξυπνότερος. Αντιθέτως μας δείχνεις ότι δεν έχεις πρωτότυπη φαντασία και ότι εξαντλείς τη δημιουργικότητά σου σε animated υπότιτλους και φανταιζί CGI. Γιατί όλα τα υπόλοιπα είναι δήθεν, μια μεγάλη φούσκα ποζεριάς, επιδεικτικότητας, σοβαροφάνειας και ξιπασιάς. Κολοκύθια ριγανάτα α-λα Λαζάρου.

Από το 2001, ο διάσημος (...) συντάκτης τεχνολογίας Λάμπρος Γεωργογάλας καταπολεμά τον σκοταδισμό και την ημιμάθεια, διδάσκοντας στους Έλληνες συμπατριώτες του τα μυστικά της υψηλής τεχνολογίας. Κατόπιν βάναυσης απαγωγής από εξωγήινους, και ηρωϊκής απόδρασης, αισιοδοξεί πως θα γίνει κυρίαρχος του σύμπαντος.