Πως σας φάνηκε το teaser του νέου Star Wars;

Έτσι είναι, σταματάς να γράψεις για δυο-τρεις μέρες και ααακριβώς εκείνη τη στιγμή βγαίνει καινούριο trailer του Star Wars..!

Star Wars

Ah, anyways, είναι σχεδόν σίγουρο πως το είδατε πριν από εμένα, αφού για κάποιους λόγους δεν μπορούσα να βρίσκομαι κοντά σας όσο θα ήθελα. Μιλάω, φυσικά, για το πρώτο teaser trailer του καινούργιου Star Wars που κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες, δίνοντας μας μια πρώτη γεύση από “το όραμα” που έχει ο J.J. Abrams για τον κόσμο που αρχικά έπλασε ο Γεώργιος Λουκά (George Lucas, πιθανόν μακρινός ξάδελφος της “δικής μας” Ελένης). Αυτό:

Προσωπικά, λοιπόν, και άσχετα αν ήδη έχουν αρχίσει να κλαίγονται σε διάφορα sites και forums φανατικοί οπαδοί της μέχρι τώρα σειράς σχετικά με τις “ανακρίβειες” που το διακατέχουν, λέγοντας, για παράδειγμα, πως το συγκεκριμένο φωτόσπαθο που βλέπουμε προς το τέλος του trailer δεν θα μπορούσε να υφίσταται (αντίθετα με αυτό που έχετε για να καθαρίζετε την τουαλέτα σας, έτσι, παλικάρια;) μπλα-μπλα-μπλα, μου αρέσει.

Ναι, εγώ, ο ανάποδος, ο αντιπεριβαλλοντολογικός (ε;!), το πνέυμα αντιλογίας, δηλώνω πως δεν με χάλασε καθόλου. Να, ας το βάλω, πέρα από την κατηγορία άποψη, και στο προσωπικό μποξάκι μου, για να ξεκαθαρίσουμε πως, ναι, το είπα, εγώ, για ένα νέο Star Wars.

Ody's thoughts

Μου άρεσε το νέο trailer του. Πολύ.

Και αυτό διότι, σε περίπτωση που το συγκρίνετε με τις αναμνήσεις από την παιδική σας ηλικία, όταν παρακαλούσατε τη μαμά να σας αφήσει να ξαναδείτε το έπισοουντ φώρ στην σι-αρ-τι της κακιάς κατάρας που όλοι είχαμε τότε, δείχνει σχεδόν το ίδιο καλό με αυτά από οπτικής άποψης. Σχεδόν.

Το βασικό κριτήριο που θα έπρεπε να έχει κάθε οπαδός της σειράς δεν είναι κατά πόσο θα μπορούσε να συγκριθεί με τις τρεις ταινίες της πρώτης τριλογίας, φτιαγμένες σε μία εποχή με άλλα ήθη, αλλά έθιμα, όπου, επιπλέον, τα εφέ γίνονταν με πρακτικούς τρόπους απλά επειδή αυτό ήταν οικονομικότερο η πιο βολικό. Αναπόφευκτα, ειδικά αυτό το θέμα, των εφέ, θα εμφανιζόταν και στην καινούρια ταινία, αφού τα κατασκευασμένα από υπολογιστή ειδικά εφέ παρέχουν στους σκηνοθέτες απίστευτη ελευθερία σε σχέση με τη χρήση μοντέλων και οπτικών τρυκ.

George_Lucas-Star_Wars.jpg

Πες, για παράδειγμα, πως θέλεις να ανατινάξεις το Millennium Falcon, και αφού κάνεις την έκρηξη, ΚΑΜΠΟΥΜ και τέτοια, τελικά δεν σου “έχει κάτσει” το πλάνο έτσι όπως το ήθελες. Τι κάνεις;

Παίρνεις τηλέφωνο τον Μπάμπη τον μοντελίστα να σου φτιάξει ένα καινούργιο μοντέλο, που να μοιάζει όσο το δυνατόν περισσότερο στο παλιό – ‘νταξ, “θα το κλέψεις” με λίγο κακό φωτισμό – για να το ξανα-μανα ανατινάξεις. ΌΟοοταν είναι έτοιμο. Και αφού του τα ξανα-σκάσεις για τον κόπο του.

Ενώ με CGI, τσούπ, γυρίζεις τη virtual camera όπου θέλεις, ελέγχεις χίλιες φορές πως η σκηνή είναι σωστή πριν αρχίσει η τελική προετοιμασία της από τους “εφετζήδες” σου και, στο τσακ-μπαμ, είσαι έτοιμος για κινηματογραφοπροβολές, έσοδα και next sequel.

Το θέμα, λοιπόν, και αυτό που προσωπικά βρίσκω θετικό σε αυτό το πρώτο trailer, είναι όπως είπα η οπτική του σε σχέση με την αμέσως προηγούμενη τριλογία, όπου “έκανε μπαμ εξαρχής” πως ο Lucas προσπαθούσε “να πιάσει τα νιάνιαρα” ως θεατές.

Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τα νιάνιαρα. Και εγώ ήμουν ένα, κάποτε, στο πολύ μακρινό παρελθόν. Και είναι λογικό να τους αρέσει το Star Wars, όπως αρέσει και στον περισσότερο κόσμο στον πλανήτη – ακόμη και σε μη-οπαδούς της επιστημονικής φαντασίας. Αυτό είναι το clue που είχε χάσει ο Lucas, ΚΑΙ στις τρείς ταινίες της νέας τριλογίας του: το Star Wars αρέσει στα παιδιά όταν είναι το Star Wars. Το Star Wars ΔΕΝ αρέσει σε κανέναν ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ στα παιδιά όταν είναι ένα Star Wars κατασκευασμένο ώστε “να αρέσει σε παιδιά”.

Στο Phantom Menace, λοιπόν, τι μας υποσχέθηκε; Πως, ουσιαστικά, θα βλέπαμε το origin story του Darth Vader. Στη δική του τριλογία. Όνειρο. Μόνο που, αν θυμάστε, από τα πλάνα που είχαμε δει ήταν περίεργος πολύ φωτεινά. “Είναι επειδή ζει σε έναν πλανήτη-έρημο, σαν τη Σαχάρα ένα πράμα”. Οι πιο υποψιασμένοι θέλαμε να ουρλιάξουμε “είναι επειδή έχετε ένα κεφάλι-έρημο και θα σας βγει σκέτη σαχλαμάρα ένα πράμα”, ίσως επειδή θυμόμασταν και τις παλαιότερες προσπάθειες “αρμέγματος” των Ewoks.

Τελικά, αποδείχτηκε πως είχαμε δίκιο, όσο και αν δεν ήθελαν να το παραδεχτούν οι πιο φανατικοί οπαδοί του Star Wars. Και οι τρεις ταινίες της “νέας τριλογίας” είχαν ένα ηλιθιωδώς μπλεγμένο σενάριο που έδινε έμφαση στην πολιτική και τις πλεκτάνες (γιατί ΓΙΑ ΑΥΤΟ μας άρεσαν τα παλιά Star Wars, λόγω της έμφασης τους σε πολιτική, πλεκτάνες, “και εκείνες τις δικαστικές διαμάχες όπου ο παππούλ…” – εμ, όχι, αυτό ήταν το Law & Order). Αυτό ως υποδομή για δράση με όχι απλώς παιδική αλλά ντιπ για ντιπ παιδιάστικη λογική και πανηλίθιους χαρακτήρες, είτε “πολύ καλούς” είτε “πολύ κακούς” για να πουλήσουν σε κουκλάκια.

Star_Wars_Episode_1_Honest_Trailer.jpg

ΑΥΤΟ το trailer, λοιπόν, δεν μοιάζει στο παραμικρό να έχει σχέση με εκείνες τις ταινίες. Μοιάζει σαν μια εντελώς διαφορετική ιστορία που, όμως, τυχαίνει να εξελίσσεται στο ίδιο σύμπαν με εκείνες. Και αυτό είναι μια μεγάαααλη διαφορά. Παράδειγμα:

Θεωρητικά, σενάρια… επιστημονικής φαντασίας κάνουμε εδώ πέρα, δεν θα μπορούσε η σειρά των Die Hard να εξελίσσεται στο ίδιο σύμπαν με τους τηλεοπτικούς… “Συμμαθητές”; “Εδώ”, στη χώρα μας, κάποιοι συμμαθητές ξανασυναντώνται με αποτέλεσμα μπάχαλο. “Εκεί”, στην μακρινή αμερική, ένας Μπρους Γουίλις αποτρέπει μια τρομοκρατική επίθεση. Και τα δυο εξελίσσονται στον ίδιο “πραγματικό” κόσμο, στον πλανήτη Γη. Και στα δυο οι πρωταγωνιστές ζουν παραπλήσιες ζωές που, όμως, εμείς βλέπουμε μέσα από ένα διαφορετικό πρίσμα. Που το πάω;

Το ένα “βλέπεται”. Το άλλο όχι.

Filmmaker George Lucas meets "Star Wars"-inspired Disney characters at Walt Disney World Resort in Florida

Αυτή την εντύπωση μου έδωσε το παραπάνω trailer: ποτέ δεν με ενδιέφερε στην πραγματικότητα να δω μια συνέχεια της ιστορίας που ξεκίνησε στην κλασσική τριλογία του Star Wars – το ότι θα την δω και αυτήν είναι απλά ένα bonus. Αυτό που ήθελα, και που, πιστεύω, θέλαμε όλοι οι φανατικοί geeks του πλανήτη στην πραγματικότητα, ήταν να δούμε μια θεματική συνέχεια της. Να δούμε “περισσότερο από εκείνο που μας άρεσε”, όχι “να μάθουμε τι έγινε με τους χαρακτήρες”. Το θέλαμε και αυτό, αλλά δεν ήταν το πιο σημαντικό. Όπως οταν τρως ένα κομμάτι από μία πάρα πολύ καλή σοκολάτα, το επόμενο βήμα σου είναι… να φας άλλο ένα κομμάτι, όχι να ζητήσεις την συνταγή για να τη φτιάξεις μόνος σου. “MOORREEEeeEe” το λένε οι αμέρικανς.

Ε, “more” φαίνεται πως θα έχουμε. Και μάλιστα στο στυλάκι του Episode V, που θεωρείται και από τα καλύτερα – αν όχι το καλύτερο – της όλης κινηματογραφικής σειράς. Και αν το φωτόσπαθο έχει και κουρδιστήρι για να πετάει φλόγες, αν ΑΥΤΟ είναι που “θα σε χαλάσει”, “τα αξεσουάρ” και όχι ολόκληροι πρωταγωνιστο-χαρακτήρες σαν τον Jar Jar binks και σεναριο-πατέντες σαν τα midichlorians, μάλλον έχεις λάθος προτεραιότητες. Δεν θέλεις ταινία, το… Star Wars Wiki θέλεις.

