Metal Gear Solid V: στήσε παγανιά

Μια ιδέα από το multiplayer gameplay του Phantom Pain


Galacticus's thoughts

Δεν μπορείς να πεις ότι πρεσβεύει ο ρεαλισμός, όταν χρησιμοποιούμε κουκλάκια για αντιπερισπασμό, αλλά θα είμαστε επιφυλακτικοί, μέχρι να κυκλοφορήσει το παίγνιον, και να δούμε πως λειτουργούν όλα αυτά τα τεχνάσματα στην πράξη. Η αλήθεια είναι ότι κάτι τέτοια χαζά με ξενερώνουν…

Από το 2001, ο διάσημος (...) συντάκτης τεχνολογίας Λάμπρος Γεωργογάλας καταπολεμά τον σκοταδισμό και την ημιμάθεια, διδάσκοντας στους Έλληνες συμπατριώτες του τα μυστικά της υψηλής τεχνολογίας. Κατόπιν βάναυσης απαγωγής από εξωγήινους, και ηρωϊκής απόδρασης, αισιοδοξεί πως θα γίνει κυρίαρχος του σύμπαντος.
  • ducklord

    “Η αλήθεια είναι πως…”, για να απαντήσω στο τελευταίο σχόλιό σου, πως και εγώ την ίδια στάση είχα, και, το ομολογώ, μέχρι σήμερα δεν είχα παίξει σόβαρα κανένα παιχνίδι της σειράς. Και μετά, είδα το Phantom Pain (ή το “Ground Zeroes”, κόλλησα, πως το έλεγαν το “μια πίστα για πρόγευση του πραγματικού τίτλου στο PS3”) και κόλλησα πολύ-πολύ άγρια. Μόνο το να κάνω 10 βήματα και να μπω στην βάση του τίτλου “με κράτησε” να παίζω για δυο ώρες, πειραματιζόμενος με διαφορετικούς τρόπους και μονοπάτια, συνδυασμούς “να μπουκάρεις και να ξεκάνεις τους κακούς”. Έχει πολύ replayability και “ελευθερία κινήσεων”, παραπέμποντας στο πρώτο Deus Ex (αν και με πιο “ξενέρα” σενάριο – για εμένα). Ναι, αξίζει. Αγνοείς τις βλακείες με κουκλάκια και κουτάκια, ή, μάλλον, αρχίζεις σιγά-σιγά να τις χωνεύεις (και, χωρίς να θέλεις να το πιστέψεις, αναγνωρίζεις ένα… ηλίθιο χαμόγελο να έχει σκαρφαλώσει στο πρόσωπό σου καθώς “τις ζεις”).