Logitech G502: το “ποντίκι” μου είναι καλύτερο από το δικό σου!

Το πιθανότερο είναι πως το mouse που χρησιμοποιείς στον υπολογιστή σου είναι χειρότερο από αυτό που μόλις αγόρασα. Και θα σου εξηγήσω γιατί αξίζει να το πάρεις και εσυ.

logitech_g502_007

Πρώτα από όλα, νομίζω πως θα πρέπει να… απολογηθώ προς κάποιους που θα σπεύσουν να κατακρίνουν το πόσα χρήματα ξόδεψα για “ένα απλό mouse”. Αν και, όπως μου θυμίζει συνέχεια ο φίλτατος GalacticusX (και το έτερον ήμισυ, και κάθε φίλος και γνωστός), “δεν είμαι υποχρεωμένος να δίνω αναφορά στον κάθε ηλίθιο”. Αυτός είσαι εσύ, Μπάμπη.

Που λέτε, μόλις πριν μία εβδομάδα έφτασε στην πόρτα μου το τελευταίο mouse της Logitech, με κωδικό G502 και ψευδώνυμο “Proteus Core”. Θα σας γελάσω για το πόσο ακριβώς μου κόστισε, αλλά ήταν λίγο πάνω ή κάτω από τα €80. “Και καλά, που πας σε τέτοιο καιρό κρίσης και σκας τόσα χρήματα για ένα ποντίκι; Πάρε από το πανέρι με €5!”. Ναι, ναι “ξερόλα” Μπάμπη, “πάρε από το πανέρι”. Πάρε. Και όταν βρεθείς στην δική μου θέση, βάλε τα κλάματα και παραδέξου πως είχες άδικο.

Για να σε κάνω να… συφιλιάζεις ακόμη περισσότερο, ω, οπαδέ των τσίπικων εξαρτημάτων, το αμέσως προηγούμενο mouse μου – που παραμένει και το αγαπημένο μου μέχρι σήμερα – ήταν το Copperhead της Razer, που είχα αγοράσει σε πρώτη κυκλοφορία, Collectors Edition, για πάνω-κάτω τα ίδια €80.

Razer Copperhead

Για να φρικάρεις ολοκληρωτικά, στον δεύτερο υπολογιστή μου έχω ένα Logitech MX518. Και αυτό θα μου κόστιζε τα ίδια, αν δεν ήταν δωράκι από τον Φώτη. Thanks Phoat – me loves you!

Για να σε αποτελειώσω, ήμουν έτοιμος, απόλυτα διατεθειμένος και δίχως την παραμικρή δεύτερη σκέψη να αγοράσω το Mamba της Razer, που όταν είχε κυκλοφορήσει αρχικά – και νομίζω ακόμη και σήμερα, μα βαριέμαι να ψάχνω τώρα – κόστιζε περίπου €150. Αλλά “δεν”. Και δεν ήταν το οικονομικό το ζήτημα.

razer_copperhead_002

Εντάξει, πουλάς μούρη πως “είσαι φραγκάτος”.

Όποιος είναι παρατηρητικός αλλά γνωρίζει και από mice γενικότερα, ίσως πρόσεξε πως και τα τρία χαρακτηρίζονται ως “ποντίκια για gamers”, αλλά και πως έχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά.