...γνωστός και ως Οδυσσέας Κουράφαλος, αρχικός υπεύθυνος για το unregistered. Συντάκτης, γραφίστας, "μαλτιμηντιάς", φανατικός της science fiction και των αστείων γατιών στου ιντερνέτ. "Δηλώνω graphics whore" (παίζω Ms. Pac-Man στο MAME με 2xSAL και το πρώτο Max Payne με FXAA antialiasing). Load "unreg*",8,1.
  • stregas

    Συμφωνώ με όσα γράφεις
    Οδυσσέα.

    Πράγματι,
    η τελευταία τριλογία του Λούκας ήταν πάρα πολύ μέτρια και απευθυνόταν σε λάθος
    κοινό.

    Η κινηματογράφηση, η φωτογραφία και η προοπτική του Άμπραμς, φαίνεται να
    ξαναβάζει τη σειρά στα “μέτρᨔ της ορίτζιναλ τριλογίας και
    άρα, πλέον, απευθύνεται και σε εμάς, που σαν παιδιά εκείνη την εποχή πάθαμε την
    πλάκα μας παρακολουθώντας την.

    Άλλωστε, θα ήθελε πολύ κόπο να τα κάνει κάποιος τόσο μαντάρα, όσο κατάφερε να τα κάνει ο
    Λούκας στην τελευταία του απόπειρα.

    Και κάτι τελευταίο. Ο Άμπραμς τα πήγε πολύ καλά και στο reboot του Star Trek, κάτι
    που μου δίνει ελπίδες ότι ο τύπος ξέρει να πιάνει τον παλμό και των φανς, αλλά
    και των νεότερων γενεών.

  • e4rthw0rm

    Εχμ… Μπορώ να έχω την προσοχή σας λίγο. Έχω να κάνω μία πολύ σημαντική ανακοίνωση. Μισό λεπτό να ενεργοποιήσω την ασπίδα μου:

    http://static.gamespot.com/uploads/original/95/959445/2382530-6511252039-flame.gif

    Ήθελα λοιπόν να πω το εξής:

    ΤΑ ΜΙΣΩ ΤΑ STAR WARS! ΤΑ ΒΡΙΣΚΩ ΒΛΑΚΩΔΗ ΚΑΙ ΑΝΟΥΣΙΑ! ΤΑ ΕΙΔΑ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΔΩ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ! ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΒΑΡΕΤΑ!

    http://www.polyvore.com/cgi/img-thing?.out=jpg&size=l&tid=1266237

    https://drawception.com/pub/panels/2012/5-18/R5S1w8hBTZ-4.png

    http://fc06.deviantart.net/fs71/f/2013/196/4/3/boring_sameness__sith__by_duracellenergizer-d6domgw.jpg

    http://m.memegen.com/91c94t.jpg

    http://m.memegen.com/leukb5.jpg

    Και τώρα που τελείωσα, πριν φύγω σας υπενθυμίζω οτι κανείς δεν ενδιαφέρεται για τη γνώμη μου και ποτέ δεν θα μάθουμε γιατί την μοιράστηκα.

    http://i10.photobucket.com/albums/a102/SuiseiUsagi/Gifs/conversationover.gif

  • ducklord

    Έχεις δίκιο, αλλά ως ένα σημείο διαφωνώ με όσα λες για τον JJ. Και μπορώ να σου εξηγήσω το γιατί – αλλά είναι λίγο… “ιστορία” η υπόθεση, αφού πρέπει “να σε βάλω στο σκεπτικό μου”. Που λες…

    Έχω εργαστεί ως συντάκτης μα κάποια φεγγάρια αξιώθηκα ΚΑΙ να γράψω σενάριο εκπομπής, για την οποία και, με κάποιους επαγγελματίες στο χώρο της τηλεόρασης και του κινηματογράφου, είχαμε ξεκινήσει με τον Φώτη τις προσπάθειες για μια τηλεοπτική παραγωγή.

    Κατά την συγγραφή του σεναρίου, προσπαθούσα να αποτυπώνω όσο το δυνατόν πληρέστερα τις σκέψεις που είχα στο μυαλό μου σχετικά με το πώς θα έπρεπε να εξελίσσεται το όλο στόρι, να παρουσιάζεται η εκπομπή, “ζωγραφίζοντας” τις εικόνες και τις φάσεις που σκεφτόμουν με λέξεις.

    Το αποτέλεσμα ήταν ένα υπερ-περιγραφικό κείμενο που πέρα από τις ατάκες των χαρακτήρων συνοδευόταν και από εκτενείς εξηγήσεις για το πως θα πρέπει να γυριστεί κάθε πλάνο, σημειώσεις, σχόλια, ενώ πάντα ήμουν και διαθέσιμος στη φάση των γυρισμάτων αφού θα ήμουν και ένας από τους χαρακτήρες. Όποτε ήθελε, σκηνοθέτης και παραγωγός μπορούσαν να με ρωτήσουν για ένα κομμάτι του σεναρίου, για μία πιθανή αλλαγή, για εξηγήσεις για ένα σημείο του.

