Movie review: Captain America: The Winter Soldier

Μια περιπέτεια με εκπληκτική δράση, που δεν προδίδει τις καταβολές της, ούτε προσποιείται κάτι που δεν είναι.
cap-winter-soldier-bannerΣχέσεις αγάπης και μίσους. Αυτή είναι η φράση που χαρακτηρίζει τα συναισθήματά μου με τον Captain America. Αυτή είναι η φράση που πιστεύω ότι χαρακτηρίζει τη διάθεσή μου απέναντι στα κόμικς που βασίζεται η ταινία, και στη Marvel, που ανήκει το συγκεκριμένο κόμικ, και στη Disney που ανήκει η Marvel.
“Αγαπώ Captain America” επειδή μικρούλης έτυχε να ταυτιστώ περισσότερο με το χαρακτήρα του Steve Rogers και του Peter Parker, οι δύο αγαπημένοι μου κλασσικοί σούπερ ήρωες. Επειδή κι εγώ ήμουν ντροπαλό και εσωστρεφές παιδάκι, ένιωθα άνετα με τον αναγεννημένο Cap, που βρέθηκε ξαφνικά μέσα σε έναν κόσμο που του ήταν άγνωστος και εχθρικός, χωρίς να τον καταλαβαίνει και να τον καταλαβαίνουν, μην μπορώντας να δουν κάτω από τη σημαία που απεικόνιζε η στολή του.

Παράλληλα όμως κρατάω μια μικρή αναστολή, επηρεασμένος από τη συλλογική έχθρα των συνελλήνων για οτιδήποτε αμερικανικό: σύμφωνα με την προοδευτική, αντιμνημονιακή, εθνικοπατριωτική έξαρση του νεοέλληνα, ο Captain America πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν ένα ιμπεριαλιστικό, καπιταλιστικό γουρούνι, λες και ήταν αυτός που εισέβαλε στη Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, που μας κατασκοπεύει τα τηλέφωνα (που μας πούλησε πρώτα μέσω του Steve Jobs) και μας στέλνει τους σατανικούς κουλτουρο-πράκτορες Justin Bieber και Katy Perry, αφού μας ποτίζει με Coca και μας ταΐζει μεταλλαγμένο καλαμπόκι της Monsanto. Φυσικά δε με κατέχουν τέτοιες αγκυλώσεις και ηλίθιες ιδεοληψίες, απλώς μερικές φορές με πιάνει και μένα το σύνδρομο του επαρχιώτη υπήκοου της “Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας”. Ακόμα κι όταν βλέπω μια ταινιούλα. Στο πίσω-πίσω μέρος του μυαλού μου.

Αγάπη και μίσος και γα τα κόμικς, για τα οποία είμαι αδιάφορος πια, λόγω ηλικίας, αλλά τα αναπολώ με νοσταλγία, όταν, όπως όλα τα άλλα παιδάκια, ξεφύλλιζα στα μαθητικά μου χρόνια. Μερικοί διατηρούν συλλογές και συνεχίζουν με ενήλικα και πιο “σοβαρά” κόμιξ και στην ενήλικη ζωή τους. Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν είμαι τόσο fan. Βλέποντας πλέον με περισσότερο κριτική ματιά τη φιλολογία και το πάνθεον των αμερικανόφερτων υπερ-ηρώων, τις περισσόερες φορές γελάω από τις αστειότητες, τις αφέλειες, τις υπερβολές, το κιτς, την κακογουστικά, τα στερεότυπα και τα κλισέ που ανακυκλώνονται και επαναλαμβάνονται.