  • Η αναμενόμενη υψηλή ακρίβεια των αισθητήρων τους είναι απαραίτητη στους gamers που θέλουν να κάνουν το ένα headshot πίσω από το άλλο, μα… και σε όποιον χειρίζεται το Photoshop σαν να είναι χειρούργος (και πάλι δεν πουλάω μούρη, απλά εννοώ πως περιστασιακά μπορεί να κάνω “ψιλοδουλειές σε επίπεδο pixel”). Και εξακολουθεί να μου φαίνεται γελοίο που οι περισσότεροι γραφίστες και DTPστες στη χώρα μας δίνουν περισσότερη σημασία στο αν το mouse τους είναι ντιζαϊνάτο – αυτό πάει πακέτο με το “ασύρματο”, εντελώς εγκληματικό για λόγο που θα συζητήσουμε παρακάτω – από ό,τι αποδοτικό και πρακτικό.
  • Το “ονοματάκι” της μάρκας τους εγγυάται και καλή κατασκευή και δεδομένη υποστήριξη, και μια εγγύηση που απλώνεται στα δύο με τρία χρόνια, αντίθετα με τις “κινεζιές” που “θα πάρεις από το πανέρι”.
  • Η ανατομική σχεδίαση τους διευκολύνει την συνεχή χρήση τους, απαραίτητη στον φανατικό gamer που λιώνει στο DOTA ή το Quake Live ή whatever, μα και σε όποιον και εργάζεται με, και έχει ως χόμπι τους υπολογιστές – με αποτέλεσμα να ξοδεύει πολλές ώρες μπροστά σε μια οθόνη με, για δες, το ποντίκι του ανά χείρας. Οι εποχές που το mouse ήταν “ένα παραλληλόγραμμο μαρκούτσι με μια μπίλια” έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, και εκατομμύρια επί εκατομμυρίων έχουν επενδυθεί σε μελέτες με θέμα την εργονομία. Αν πιάσεις στο χέρι σου ένα πραγματικά καλό ποντίκι σε σχέση με μια απλή πρότασή της κακιάς κατάρας, δεν υπάρχει επιστροφή.

Το σημαντικότερο από τα παραπάνω, όμως, που το άφησα επίτηδες για το τέλος, είναι το… βάρος τους! Ναι, και όμως! Βλέπετε, είναι όλα κάτω από 150gr, ενώ έχουν και αυτό που λέμε “χαμηλό προφίλ” – που σημαίνει πως δεν είναι πολύ “ψηλά”. Επιπλέον δεν “κάνουν μεγάλη καμπύλη”, και, αρά, δεν σε αναγκάζουν να “σπας” τον καρπό σου καθώς τα πιάνεις.

logitech_g502_002

Bonus πως διαθέτουν και αρκετά πλήκτρα – περισσότερά από τα τυπικά τρία “αριστερό-δεξί-τροχός” – και “προγραμματιζόμενα”. Ξέχνα τις τυπικές προκαθορισμένες λειτουργίες τους και σκέψου “αν αντιστοιχίσω σε αυτά συνδυασμούς πλήκτρων που χρησιμοποιώ καθημερινά, πόσες κινήσεις μπορούν να γλιτώσουν τα χεράκια μου;”.

Ο συνδυασμός όλων αυτών είναι απαραίτητος για εμένα και πληρώνω όσα-όσα για να τον αποκτήσω όποτε τον συναντήσω διότι, βλέπετε… Έχω τενοντίτιδα. Χα, Babis, δεν το περίμενες πως “το πηγαίνω εκεί”, έτσι; Πάρ’τα.

Όπα, τι;

Μικρό μάθημα για κάτι που ίσως δεν είχες σκεφτεί: τι κάνεις όταν χρησιμοποιείς τον υπολογιστή σου; Πατάς πλήκτρα στο πληκτρολόγιο και κουνάς το ποντίκι. Eκτός αν, άντε, χρησιμοποιείς και κάποιο tablet σχεδίασης με “πενάκι” ή, για την πλάκα (αφού ακόμη δεν έχουν ωριμάσει αρκετά) ένα σύστημα με νεύματα. Οι περισσότεροι όμως νομίζω πως είναι σχεδόν δεδομένο πως περιορίζονται στον συνδυασμό πληκτρολογίου – ποντικιού.