    Το ίδιο το σενάριο, ως σενάριο, ήταν μία πρωτότυπη προσέγγιση στο θέμα μιας τεχνολογικής εκπομπής, για το οποίο δεν θέλω να πω περισσότερες λεπτομέρειες από εδώ (πέρα από το να αναφέρω πως, δυστυχώς, μάλλον δεν θα το δούμε ποτέ, και πως το τελικό αποτέλεσμα απείχε πάρα πολύ από το ιδανικό λόγω τεχνικών και οικονομικών περιορισμών – ήταν “demo” με μηδενικό budget και φτιαγμένο με… χάρες από φίλους και γνωστούς, με στόχο όταν και αν θα αποκτούσε budget “να γίνει `κανονική` εκπομπή”.

    Γιατί σου τα γράφω όλα αυτά;

    Για να αναφέρω και πως έχω δει στην πράξη το πόσο ένα Καλό σενάριο παίζει σημαντικό ρόλο στην τελική επιτυχία ενός project. Ο σεναριογράφος είναι ο… κρυφός ήρωας σε κάθε σειρά ή ταινία, αφού αν το καλοσκεφτείς ΑΥΤΟΣ έχει σκεφτεί αρχικά όλα αυτά που απεικονίζονται στην οθόνη. Ο σκηνοθέτης αναλαμβάνει να τα μεταφέρει σε αυτήν.

    Τώρα, αν το σενάριο είναι υπερ-πλήρες, σαν αυτό που είχα γράψει, και φτάνει στο σημείο περιγράφει ακόμη και το πως θα κινείται η κάμερα, το τι ακριβώς θα φοράει κάθε χαρακτήρας κ.λπ., ο σκηνοθέτης έχει “μόνο” να το οπτικοποιήσει: να κουμαντάρει την κίνηση των καμερών, να “στήσει” σωστά φωτισμό και φακούς ώστε, ακολουθώντας τις οδηγίες του σεναρίου όπως θα ακολουθούσες έναν… οδηγό συνομολόγησης του ΙΚΕΑ, “να βγάλει ταινία”. Και μετά, έχεις τον Hitchcock.

    Σκηνοθέτες σαν τον Hitchcock και, ως ένα σημείο μετά από αυτόν (και… στα νιάτα του), τον Ridley Scott, μπορούν να πάρουν ένα όχι απλά πλήρες αλλά το αντίθετο, ελλιπές σενάριο, και συμπληρώνοντας την ιστορία “οπτικο-ακουστικά” να σου δώσουν ένα multimedia έπος – διότι αυτό είναι οι ταινίες, “multimedia παρουσιάσεις” που συνδυάσουν εικόνα, ήχο, κείμενο.

    Ο JJ, λοιπόν, είναι απλά ένας μέτριος σκηνοθέτης. Θα μπορούσες να πεις ότι είναι μια… πιο σκεπτόμενη εκδοχή του Michael Bay. Με το σωστό αρχικό υλικό, τους σωστούς συνεργάτες και μία κάποια καθοδήγηση, μπορεί να σου δώσει μία ταινία που να ξεκινά από το “να βλέπεται” και να φτάνει στο σημείο να είναι πολύ καλή. Παράδειγμα, όπως είπες, τα νεα Star Trek.

    Αυτό για το οποίο είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ υπεύθυνος όμως, ως “σκηνοθέτης”, είναι η “οπτικοποίηση του γραπτού υλικού”. Το πώς παρουσιάζονται οπτικά όσα έχει γράψει ο σεναριογράφος αλλά και πώς έχει κόψει-ράψει τις σκηνές, πόσο χρόνο έχει αφιερώσει σε καθεμιά από αυτές. Στην “οπτικοποίηση”, αν το προσέξεις, έχει ένα και μόνο ένα πολύ συγκεκριμένο στυλάκι: εναλλαγή γρήγορων με αργών πλάνων και πολύ (μα ΠΟΛΥ) παιχνίδι με έντονες αντιθέσεις του φωτός (και “Lens Flares”, οι “λάμψεις των φωτών στον φακό της κάμερας”). Και όλα μπλε. Διότι το μπλε είναι το χρώμα του μέλλοντος.

    Αν, λοιπόν, όντως σου αρέσει η οπτική προσέγγιση μιας ταινίας, θεωρείς πως δεν “κάνει κοιλιές” και σου αρέσει “ό,τι βλέπεις”, πες μπράβο στον σκηνοθέτη και τον υπεύθυνο φωτογραφίας. Αν σου αρέσει η ιστορία της και το πώς παρουσιάζεται, πες μπράβο στον σεναριογράφο και τον σκηνοθέτη. Αν σου αρέσει το σύνολο, πες μπράβο στον… παραγωγό, που κατάφερε με το μαστίγιο του να τους οδηγήσει όλους προς ένα καλό αποτέλεσμα.

    Το να λέμε, όμως, “μου αρέσουν οι ταινίες του JJ Abrams”, κάτι που λέω και κάνω και εγώ πολύ συχνά (και μέσα από τις σελίδες του unregistered), είναι ουσιαστικά λάθος, αν αναφερόμαστε στην ιστορία τους, στο “τι μας έδειξαν”. Η φράση είναι σωστή αν μιλάμε για το ΠΩΣ μας το έδειξαν.