Ειδικότερα για τη Marvel, της οποίας τα κόμιξ προτιμούσα από παιδί, έναντι εκείνων της DC, επειδή τα θεωρούσα πιο “σοβαρά” και “ρεαλιστικά”, δεν μπορώ να μην την εκτιμήσω. Το γεγονός είναι ότι έκανε ένα μικρό μου παιδικό όνειρο πραγματικότητα: τη μεταφορά στη μεγάλη οθόνη, με τρόπο ποιοτικό και συνεπές, όλων εκείνων των φοβερών ιστοριών, κυρίως από τη χρυσή εποχή του ’60, με κύριο εκφραστή το Stan Lee, που γνώρισα σαν παιδί μέσα από τα περιοδικά. Παράλληλα όμως, έστω και για λόγους προσωπικής άποψης και ιδεολογίας, νιώθω και την αποστροφή για τη μητέρα-εταιρεία Disney, αυτή την τεράστια μηχανή χρήματος που δημιούργησε τα Marvel Studios για να μαντρώσει ένα ολόκληρο φανταστικό σύμπαν και να διατάξει με ολοκληρωτικό τρόπο, με ένα αυστηρό πλάνο, μια εικοσαετή κινηματογραφική του μεταφορά σε συνέχειες.

cap-funny-03

Ody's thoughts

Εμένα, από την άλλη, πάντα με ξενέρωνε ο συγκεκριμένος χαρακτήρας. Διότι μπορεί το origin story του Cap να είναι πως και-καλά “χρησιμοποιήθηκε εξαρχής όχι μόνο ως όπλο, αλλά και ως αμερικάνικη προπαγάνδα”, μα αυτό δεν σημαίνει και πως παύει όντως να αποτελεί τον απόλυτο εκφραστή της αμερικάνικης προπαγάνδας (μετά τον Superman). Ποτέ μου δεν βρήκα εύκολο οχι απλά το να ταυτιστώ με τον χαρακτήρα, μα ούτε καν να… τον ανεχτώ, αφού όποτε τον βλέπω αντικρίζω μια αμερικάνικη σημαία με πόδια, χέρια και κεφάλι. Και ασπίδα.

Περισσότερο, ίσως, με ξενέρωνε το “τι μπορούσε να κάνει”. Εν μέσω ενός φανταστικού σύμπαντος γεμάτου μεταλλαγμένους και θεότητες ήταν ένα αμερικανο-στρατιωτάκι με γενετικώς επαυξημένα μούσκουλα και έμφυτη την αίσθηση του να στάζει νέφτι στα οπίσθια σου (κοινώς “τρέχει γρήγορα ο άτιμος”). Και μια ασπίδα. WTF; Τι; Πως; Ασπίδα;

Ασπίδα. “Από αυτές που π.χ. ειχε ο Μαύρος Ιππότης στο Monty Python and the Holy Grail”, ένα πράγμα. Είναι θέμα προοπτικής, όπως καταλαβαίνετε.

Μπερδεγουέη, το ότι “απλά είναι δυνατός, ανθεκτικός και τρέχει” η ταινία το χρησιμοποιεί πανέξυπνα για να αναγάγει τον μετριότατο (κατά την άποψη μου) χαρακτήρα σε πραγματικό υπερήρωα. Την (άτοπο “όπλο”, δεν μου το βγάζετε από το νου) ασπίδα, προσπαθεί, και κάποια στιγμή φτάνει μια σκηνή όπου γαζώνουν τον Cap με… μυδράλιο, και αυτός κινείται προς αυτό καλλυμένος πίσω από την ασπίδα του. And the problem is? Η ασπίδα άντε να καλύπτει το ένα τρίτο του σώματος του, στην καλύτερη. Δεν μπορείς να μην κραυγάσεις “ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ρε ΒΛΗΤΟΟο”!

Page 1 of 612345...Last »
Από το 2001, ο διάσημος (...) συντάκτης τεχνολογίας Λάμπρος Γεωργογάλας καταπολεμά τον σκοταδισμό και την ημιμάθεια, διδάσκοντας στους Έλληνες συμπατριώτες του τα μυστικά της υψηλής τεχνολογίας. Κατόπιν βάναυσης απαγωγής από εξωγήινους, και ηρωϊκής απόδρασης, αισιοδοξεί πως θα γίνει κυρίαρχος του σύμπαντος.