...γνωστός και ως Οδυσσέας Κουράφαλος, αρχικός υπεύθυνος για το unregistered. Συντάκτης, γραφίστας, "μαλτιμηντιάς", φανατικός της science fiction και των αστείων γατιών στου ιντερνέτ. "Δηλώνω graphics whore" (παίζω Ms. Pac-Man στο MAME με 2xSAL και το πρώτο Max Payne με FXAA antialiasing). Load "unreg*",8,1.
  • Κωστής

    Ειλικρινά τώρα, δεν έχεις τίποτα να πεις γι’ αυτό πού είδες; Ένα παιχνίδι που βασίζεται υποτίθεται στην fox engine, η οποία πλασάρεται ως next-next gen engine και λίκνο του φωτορεαλισμού, επομένως ρεαλισμό και σοβαρότητα στο ύφος περιμένεις από ένα τέτοιο παιχνίδι στο σύνολό του, και ξαφνικά, τι; Game mechanics του 1998, με ένα χαρτόκουτο με μέγεθος σκυλόσπιτου να πέφτει από τον ουρανό, από το πουθενά και χωρίς πολλά πολλά. Και κρύφτηκε τώρα το παλικάρι, ώ, τι έξυπνο! Και χαίρονται τα γιαπωνεζάκια της παρουσίασης. Now you see me, now you don’t! Γιατί να ξέρετε, έτσι διεκπεραιώνεται μια stealth αποστολή, ειδικά στη μέση του Αφγανιστάν. Και κάπου εδώ αφήνουμε τα χειριστήρια να πάμε για κανένα τσίπουρο, μπας και ξεχάσουμε τι είδαμε. Ναι, ήταν αστείο και πρωτότυπο το 1998, στο Playstation 1, όταν ήμασταν ακόμα ζαλισμένοι από τις δυνατότητες του μέσου (“Κοίτα! Κινούμαι σε ΠΛΗΡΩΣ 3D ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ”), άσε πού είχε περισσότερο νόημα μέσα σε μια στρατιωτική βάση να βρεις *κάπου* ένα χαρτόκουτο και να κρυφτείς, αλλά έλεος, αλλάξτε λίγο το tempo. Εκτός αν τα εκτυφλωτικά γραφικά και τα …βυζάκια της νέας παρουσίας αρκούν. Αυτά για να μη λέμε ότι είναι μόνο η Nintendo που μας σερβίρει Mario και ξανά Mario. Δώσε πόνο λοιπόν!

  • ducklord

    Έτρεχα να προλάβω να ανεβάσω Τα Πάντα (και δεν εννοώ “τα αρκουδάκια”), οπότε, όχι, “δεν είχα να πω κάτι”.

    Από την άλλη, δεν είμαι ο καταλληλότερος να εκφέρω άποψη. Έχω παίξει ελάχιστα το πρώτο MGS στην έκδοση για PC και μετά το ίδιο ελάχιστα στην οριτζινάλε έκδοση για PlayStation. “Έχω φορτώσει” (αλλά ως εκεί) τα MGS2 και MGS4 “να δω αν έτρεχαν στο PlayStation 2/3 μου”, και… ως εκεί. Όχι πως δεν μου αρέσουν, απλά, είχα δώσει (και δίνω ακόμη) προτεραιότητα σε άλλους τίτλους.

    Ως ένα σημείο, ακριβώς για αυτό που λες: επειδή έχεις ένα και καλά ρεαλιστικό – όσον αφορά σε απεικόνιση και mechanics σε σχέση με την εποχή του κάθε τίτλου – stealth action game, που, επιπλέον, υποτίθεται πως κάνει ανάμεσα σε άλλα και σοβαρή κριτική στην ουσία του να είσαι άνθρωπος, στο φασισμό, στη ρομποτική, στα χίλια-μύρια, και κατά τα άλλα έχει χαρακτήρες με ονόματα του στυλ “Υγρός Φίδης” και “Συμπαγής Φίδης” (ω, ακούγεται τόσο πιο “μαγκιά και αντρίλα” στα Αγγλικά), που κρύβονται σε χαρτόκουτα και κάνουν μπανιστίρι των κώλο της συμπρωταγωνίστριας τους με τηλεκατευθυνόμενα high-tech γκαντζετίδια.

    Θα μου πεις, ειδικά αυτό το τελευταίο ΕΙΝΑΙ ρεαλιστικό (δες για τι χρησιμοποιεί το smartphone του ο μέσος συμπατριώτης μας – “κοιτα, Μήτσο, πατάς εδώ και κλάνει – και έχω και το άλλο που το κουνάς και πίνεις μπίρα ρε!”)…