    Και ειδικά στην περίπτωση των Star Trek όπου βασικός υπεύθυνος για το story ήταν ο Orberto Orci (αν θυμάμαι καλά), “διάσημος” για το πώς “οδήγησε” και το τηλεοπτικό… Lost.

    Όντως, τα νέα Star Trek μου άρεσαν και εμένα ως περιπέτειες, αλλά δεν θα έλεγα και κινηματογραφικά αριστουργήματα, ούτε τις καλύτερες περιπέτειες στην μέχρι τώρα ιστορία του κινηματογράφου. Ήταν από καλά έως πάρα πολύ καλά ως “άμυαλη διασκέδαση”.

    Το σενάριο τους, όμως, ήταν “η εύκολη λύση”, αφού, αν θυμάσαι, για να μην έχουν να αντιμετωπίσουν το κράξιμο των οπαδών της μέχρι τώρα σειράς και πρέπει να επιλύσουν προβλήματα “χρονικής ακολουθίας” (“κάτσε, ο Μπάμπης είχε πεθάνει στο έκτο επεισόδιο του TNG, εδώ πως τον έχουμε να καθαρίζει την τουαλέτα οκτώ χρόνια αργότερα;”), κατέφυγαν στη λύση του παράλληλου σύμπαντος, όπου κάποια πράγματα έχουν εξελιχθεί διαφορετικά. Είναι η καλύτερη λύση αμέσως μετά το… απαράδεκτο “ήταν όλα ένα όνειρο” και, αυτομάτως, ακυρώνει το 90% του κόπου όσων έχουν συμβάλει σε ένα franchise στο παρελθόν, όπου αντί να σεβαστείς τον όγκο της δουλειάς τους και να συμβάλεις και εσύ στην περαιτέρω… γιγάντωση του, απλά “παίρνεις ό,τι γούσταρες” από εκεί και παρατάς όλα τα υπόλοιπα.

    JJ και Orci, λοιπόν, “πήραν χαρακτήρες και συμβάντα που γούσταραν” από το σύμπαν του Star Wars και μας έδωσαν νέες ταινίες με βάση αυτά. Ο “παλιός” Kirk ΔΕΝ έχει πεθάνει στο δικό τους σύμπαν (λέγεται πως θα επιστρέψει στην τρίτη ταινία), ο Khaan είναι περισσότερο… X-Men αντί για “σκεπτόμενος uber-κακός σαν τους αντίπαλους του James Bond” και ο Spock έχει γκόμενα και πολλά “daddy issues” (γιατί “πουλούσαν” στην emo νεολαία της τότε εποχής).

    Το σενάριο τους ήταν μέτριο. Ή, μάλλον, από μέτριο έως κακό (έχουμε δει καλύτερα σενάρια στη… σειρά Die Hard). Είχε, απλά, καλές “αντιγραμμένες ιδέες” από το υλικό που ΉΔΗ υπήρχε και στο οποίο βασίστηκαν. Η οπτική τους ήταν “η οπτική του JJ”, που είναι αποδεκτή για γρήγορες “σκεπτόμενες περιπέτειες”, μα θα έλεγες και πως είχε ποτέ του αναδείξει την ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων του με ένα πλάνο στον καβάλο τους ή κάνει πολιτική κριτική εστιάζοντας σε ένα hot-dog – πράγματα που άλλοι, καλύτεροι σκηνοθέτες, θα μπορούσαν να κάνουν ή έχουν κάνει ήδη.

    Δεν λέω όπως οι ταινίες ήταν κακές, ή πως αυτοί δεν έκαναν καλά, αφού αυτό ακριβώς είναι το θετικό και στο καινούργιο trailer του νέου star wars: πως θα μας δώσει μια νέα περιπέτεια στο ίδιο ύφος με τις κλασσικές. Δεν περιμένω, όμως, και πως θα είναι το ίδιο καλό, στο σύνολο, ως ταινία, με, για παράδειγμα, τον “Αυτόπτη Μάρτυρα” του Hitchcock! :-)

    Ή πως ο JJ “είναι ταλεντάρα”.

    Και για μια καλύτερη ματιά στο “πόσο ταλεντάρα” είναι ο JJ, αρκεί μια ματιά στο Super 8, μια ταινία scifi στην οποία του έριξαν τρελά φράγκα “να κάνει ό,τι γουστάρει” και είχει και την υποστήριξη του Spielberg (που τον θεωρεί συνεχιστή του έργου του και παίζει ρόλο πνευματικού μέντορα του). Το οποίο ίσα που βλεπόταν και κατέληξε να είναι ένα χάλι pacing (ο “ρυθμός εξέλιξης” της ταινίας) με κάκιστη οπτική που αποτελούσε ξεκάθαρη (μα “συνδυασμένη”) αντιγραφή των Goonies, E.T. και Close Encounters of the Third Kind.

  • ducklord

    Κάνεις λάθος, όχι μόνο ενδιαφέρομαι για τη γνώμη σου, αλλά την συμμερίζομαι κιόλας, όσο περίεργο κι αν φαίνεται αυτό από κάποιον που μόλις ανέβασε ένα post με θέμα το τελευταίο trailer του Star Wars!

