It’s behind you: ένα εξαιρετικό δωρεάν ebook για τους… λάτρεις του retro gaming

Αν και δεν το έχουμε διαβάσει ακόμη για να μπορούμε να πούμε αντικειμενικά πως όντως είναι καλό, εντούτοις το θέμα του το κάνει ένα “must” ανάγνωσμα για κάθε οπαδό του retro gaming.R-Type_Cover.jpg

Πρόκειται για το βιβλίο του τίτλου μας, It’s behind you, που ο συγγραφέας του, Bob Pape, διαθέτει δωρεάν online, αφού θεώρησε πως… μάλλον λίγοι θα πλήρωναν για να διαβάσουν κάτι τέτοιο. Να, όμως, που εμείς είμαστε ακριβώς “αυτοί οι λίγοι”!

Βλέπετε, το θέμα που πραγματεύεται είναι η μεταφορά του γνωστού κλασσικού shoot’em up, R-Type, από τα arcades στον, περιορισμένο από άποψης hardware, οχτάμπιτο Spectrum.

R-Type_Screenshot.jpg

Ένα πραγματικό προγραμματιστικό θαύμα, το R-Type στον Spectrum πλησίαζε όσο το δυνατόν περισσότερο το αρχικό arcade παιχνίδι, καταφέρνοντας όμως να στριμώχνει τα πάντα σε ένα κλάσμα της μνήμης, της επεξεργαστικής ισχύς, των γραφικών και μουσικών δυνατοτήτων που διέθετε το αρχικό hardware στο οποίο έτρεχε ο τίτλος.

Και μόνο από αυτή την άποψη, λοιπόν, μάλλον αξίζει να το ρίξει κανείς μια ματιά.

Εξάλλου, είναι δωρεάν! Τι άλλο θα μπορούσε να ζητήσει κανείς;

R-Type_Art_2.jpg

Ody's thoughts

Δυστυχώς, δεν είχα αρκετό χρόνο στη διάθεσή μου για να προλάβω να το διαβάσω. Άπο το να περιμένω πρώτα να το διαβάσω για να σας το παρουσιάσω, θεώρησα καλύτερό να σας αναφέρω την υπάρξη του εδώ και τώρα. Άν κάνεις προλάβει να το διαβάσει πριν από εμένα – δεν με βλέπω για τους επόμενους… μήνες – και θα ήθελε να γράψει μια παρουσίαση για αυτό, εδώ είμαστε!

...γνωστός και ως Οδυσσέας Κουράφαλος, αρχικός υπεύθυνος για το unregistered. Συντάκτης, γραφίστας, "μαλτιμηντιάς", φανατικός της science fiction και των αστείων γατιών στου ιντερνέτ. "Δηλώνω graphics whore" (παίζω Ms. Pac-Man στο MAME με 2xSAL και το πρώτο Max Payne με FXAA antialiasing). Load "unreg*",8,1.
  • Rtype? τι λες ρε! Τι μας θυμισες. Ετοιμος να βγαλω τις iso-δισκετες του amstrad 6128 ειμαι.

