Να πώς θα ήταν το νέο Star Wars αν το είχε σκηνοθετήσει ο “μάστορας” (ΓΚΟΥΧΟΥ-γκούχ, ΑΧΕΜ λέμε) “πίσω” από “επικές ταινιάρες” όπως το Darjeeling Limited, Wes Anderson.

Ody's thoughts

Έχω αναφέρει πως τρέφω μια ολοκληρωτική απέχθεια για τις ηλίθιες ταινίες του Wes Anderson, που ταυτίζουν την “awkwardness” (υπάρχει ελληνική λέξη;!) με το χιούμορ και αυτο-χρίζονται ως “κωμωδίες” από χιπστεράκια χωρίς αίσθηση του χιούμορ; Όχι; Ορίστε, το είπα.

Το τελευταίο του με-το-πώς-το-έλεγαν-Hotel “βλεπόταν”, πείθοντας με να δώσω μια δεύτερη ευκαιρία στο ελεεινό The Fantastic Mr. Fox, το ακόμα πιο απαράδεκτο προαναφερθέν Darjeeling Limited (στο οποίο επιβεβαίωσε τις απόψεις μου για βλακώδη επίπεδα σεναριακής ηλιθιότητας και το έτερον ήμισυ – δεν είμαι ο μόνος τρελός, γιούπι), ολοκληρώνοντας με το κοπανάω-το-κεφάλι-μου-στον-τοίχο The Life Aquatic with Steve Zissou.

Είδατε, όμως, επειδή μιλούσαμε στα σχόλια του post για το πρώτο trailer του νέου Star Wars, όντως πώς αλλάζει το ίδιο “υλικό” κάτω από τα ίδια “χέρια” όταν υπάρχει διαφορετική “οπτική”; Πώς η τοποθέτηση των πλάνων και η χρήση μουσικής και διαφορετικού μοντάζ οδηγεί σε εντελώς διαφορετικό αποτέλεσμα;

...γνωστός και ως Οδυσσέας Κουράφαλος, αρχικός υπεύθυνος για το unregistered. Συντάκτης, γραφίστας, "μαλτιμηντιάς", φανατικός της science fiction και των αστείων γατιών στου ιντερνέτ. "Δηλώνω graphics whore" (παίζω Ms. Pac-Man στο MAME με 2xSAL και το πρώτο Max Payne με FXAA antialiasing). Load "unreg*",8,1.
  • e4rthw0rm

    Συμφωνωδιαφωνώ. Wes Anderson, ο σκηνοθέτης που αγαπάμε να μισούμε (βλέπε και Jim Jarmusch). Το “The Grand Budapest Hotel” ήταν για μένα ται-νι-ά-ρα! Η καλύτερη (ίσως) του σκηνοθέτη, αλλά και πολύ καλή ταινία γενικότερα. Για τις άλλες που λες συμφωνώ απόλυτα (απαράδεκτες), ΕΚΤΟΣ όμως από το “The Life Aquatic with Steve Zissou”. Ναι, όλοι μας κοπανάγαμε το κεφάλι μας στον τοίχο, αλλά ακόμα και σήμερα 14 χρόνια μετά εγώ ακόμα γελάω με την παρέα μου όταν θυμόμαστε σκηνές από την ταινία. Άρα ότι και να λέμε, συνειδητοποιώ ότι την λατρεύω αυτή την ταινία και δεν θα την ξεχάσω ποτέ! Ψιλομέτριο είναι το πιο πρόφατό του “Moonrise Kingdom”, το οποίο βλέπεται μεν ευχάριστα, αλλά σου αφήνει αυτή τη γεύση γουεσαντερσονίλας, δηλαδή σου μένει η φάση του σκηνοθέτη και όχι η ταινία καθαυτή. Και κλείνοντας, αν μίσησες τον συμπαθέστατο Steve Zissou, τότε να μην δεις ποτέ μα ποτέ το “The Royal Tenenbaums”. Δεν νομίζω να αντέξεις ούτε τη μισή ταινία! Θυμάμαι τότε (στον κινηματογράφο) τον κόσμο να περιμένει με τα χίλια ζόρια να κάνει διάλλειμα η ταινία για να φύγουν! Έλα όμως που εγώ την άντεξα και δεν έφυγα. Χαράχτηκε στο μυαλό μου σαν τον Steve Zissou (όχι σε τέτοιο βαθμό βέβαια).