Αυτό σημαίνει πως για αρκετές ώρες κάθε μέρα, όσες κάθεσαι μπροστά από τον υπολογιστή σου, τα χέρια σου κάνουν τις ίδιες, μικρές αλλά επαναλαμβανόμενες κινήσεις. Πάλι και πάλι. Αν αυτό το κάνεις για αρκετά χρόνια, όπως εγώ – κοντεύω τα 30 πια (χρόνια επάνω από οθόνες, όχι ηλικία) – φαντάσου πόσα εκατομμύρια επαναλήψεις των ίδιων αυτών κινήσεων έχουν κάνει τα χέρια, οι καρποί σου.

Τέλεις να σε μάτω τέννις;

Έχοντας αυτό κατά νου, ψάξε στα πόσα χρόνια μπορεί ένας επαγγελματίας τενίστας να πάθει το γνωστό “tennis elbow”, που τυγχάνει και αυτό ένα είδος τενοντίτιδας. Όποιος παίζει τένις, αν είχε ξεκινήσει κάνοντας μαθήματα με έναν σοβαρό επαγγελματία καθηγητή, και δεν εννοώ διάσημο, αλλά απλώς… “όχι χυμαδιό”, θα είχε ακούσει τη συμβουλή “αν σκόπευε να ασχοληθεί περισσότερους από λίγους μήνες με το άθλημα να αγοράσει μια καλύτερη ρακέτα”. Μια ρακέτα, αν δεν απατώμαι – διότι ασχολήθηκα μόλις για… ημέρες με το άθλημα κατά την εφηβεία μου – από ανθρακονήματα. Για να είναι ελαφριά. Αλλιώς, το χέρι bye-bye σε ένα-δυο χρονάκια.

Sports_Champion_Table_tennis_2.jpg

Γιατί, λοιπόν, να αντιμετωπίζεται ως κάτι φυσιολογικό και αναμενόμενο το να αγοράσει κάνεις μια καλή ρακέτα για να παίζει τέννις, αλλά όχι κι ένα ακριβό και καλό ποντίκι για τον υπολογιστή του, τη στιγμή που έχουν τον ίδιο σκόπο υπαρξής – αλλά και τα ίδια αποτελέσματα η επιλογή “του λάθους μοντέλου”;

Ναι, το τένις ως άθλημα θεωρητικά καταπονεί περισσότερο τα χέρια αφού οι κινήσεις είναι εντονότερες, δυνατότερες. Πρακτικά, όμως… δεν παίζεις τένις “επαγγελματικά” τουλάχιστον οκτώ ώρες την ημέρα, πέντε μέρες την εβδομάδα και ως… χόμπι τα Σαββατοκύριακα. Το κάνεις αυτό, όμως, με τον υπολογιστή και το ποντίκι σου, έτσι;

Ναι, λοιπόν, μόλις αγόρασα ένα ποντίκι των €80, ποσό-πολυτέλεια για την περίοδο που διανύουμε, όχι γιατί το ήθελα πραγματικά αλλά διότι το αριστερό πλήκτρο στο πολυαγαπημένο μου Copperhead έκανε, πια, σχεδόν πάντα διπλό αντί για μονό κλικ, ενώ το δεξί “έπιανε” δυο στις τρεις. Ακριβώς επειδή ήταν “το Copperhead της Razer”, ένα καλό μοντέλο από μια απο τις καλύτερες εταιρείες του χώρου, “με έβγαλε” περισσότερα από πέντε χρόνια.

vegas_gambling_money_007.jpg

Αν κάνεις τις πράξεις, αυτό στη χειρότερη θα πει ότι “έσκασα” περίπου €16 το χρόνο για ένα mouse. Που, για δες, κατά πάσα πιθανότητα, ήταν καλύτερο από το δικό σου, Μπάμπη, που το πήρες σε ευκαιρία από το πανέρι – όταν “τα έφτυσε” πριν δυο χρόνια το προηγούμενο σου. Και που ήταν καλύτερο από όοολα τα δικά σου “πανεράτα” ποντίκια, στα, για να πω την αλήθεια επτά με οκτώ πρέπει να ήταν, χρονάκια που με συντρόφεψε.