    Ξεκαθαρίζω πως ΜΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ ως “ιδέες” τα (πρώτα τρία) Star Wars, ως οπτική απόδοση φανταστικών κόσμων που δεν υπάρχουν, και, κυρίως, αναλογιζόμενος την εποχή όπου κυκλοφόρησαν. Όχι, σε προκαλώ, δες ΆΛΛΕΣ ταινίες επιστημονικής φαντασίας της ίδιας εποχής και πες μου ποιες είναι καλύτερες. Δεν είναι πως “είναι πραγματικά καλές ταινίες” μα πως, δυστυχώς, η συγκεκριμένη κατηγορία έχει τόσο χάλια ώστε ακόμη και οι “απλώς καλές” ταινίες της να χαρακτηρίζονται ως τα “must see” της.

    Και υπάρχουν, βέβαια, και εξαιρέσεις όπως το Blade Runner, που όμως “παίζει σε πολλά επίπεδα” και δεν περιορίζεται στο “να δείξει εξωγηινάκια και ρομποτάκια γιατι αυτά έκαναν κλικ στον παραγωγό/σκηνοθέτη/σεναριογράφο/αυτόν από όπου ξεκίνησε η ιδέα του project τέλος πάντων” επειδή του άρεσε ο μοντελισμός και ήθελε να δει και σε ταινία αυτό που γούσταρε. Το Alien, για παράδειγμα, έχει πάρα περισσότερα κοινά με το… Ψυχώ του Hitchcock (για να τον αναφέρω και σε αυτό το σχόλιο) από ό,τι με το Star Wars, και ας είναι και τα δυο “ταινίες επιστημονικής φαντασίας”.

    “Οπτικά”, λοιπόν, και ως “άμυαλες περιπέτειες δράσης που εξελίσσονται στο διάστημα” είναι πολύ καλά. Δεν θεωρώ, όμως, πως είναι περισσότερο “υλικό” στο οποίο να βασίσεις την κοσμοθεωρία που έχεις ως βάση της πορείας σου στη ζωή, περισσότερο από ότι για παράδειγμα το… Καράτε Κιντ.

  • stregas

    Δεν ισχυρίστηκα σε καμία περίπτωση ότι ο Άμπραμς είναι ο Χίτσκοκ της επιστημονικής φαντασίας.
    Σίγουρα έχει γυρίσει κι αυτός “φόλες”, ουδείς αλάνθαστος.
    Απλώς δες πόσο μαντάρα κατάφερε να τα κάνει ο Λούκας, ο οποίος μετά από μία τριλογία έπος, πήγε και γύρισε τρεις φόλες που σχεδόν δεν βλέπονταν, με επίσης απεριόριστο μπάτζετ και με την κορυφαία τεχνολογία στα εφέ.
    Πρέπει όμως να αναγνωρίσεις και πόσο δύσκολη είναι η θέση του Άμπραμς.
    Από τη μία να προσπαθεί να ικανοποιήσει τους οπαδούς, όπου ο κάθε ένας από εμάς, έχει φανταστεί διαφορετικά την εξέλιξη μιας συνέχειας και από την άλλη να μυήσει νέο κοινό πάνω στο ίδιο πρότζεκτ.
    Τουλάχιστον φαίνεται πως το παλεύει να κρατήσει κάποια θετικά στοιχεία από την πρώτη τριλογία αν και σίγουρα θα είναι διαφορετικός και ο ρυθμός και το ύφος της νέας ταινίας.
    Άλλωστε όπως είπες κι εσύ, δεν είμαστε στο 1977. Η κοινωνία έχει αλλάξει και μαζί της και ο κινηματογράφος.
    Αν με ρωτούσες πως ονειρεύομαι εγώ το νέο Σταρ Γουόρς, θα σου έλεγα μεγαλοπρεπή αναλογικά οπτικά εφέ, σενάριο που να στηρίζεται περισσότερο στην εξέλιξη των χαρακτήρων με λιγότερα ανούσια μπαμ μπουμ και με τους απογόνους των τότε ηρώων να αναλαμβάνουν δράση για να σώσουν τον γαλαξία!
    Αν ο Άμπραμς ικανοποιήσει έστω δυο από τα τρία, για εμένα θα έχει επιτύχει.

  • stregas

    Το 1979, δυο χρόνια μετά το πρώτο Star Wars, γυρίστηκε το επίσης υπέροχο Galactica, το οποίο παρά το διαφορετικό ύφος του, περισσότερη περιπέτεια, love story, παιδάκια απροστάτευτα και ορφανά που κλαίνε, έκανε επίσης τεράστια επιτυχία και σαν ταινία αλλά και σαν σειρά.
    Δεν είχε καμία σχέση με όπερα του διαστήματος, ούτε με φωτόσπαθα και παράξενες Δυνάμεις, κι όμως κατάφερε να ξεχωρίσει παρ’όλες τις κοινοτοπίες του σεναρίου του, από το συμφερτό των κακών αντιγράφων εκείνης της εποχής που βασίστηκαν στην επιτυχία του Σταρ Γουόρς.
    Τα διαμάντια και οι επιτυχίες μπορούν να σου προκύψουν από εκεί που δεν το περιμένεις, όπως και η αποτυχία αντίστοιχα παραμονεύει ακόμη και στα πιο σίγουρα και θεωρητικά εύκολα σχέδια.
    Υπομονή λοιπόν. Τέλος του 2015 θα δούμε τι παίζεται με το νέο ριμπούτ!