    Συμπέρασμα: Δείτε το “The Grand Budapest Hotel”. Ταινιάρα. Ταινιάρα!

    https://38.media.tumblr.com/3f48a2af9efb8c3c9d94aa6920c07293/tumblr_n2psu6EFsR1qacmz1o5_500.gif

    Και για όσους θέλουν να το ψάξουν παραπάνω, ο λόγος προβολής της συγκεκριμένης ταινίας αλλάζει σταδιακά (δεν το πρόσεξες ε;), και μάλιστα ο Anderson είχε στείλει συγκεκριμένες οδηγίες στους κινηματογράφους όπου εξηγούσε πως θα προβάλλουν τις μπομπίνες (συγκλονίστηκες ε;)! Πάρτε κι ένα λίνκ:
    http://www.slate.com/blogs/browbeat/2014/03/06/grand_budapest_hotel_aspect_ratios_new_wes_anderson_movie_has_three_different.html

  • ducklord

    Όχι, όντως δεν το πρόσεξα – και όντως, όποιος πέσει στη συζήτηση, δείτε το, είναι ΠΟΛΥ καλό. Για να λέω πως “με έκανε να ΞΑΝΑΔΩ ταινίες που είχα ΣΙΧΑΘΕΙ για να δω μπας και τις αδίκησα” θα πει πως ΌΝΤΩΣ είναι καλή ταινία.

    “Περίεργη”, όμως, και αν είστε από αυτούς που οτιδήποτε ξεφεύγει έστω και λίγο από τις Χολιγουντο-περιπέτειες (π.χ. Delicatessen – το γνωστότερο Amelie μου έρχονται στο νου ως “παραπλήσια προσέγγιση σε σκηνοθεσία – χιούμορ”), αφήστε το.

    Για τον Steve Zissou, απλά έβλεπα την ταινία (και μάλιστα ΚΑΙ σε αυτήν ήμουν, ευτυχώς, με φίλο, που… υποστήριξε την ίδια απόφαση με εμένα – πως έπρεπε να την κάψουν να μην μολύνει την ανθρωπότητα) περιμένοντας πότε θα έρθει το τέλος να με σώσει από τον εφιάλτη. Ήταν δυο ώρες ο Murray να περιφέρεται δίχως λόγο και αιτία, ζώντας την δεν-έχει-το-παραμικρό-ενδιαφέρον ζωή ενός εξερευνητή σε ένα ψαρόπλοιο, δίνοντας έμφαση στο “χωρίς-μαραμικρό-ενδιαφέρον-ζωή” και όχι στην εξερεύνηση (ή το ψαρόπλοιο). Τραζίκ.

    Από την άλλη, όπως ξέρεις, σέβομαι κάθε άποψη – συγχαρητήρια που “βρήκες” κάτι σε αυτό. Προσωπικά, “δεν”. Από την άλλη, έχω δει τρελά μπάζα που μου άρεσαν, οπότε… :-)

  • galacticusX

    Εντάξει, επειδή κάποιος δεν είναι κορυφαίος στο είδος του, δε σημαίνει ότι δε βλέπεται κιόλας, οπότε χαλαρώστε. Ο Αnderson έχει συγκεκριμένο στυλάκι και χιούμορ, θυμίζει άλλοτε Woody Allen, έχει αυτή την εμμονή με τη ρετρίλα στη φωτογραφία του και τη μουσική του, γιατί φυσικά ΟΟΟΟΟΛΟΙ πρέπει να αγαπάμε Francois Truffaut και ΟΟΟΟΟΟΛΟΙ πρέπει να είμαστε μύστες της nouvelle vague α-λα 70s, γιατί είναι cool και hip. Άλλοτε πετυχαίνει κι άλλοτε όχι. Το Hotel δεν το έχω δει, να πω τη μαύρη μου αλήθεια, αλλά από το trailer κιόλας δείχνει μια εξέλιξη και ένα πιο ραφιναρισμένο χιούμορ. Όλα σε αυτόν τον κόσμο εξελίσσονται (σχεδόν).