Εδώ μάλλον πρέπει και να σου θυμίσω πως το ότι εργάζομαι επαγγελματικά “με υπολογιστές”, αλλά έχοντας τους και ως χόμπι, σημαίνει και πως χρησιμοποιώ το hardware μου μέχρι και τρεις φορές περισσότερο (και “πιο σκληρά”) από έναν “απλό χρήστη”. Άρα, ένα ποντίκι που εμένα “με έβγαλε” από 5 μέχρι 8 χρονάκια, πόσα θα βγάλει έναν χρήστη που κάνει τουλάχιστον τα μισά κλικ και δεν το έχει… εμφυτευμένο στο χέρι του όπως εγώ;

skeleton-computer.jpg

Και έτσι μάλλον πρέπει να κάνουμε και… update της πράξης: €10 το χρόνο, χωρίς να υπολογίζεις την τουλάχιστον διπλάσια-από-εσένα χρήση (που μπορείς να πεις και πως σημαίνει “μισή διάρκεια ζωής”, αλλιώς “θα μας έβγαινε” €5 το χρόνο), ντήαρ σέρ Μπάμπηζ. Καλά είναι; Σου φαίνομαι και πάλι για “φραγκάτος” όταν το βλέπεις… μακροπρόθεσμα;

Συνέχισε εσύ, Μπάμπη, να αγοράζεις ποντίκια από το πανέρι, σε “τιμές ευκαιρίας”, που θα… “παραδίδουν το πνεύμα” στα δύο με τρία χρόνια ζωής. Φρόντισε επίσης όχι μόνο να είναι ψηλά και ντιζαϊνάτα, όχι μόνο πάνω από 150gr, αλλά και… ασύρματα (γουάου – νο κέημπλζ!), ώστε το χέρι σου να πρέπει να ζμπρώγνει (έτσι, με στόμφο) στο γραφείο σου κοντά στα 200gr με 250gr, αφού προστίθεται και το βάρος των μπαταριών τους.

arnold_schwarzenegger_006.jpg

Εσύ δεν χρησιμοποιείς ποντίκι, παλικάρι (ή κοπελιά, Σταν, Λορέττα) μου, βαράκια κάνεις! Και για την καθημερινή… ταλαιπωρία του χεριού σου, πλήρωσες και από πάνω, είτε “σε τιμή ευκαιρίας”, είτε με το κόστος της όποιας ντιζαϊνιάς! Εύγε! Τι “εύγε”, ΕΒΓΑ! Ξυλάκι! Να δεις τι ωραίο που θα είναι, το “ξυλάκι” – ή “μεταλλάκι” – ενσωματωμένο στο από-σκληρό-ύφασμα γαντάκι που θα βρεθείς να φοράς στο χεράκι σου και εσύ, σε πέντε, δέκα, άντε δεκαπέντε χρονάκια, αν είσαι στην ίδια ομάδα άτυχων με εμένα, για να “κρατάει” το χεράκι σου όταν σε πονάει το τενοντάκι. Ω, τι πλάκα που έχει όποτε γυρίζεις το κλειδί στην πόρτα του σπιτιού σου να νιώθεις έναν κεραυνό να σου το τσακίζει. Χα. Χα-χα. Γελάσαμε και σήμερα.

Παίξε, λοιπόν, το χέρι σου κορώνα-γράμματα και εσύ, πληρώνοντας €20 με €50 σε διάστημα δεκαετίας για ποντίκια, όταν θα μπορούσες να πληρώσεις €50 με €100 – γουάου, χρεοκόπησες! – για να είσαι άνετος, ξεκούραστος και να έχεις και το κεφάλι σου (λιγο πιο) ήσυχο.