  • e4rthw0rm

    Δεν μπορώ να πω, συμφωνώ απόλυτα. Για την εποχή που κυκλοφόρησαν ήταν πραγματικά μπροστά, αλλά απέκτησαν υπόσταση λόγω συγκρίσεων και όχι εκ του αποτελέσματος. Τι πάιζει όμως με το star trek; Γιατί όλοι χωρίζονται σε αυτά τα δύο στρατόπεδα; Έχω ελάχιστη επαφή για να μπορέσω να εκφέρω άποψη, αλλά θεωρώ οτι αν έπρεπε να διαλέξω, θα γινόμουν trekkie…

  • e4rthw0rm

    Μήπως βρήκαμε ποιός θα πάρει το βραβείο για το καλύτερο σχόλιο του 2014;
    “Ο JJ, λοιπόν, είναι απλά ένας μέτριος σκηνοθέτης. Θα μπορούσες να πεις ότι είναι μια… πιο σκεπτόμενη εκδοχή του Michael Bay.”

    Ω ναι. Ω, ναι! Και σε συνδυασμό με την αναφορά στο Rear Window, perfection!

    Τα συχαρίκια μου για το βραβείο, σου αξίζει!
    https://33.media.tumblr.com/a1093e1755aa2a9c88b7075192b0a340/tumblr_n0jmojZ6Ir1s0t6o2o1_500.gif

  • ducklord

    Βρε, συμφωνώ μαζί σου. Αυτά που έγραψα τα έγραψα για να εξηγήσω σε τυχόν περαστικούς το “πώς πρέπει να εκτιμάται ένας σκηνοθέτης” – πως ΔΕΝ θα πρέπει να ξεχνούν ότι για ένα μεγάαααλο κομμάτι του “τι δείχνει” μια ταινία, και κατά 99% για το “αν τους αρέσει η ιστορία της”, ΔΕΝ ευθύνεται ο σκηνοθέτης μα ο σεναριογράφος.

    Π.χ. το να πεις “Α, τον μπαγάσα τον Σπήλμπεργκ, κορυφαία ταινία έβγαλε με τους Ναζί σε μαυρόασπρο να γαζώνουν Εβραίο-κοριτσόπουλα, πολύ μου άρεσε που στο τέλος νικούν οι κακοί” ΔΕΝ έχει νόημα διότι απευθύνεσαι στο στόρυ, και το στόρυ ΔΕΝ το έγραψε ο Σπήλμπεργκ μα ο σεναριογράφος.

    Αντίθετα, το να πεις “Πω’ρε συ, έτσι που τη γύρισε τη φάση με τη μπάλα που κηνυγούσε να κάνει χαλκομανία τον Ίντυ, σαν να ήμουν στη θέση του ένα πράμα!” ΕΙΝΑΙ σωστό ως “κριτήριο της αξίας ενός σκηνοθέτη”. Εκτός αν μιλάς για μεγαθήρια του στυλ Hitchcock και Τότε-Ridley (ο σημερινός είναι…άλλος…δεν…εξηγείται αλλιώς…εμ…), που ΜΠΟΡΟΥΝ να πάρουν ένα χάλι και ημιτελές σενάριο, που στα χεράκια του κάθε JJ (όσο καλο-μέτριος και αν είναι) θα το σιχαινόσουν, και να στο βγάλουν αριστούργημα.

    Π.χ., να μην γελιόμαστε, όσο και αν το λατρεύουμε, το σενάριο του “Do Androids Dream of Electric Sheep” ΔΕΝ είχε υλικό “να βγάλει πλήρη ταινία”. Για μισάωρο με μια ωρίτσα, εντάξει, και λίγο ξεχειλωμένο. Και το πήρε ο Ridley. Και το έκανε Blade Runner. Και είδαμε αποτέλεσμα. Αντίστοιχα, ο Peter Jackson πήρε το Hobbit και “το άπλωσε” σε τρεις ταινίες. “Βλέπονταν”; Προσωπικά θεωρώ πως όχι, μα από την άλλη θεωρώ και το LOtR μια από τις πιο βαρετές “εποποιίες” στην ιστορία του κινηματογράφου.

    Δεν… σε κράζω, έτσι, ούτε γράφω ό,τι γράφω “επειδή είπες κάτι κακό”. Διευκρινίζω απλά το γιατί έχω τις απόψεις που έχω για τον Mr. J.J. (και τους άλλους), θεωρώντας πως ΚΑΛΑ ΗΤΑΝ τα δυο νέα σταρ-τρέκια, μα ως “άξιον μούβις”, ΌΧΙ ως “συνεχιστές της δυναστείας Star Trek” (την οποία έγραψαν στα παλιά τους υποδήματα “ως ρημπούτια”) και σίγουρα ΌΧΙ από άποψης σεναρίου.

    Με λίγα λόγια, θα το έλεγα και έτσι: μου άρεσε το τι ΈΔΕΙΞΕ ο J.J, όχι το τι ΕΊΠΕ ο J.J. Σημαντική διαφορά :-)

  • ducklord

    Θένκς. Αγαπημένη ταινία, που τώρα πια μπήκε στα φαβορίτες και της σηζύγου.

    Εγώ την έχω χρόνια τόσο πολύ στα φαβορίτες και την έχω δει τόσες φορές που έχω γίνει Κόκκοτας. Άσχετο.

