300: Rise of an Empire review

Η επιτυχία του πρώτου 300 έκανε τους υπεύθυνους του Hollywood να… βάλουν τον Frank Miller να δημιουργήσει sequel στο comic του ώστε να μπορέσουν, με τη σειρά τους, να βγάλουν sequel στην πρώτη ταινία. Διότι φράγκα. Άρα, το νέο 300 είναι ένα χάλι, έτσι; Τσα! Έκπληξη!

001

Εκεί, λοιπόν, που γνωρίζεις τα παραπάνω και κάθεσαι να δεις την ταινία περισσότερο για να γελάσεις με την… “απελπισία του Hollywood για περισσότερα φράγκα”, θεωρώντας δεδομένο πως η ταινία είναι αποκλειστικά μια “αρπαχτή” – ανάθεμα, κυκλοφόρησε πριν καν κυκλοφορήσει το comic στο οποίο υποτίθεται πως “βασίζεται” – αρχίζει να γίνεται το εξής περίεργο: η ταινία αρχικά ικανοποιεί αυτή την εντύπωση. Ξεκινά και, για περίπου δέκα, δεκαπέντε λεπτά, σε έχει πείσει πως είναι “άλλη μια από τα ίδια”, με τους συντελεστές να έχουν επιλέξει ένα άλλο… τσούρμο αρχαίων ελλήνων, παρουσιάζοντας μας μια υπερμεγέθυνση των περιπετειών τους, όπως θα τις περιέγραφε μαστουρωμένος Shaman, για να ικανοποιήσουν την ανάγκη μας για βια, αίμα και, όσο… ομοφυλοφιλικό και αν ακούγεται αυτό, θέαση υγρών μούσκουλων.

002

Έχουν κάτι το τόσο ηρωικό αυτά τα υγρά μούσκουλα που για πολλούς (ή, μάλλον, πολλές, με κάθε πιθανή έννοια της λέξης) αποτέλεσε το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της πρώτης ταινίας. Εδώ η συνταγή επαναλαμβάνεται, και το μουσκουλο-θέαμα κυριαρχεί από την πρώτη στιγμή. Δεν έχει intros, δεν έχει “μα” και “να σου εξηγήσω”, αφού σοφά η ταινία θεωρεί δεδομένο πως έχεις δει την προηγούμενη και “άρα ξέρεις”. Για όσους “δεν ξέρουν”, και δεν μπαίνουν και με την καμία στο κλίμα αν δεν τους κοπανήσεις με βαριοπούλα στο κεφάλι, υπάρχουν και δυο-τρια διάσπαρτα flashbacks, που όμως περισσότερο από το “να ξηγήσουν το μπακ-στόρυ στον νουμπά θεατή” παίζουν άλλο ρόλο. Μάλλον σημαντικότερο: επιτρέπουν στο νεκρό Λεονάϊντας να κάνει guest, χαρίζοντας για μια ακόμη φορά την (αγριο)φατσούλα του στο φραντσάϊζ.

003

Με το που περνούν αυτά τα δέκα, δεκαπέντε λεπτά, η ταινία αρχίζει να αλλάζει, και συνειδητοποιείς πως όλη η εισαγωγή της ήταν το… κόλπο της με το οποίο προσπάθησε (και, κατ’ εμέ, κατάφερε) να αποδείξει πως μπορεί να σταθεί σχεδόν στα ίδια επίπεδα με το πρώτο 300. Ή, έστω, να το πλησιάσει όσον αφορά στο στοιχείο του “εντυπωσιακού άξιο μούβι”.

004

Και αυτό διότι τότε καταλαβαίνεις πως αυτά που είδες, μέχρι εκείνη τη στιγμή αντιστοιχούν, οπτικά, στην τελική μάχη της πρώτης ταινίας. Ήταν ο τρόπος του 300-2, όπως θα αναφέρομαι στην νέα ταινία χάρην συντομίας, να σου πει “ορίστε αυτό που ήρθες να δεις, το είδες, τελειώσαμε, και τώρα, πάμε για άλλα”. Διότι το 300-2 είναι μεν sequel στο πρώτο 300, αλλά είναι και μια ανεξάρτητη ταινία. Με τη δική της ιστορία, τη δική της – παραπλήσια μα διαφορετική – οπτική.

Page 1 of 612345...Last »
...γνωστός και ως Οδυσσέας Κουράφαλος, αρχικός υπεύθυνος για το unregistered. Συντάκτης, γραφίστας, "μαλτιμηντιάς", φανατικός της science fiction και των αστείων γατιών στου ιντερνέτ. "Δηλώνω graphics whore" (παίζω Ms. Pac-Man στο MAME με 2xSAL και το πρώτο Max Payne με FXAA antialiasing). Load "unreg*",8,1.
  • e4rthw0rm

    Ρε παιδιά θέλω να ρωτήσω το εξης: Μετά τη σκηνή που η Eva Green μας έδειξε τις βυζ… εχμ… τους μαστούς της, είχε κι άλλο η ταινια; Γιατί θυμάμαι πως όταν βγήκα από το σινεμά, συζητούσαν οι τριγύρω για κάτι ναυμαχίες και κάτι πλοία, και βλέπω ότι γράφετε κι εσείς για αυτά. Ήμαροτν Θεέ μου… Μήπως πρέπει να την ξαναδώ;

  • Nikos

    Ωραιο το review, μου αρεσε αρκετα!