Ναι, λοιπόν, το ποντίκι μου κατά πάσα πιθανότητα είναι καλύτερο από το δικό σου. Και αν σέβεσαι τον εαυτό σου, καλά θα κάνεις να αποκτήσεις και εσυ ένα εξίσου καλό. Για το καλό σου.

...γνωστός και ως Οδυσσέας Κουράφαλος, αρχικός υπεύθυνος για το unregistered. Συντάκτης, γραφίστας, "μαλτιμηντιάς", φανατικός της science fiction και των αστείων γατιών στου ιντερνέτ. "Δηλώνω graphics whore" (παίζω Ms. Pac-Man στο MAME με 2xSAL και το πρώτο Max Payne με FXAA antialiasing). Load "unreg*",8,1.
  • galacticusX

    Ούτε ερωτική επιστολή στον καινούριο σου πόντικα! Γαμάτο! Τώρα αγαπητέ αναγνώστη του unregistered.gr αντιλαμβάνεσαι τα περίεργα μυαλά που κινούν τα νήματά του! Αυτό είναι το ριβιού του 21ου αιώνα!!

  • e4rthw0rm

    Πράγματι, μιλάμε για πολύ νοσηρά μυαλά… Για μία ακόμα φορά, έχω μείνει σπίτσλες!!! Το άρθρο γίνεται κήρυγμα και μετά απογειώνεται. Να, φαντάζομαι τον ducklord να μιλάει για το ποντίκι του κάπως έτσι:
    http://3.bp.blogspot.com/-Lt4bgksHZ-g/UMMZG2qffyI/AAAAAAAADyE/3W_wRPdUdkg/s1600/pastor-jet.gif

  • skylik8

    http://www.orthogonalthought.com/blog/index.php/2010/10/fixing-the-razer-copperhead-or-razer-diamondback-double-click-problem/

    …Λέω εγώ τώρα

    Μεγιές πάντως κι εγώ θα τα έσκαγα

  • ducklord

    Μωρέ το είχα ψάξει, αλλά έχει και άλλα δυο κουσουράκια και είπα “χέσ’το, πολύ παίδεμα για το τίποτα”. Το πρώτο ήταν ένα περιστασιακό jump του αισθητήρα “προς τα αριστερά”, σαν να είχε κολλήσει κάποιο σκουπιδάκι επάνω του – αλλά δεν. Καθάρισα ουκ ολίγες φορές το “ματάκι” του και εκεί, τίποτα. Το δεύτερο, που είναι και λόγος που λατρεύω τα ποντίκια της Razer, ήταν πιο πολύ “αισθητικό”: έχουν μια εκπληκτική “σαν λάστιχο” κάλυψη σε όλη την επιφάνεια τους, για να μην γλιστράνε, με αποτέλεσμα μια απίστευτα “smooth” αίσθηση στην αφή. Έλα που μετά απο τόσα χρόνια εμένα έχει… λιώσει, με αποτέλεσμα μια εντελώς χάλια αίσθηση “στην αφή”. Το σχήμα του παρέμενε άπαιχτο, η επιφάνεια, δεν.

    Συνδυασμένο το αισθητικό με το λειτουργικό πρόβλημα με έκανε να πάρω την τελική απόφαση. Και αυτό ήταν κάτι που με είχε φάει και η γυναίκα να κάνω εδώ και… δυο χρόνια, συνεχόμενα. Δεν είναι να πεις πως “εμφανίστηκαν τα προβλήματα πριν δυο ημέρες και είπα αμέσως πως το αλλάζω”. Ω, όχι. Περίμενα και περίμενα ένα Copperhead reboot / v2. Όοοοοχι όμως, ασύρματα Mamba και Naga με 800 πλήκτρα η Razer – ανάθεμα τη γκαντεμιά μου. Και να’ μαι.

    Όχι πως, τώρα που μου ξαναθύμισες το fix, δεν θα επιχειρήσω να το κάνω, έτσι; :-D