Cosmos: πρώτες εντυπώσεις

Στις 9 Μαρτίου προβλήθηκε το πρώτο επεισόδιο της σειράς Cosmos: Α SpaceTime Odyssey και οι πρώτες εντυπώσεις είναι γενικά θετικές
cosmos
Στα χνάρια της θρυλικής σειράς του Carl Sagan, “Cosmos: A Personal Voyage”, ο γνωστός Neil DeGrasse Tyson, μας ταξιδεύει με το δικό του τρόπο, στα ίδια μονοπάτια της Επιστήμης και της ανθρώπινης Ιστορίας, με τη νέα σειρά “Cosmos: Α SpaceTime Odyssey”. Με απλοϊκούς όρους, θα λέγαμε ότι πρόκειται για ένα “reboot” της παλιάς σειράς, μια επανεκκίνηση, όπως είθισται τα τελευταία χρόνια σε πάμπολες κινηματογραφικές ταινίες που διασκευάζονται και προβάλλονται για να εκφράσουν την οπτική γωνία και την αισθητική μιας νέας γενιάς.

carl_sagan_cosmos

Δε θα επεκταθώ ιδιαίτερα, όποιος θέλει μπορεί να κατεβάσει το πρώτο επεισόδιο σε torrent και να το δει και να σχηματίσει την άποψή του. Εν συντομία, η δική μου γνώμη είναι ότι η καινούρια σειρά είναι πολύ πιο εντυπωσιακή, όσον αφορά τα ειδικά εφέ, αλλά αυτό δεν είναι κάτι που αναγκαστικά την καθιστά ουσιωδώς καλύτερη. Ο Tyson είναι μια αγαπημένη και μεταδοτική φυσιογνωμία και οι θέσεις του σε πάρα πολλά ζητήματα, όχι μόνο σε θέματα επιστημονικά, αλλά ιδίως στο πως αντιμετωπίζουμε την πραγματικότητα και τον κόσμο γύρω μας, με βρίσκει σύμφωνο.

Εκείνο που λείπει κραυγαλέα από την καινούρια σειρά είναι η αίσθηση της μυσταγωγίας και της αποκάλυψης. Χρησιμοποιώ θρησκευτικούς όρους εσκεμμένα για να περιγράψω ακριβώς την αίσθηση που σου δημιουργούσε η σειρά του Carl Sagan. Είναι χαρακτηρισιτκό ότι ένας από τους παραγωγούς της νέας σειράς είναι ο Seth MacFarlane, ο γνωστός δημιουργός του Family Guy, ο οποίος δηλώνει ευθαρσώς ότι θέλει να δημιουργήσει ένα θέαμα, το οποίο θα προσελκύσει ακόμη κι αυτούς που δεν έχουν σχέση με την Επιστήμη.

Σε αυτό το επίπεδο κινείται, στ’ αλήθεια, η σειρά, αν κρίνει κανείς από το 1ο επεισόδιο: εντυπωσιακά εφέ, όλα computerized, πάρα πολύ λίγα αυθεντικά από διαστημικές αποστολές που χάνουν την αίγλη τους για αυτό ακριβώς το λόγο. Η ουσία των λόγων του Tyson χάνεται ανάμεσα σε εκκωφαντικές εκρήξεις και μια generic, άχρωμη και εκνευριστική μουσική βγαλμένη από ντοκιμαντέρ του National Geographic της δεκαετίας του ’70 ή, ακόμη χειρότερα, μια παραλλαγή του θέματος από την πρώτη ταινία του Superman. Νομίζω ότι το 50% της μαγείας – μερικοί θα πουν ότι είναι περισσότερο – χάνεται εξαιτίας της μέτριας μουσικής, η οποία δεν έχει ουδεμία σχέση με την μεγαλειώδη δημιουργία του Βαγγέλη Παπαθανασίου που κοσμούσε την πρώτη σειρά.

Το πρώτο επεισόδιο δεν είχε πολλά να πει. Ακόμη και το κεντρικό της θέμα, που ήταν η κλίμακα του Σύμπαντος, σε συνδυασμό με την σύντομη εξιστόρηση της ζωής του Giordano Bruno, υπήρξε υπερβολικά στρογγυλεμένη και χωρίς ιδιαίτερο αντίκτυπο. Φυσικά τεράστια απώλεια, δυστυχώς και πάλι, όσον αφορά την ιστορική αφήγηση του Giordano Bruno, είναι η επιλογή κινουμένου σχεδίου και όχι πλήρους αναπαράστασης με ηθοποιούς, όπως είχε γίνει στην παλιά σειρά. Η απεικόνιση της έντονης σύγκρουσης του διανοούμενου με το εκκλησιαστικό κατεστημένο ξεκίνησε πολλά υποσχόμενη, αλλά δεν επεκτάθηκε επί της ουσίας, ούτε δόθηκε να καταλάβει κανείς γιατί ο Bruno έκανε αυτά που έκανε.

Επειδή όμως δε θέλω να είμαι πολύ σχολαστικός ή αρνητικός, πιστεύω ότι ήταν μια καλή αρχή. Οι εικόνες, οι συμβολισμοί, τα νοήματα, τα ερεθίσματα της νέας σειράς είναι αρκετά δυνατά. Είναι καλό που ο Cosmos, στη νέα του εκδοχή, διατηρεί τα συγκλονιστικά concepts από την πρώτη σειρά, το διαστημόπλοιο της φαντασίας, το κοσμικό ημερολόγιο, την ιστορική αφήγηση και, πολύ καίρια, συμπληρώνει αυτή την αφήγηση με τις νέες επιστημονικές ανακαλύψεις και θεωρίες που μεσολάβησαν στα τελευταία 30 χρόνια. Ας μην ξεχνάμε ότι μέσα σε αυτά τα χρόνια συνέβησαν εκπληκτικά στο χώρο της επιστήμης, από τα άλματα της Γενετικής, μέχρι την ανακάλυψη των εκατοντάδων εξωηλιακών πλανητών, που αλλάζουν δραματικά τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα γύρω μας.

Επί τη ευκαιρία, αν θέλετε να δείτε ένα εξαιρετικό βίντεο για τον Giordano Bruno, δείτε το σχετικό επεισόδιο από την εκπληκτική σειρά “Το Σύμπαν που αγάπησα” των Δανέζη-Θεοδοσίου.

Από το 2001, ο διάσημος (...) συντάκτης τεχνολογίας Λάμπρος Γεωργογάλας καταπολεμά τον σκοταδισμό και την ημιμάθεια, διδάσκοντας στους Έλληνες συμπατριώτες του τα μυστικά της υψηλής τεχνολογίας. Κατόπιν βάναυσης απαγωγής από εξωγήινους, και ηρωϊκής απόδρασης, αισιοδοξεί πως θα γίνει κυρίαρχος του σύμπαντος.