  • ducklord

    Η λέξη-κλειδί σε ό,τι λες: “μετά”. Δυο χρόνια ΜΕΤΑ το Star Wars – και, αν θυμάμαι καλά, το Battlestar “είχε πλασαριστεί” στους παραγωγούς ως “κάτι αντίστοιχο”.

    Το θετικότερο (για εμάς) με το Star Wars ΔΕΝ ήταν το ότι “είναι μια πραγματικά καλή ταινία” – προφανώς… συμφωνούμε οι παρευρισκόμενοι σε αυτό. Αν τα δει αυτά ο Φώτης, θα μας βιάσει με lightsaber μα, anyways. Το θετικό, λοιπόν, ήταν πως η επιτυχία του “άνοιξε τις μπουκαπόρτες” για “περισσότερα τέτοια” σε μια εποχή που “ήμασταν οι κούκου της παρέας”, “οι τρελοί που πιστεύουμε σε πράσινα ανθρωπάκια και θέλουμε να γίνουμε ρομπότ”.

    Ίδια φάση με το πώς οι περιπέτειες του So Kosugi (τον έγραψα καλά τον άνθρωπο;!) οδήγησαν σε μιλιούνια ταινιών με μαύρους, κόκκινους, μπλε και παρδαλούς νίντζα, μέχρι να φτάσουμε στον Αμέρικαν Νίντζα και Την Μεγάλη Των Νίντζα Σχολή (μπαϊ Νίκο Μαστοράκις) και ξεχεστεί εντελώς το ζήτημα.

    Για αυτό αγαπώ Star Wars, εγώ προσωπικά. Όχι γιατι μου αρέσει (πάντα βλακεία το θεωρούσα – ζήτω το… Spaceballs που “του τα έχωσε” ωραία), αλλά διότι αν δεν υπήρχε αυτό, παίζει και να μην είχα δει… Cyborg με τον ΒανΝτάμιο :-)

  • ducklord

    Γιατί όλα σε αυτό τον πλανήτη είναι οπαδισμός. Μαύρο ή Άσπρο; “Bonus” στο τοστ, κέτσαπ ή μουστάρδα; Ε; Πακοτίνια ή πιτσίνια (ή πίτσα μεξικάνα – outsider); Xbox 360 ή PlayStation 3;Streaming ή Κατέβασμα; Ariana Grande ή Pedobear;

    Όπα, κάτσε, αυτό το τελευταίο, το ίδιο είναι… Εμ…

  • e4rthw0rm

    Αχαχαχαχα, καλό! Μέχρι και η ίδια η Ariana το βρήκε πετυχημένο…

    http://img1.wikia.nocookie.net/__cb20131009223319/degrassi/images/d/df/Ariana_Grande.gif

  • stregas

    Θα διαφωνήσω στο ότι “ΔΕΝ ήταν μια πολύ καλή ταινία”.
    Ήταν και παραμένει μια από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, (δεν υπάρχει σχετική λίστα με κινηματογραφικές επιτυχίες που να μην την περιλαμβάνει έστω κάποια από την τριλογία).
    Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο έφαγε τόσο κράξιμο ο Λούκας με την μετριότητα που αργότερα παρουσίασε στη δεύτερη τριλογία και για τον ίδιο λόγο είναι σε τόσο δύσκολη θέση ο Άμπραμς με το ριμπούτ που επιχειρεί.
    Ο Λούκας είναι ο μεγάλος πατερούλης και μερικά φάλτσα του συγχωρούνται.
    Αν ο Άμπραμς αποτύχει, απλώς δεν θα βρει βράχο να κρυφτεί…

  • ducklord

    Εντάξει, συμφωνούμε να διαφωνούμε όσον αφορά στην πρώτη τριλογία, συμφωνούμε στη δεύτερη, συμφωνούμε στο ότι σου αρέσουν – δεν σου αρέσουν, είναι ταινίες που πρέπει να έχεις δει, άρα… Τα βρίσκουμε στη μέση :-P

    Για τον Άμπρας, στην τελευταία ατάκα σου, εκεί ξαναδιαφωνούμε. Να στο θέσω αλλιώς, να δεις που ίσως αλλάξεις άποψη και εσύ: ΓΙΑΤΙ, ρε φίλε, “δεν θα βρίσκει βράχο να κρυφτεί”, όταν υπάρχει _Η_ δικαιολογία;

    Ποια δικαιολογία;

    “Εδώ δεν τα κατάφερε ο ίδιος ο δημιουργός του έπους να το συνεχίσει, και θα τα καταφέρει άλλος;”

    Άντε να απαντήσεις, μετά, σε αυτό :-D

  • stregas

    Μάλλον σου έχω ήδη απαντήσει.
    Ο πατερούλης συγχωρείται, ο παρείσακτος σταυρώνεται.

  • galacticusX

    Πολύ μέτριο trailer, ειλικρινά αρχικά νόμιζα ότι είναι fan made. Ειδικά το φωτόσπαθο στο τέλος ήταν η χαριστική βολή – το σπαθί του φλόγες βγάζει, λες να είναι πετρογκάζι;; Πόσο CGI να αντέξουμε ακόμη; Δεν κάνει εντύπωση πια. Αφού μετέτρεψε το Star Trek σε Space Invaders και τον Superman σε Dragonball Z, να δούμε με ποιο τρόπο ο JJ θα ξεμπουρδελιάσει ακόμη μια εμβληματική σειρά.