  • Κωστής

    Ο συγγραφέας έχει δίκιο. Το βιβλίο ενδιαφέρει ένα πολύ περιορισμένο κοινό. Καθώς ανήκω σε αυτό το κοινό εκμεταλλεύτηκα τις γιορτές για να το διαβάσω. Ο τύπος ανήκει στη γενιά των αποκαλούμενων «bedroom coders», ένα χαρακτηρισμό που δεν ήθελε να αποχωριστεί, και μοιραία όταν άρχισαν να αλλάζουν τα σχήματα ανάπτυξης παιχνιδιών, είχε δύο επιλογές: είτε να γίνει μέλος μιας ομάδας -πλέον- ανάπτυξης παιχνιδιών, ή να απομακρυνθεί από το χώρο, όπως και έκανε εν τέλει. Όσοι τέτοιοι «παλιοί» προγραμματιστές παρέμειναν στο χώρο φαίνεται πως το έκαναν σε άλλα πόστα πλέον, ως επικεφαλής ομάδων ανάπτυξης ή συντονιστές ή άλλα. Η ιστορία ωστόσο που διηγείται, στο μικρό χρονικό διάστημα της ανάπτυξης του παιχνιδιού, port της arcade έκδοσης του R-Type για τον Spectrum, είναι πολύ ενδιαφέρουσα, με στοιχεία που αφορούν όλη την -τότε- αλυσίδα ανάπτυξης, από τον προγραμματιστή-τελευταίο τροχό της αμάξης, μέχρι την εταιρία έκδοσης και όλους όσους προσπαθούσαν στο ενδιάμεσο να βγάλουν λεφτά από το προϊόν. Ήταν πολύ καλογραμμένο και δεν κατάντησε πουθενά κουραστικό. Είναι μια ιστορία από τις πολλές παρόμοιες, είμαι σίγουρος, που θα μπορούσε κανείς να διηγηθεί για εκείνες τις εποχές, αλλά ήταν αποτυπωμένη με μεράκι, 25 χρόνια μετά.
    Στο εντελώς αντίθετο άκρο, περίπου όταν τελείωνα το βιβλίο, είδα το Making of The last of us, για το οποίο επίσης έμαθα από τη σελίδα σας, το οποίο περιγράφει τη διαδικασία παραγωγής ενός σύγχρονου παιχνιδιού αξιώσεων. Καλώς, όχι κακώς, αυτός είναι ο τρόπος που φτιάχνεται οτιδήποτε αξιόλογο από τους ανθρώπους: πολλοί μαζί, έκαστος στο είδος του, συνεργάζονται για να το φέρουν στο φως. Ακόμα κι αυτός, ο ανωτέρω προγραμματιστής, δεν έφτιαξε όλο το παιχνίδι από την αρχή ως το τέλος μόνος του. Συνεργάστηκε με άλλους και για τα γραφικά και για τον ήχο. Υποθέτω ότι πάει με την ηλικία του ανθρώπου να μη θέλει από ένα σημείο και μετά να μη θέλει να ακολουθήσει τις τάσεις της εποχής του. Διαβάστε το όμως αν σας αρέσουν οι ιστορίες, ειδικά οι αληθινές.
    Ευχαριστώ για το link!

  • ducklord

    Εμένα δυστυχώς με πρόλαβε η… ζωή και έτσι δεν αξιώθηκα να διαβάσω παρά 10 σελίδες από όταν είχα γράψει αυτό το θεματάκι. Τώρα που μου το θύμισες, ξανακατέβασα και έσωσα το αρχείο στο Nexus 7 μου, για να το τιμήσω όπως πρέπει – όποτε, και εγώ σε ευχαριστώ με τη σειρά μου, γιατί είχα ξεχάσει για αυτό!

    Πάντως, ναι, όπως τα λες είναι, και δυστυχώς το βλέπω αυτό και στην δική μου περίπτωση, και ας μην είμαι προγραμματιστής. Βλέπεις, είμαι από τους παλιούς πια στο χώρο του computing, βλέποντας με φρίκη τα 40 να με πλησιάζουν ενώ συνεχίζω και νιώθω έφηβος. Παρατηρώντας τις διαφορές ανάμεσα σε εμένα και σε όποιον ασχολείται τώρα πια με την τεχνολογία, βλέπω πως “οι παλιοί” είμασταν “καταφερτζήδες”, αφού τότε οι υπολογιστές σε ανάγκαζαν, όπως θα λέγαμε, “to get down and dirty” για να μπορέσεις να τους χρησιμοποιήσεις. Για να το θέσω αλλιώς, “ήθελες δεν ήθελες, έπρεπε να μάθεις”. Ακόμη και αν αυτό που προσπαθούσες να κάνεις ήταν απλά να φορτώσεις και τρέξεις ένα παιχνίδι σαν το R-Type.

    Σήμερα, “οι νέοι” (ω, δεν περίμενα πως θα το έλεγα ποτέ αυτό!) περιορίζονται συνήθως στην “πρόσοψη” του υπολογιστή, στο πως έχουν μάθει να χρησιμοποιούν, και μάλιστα με λίγους και πολύ συγκεκριμένους τρόπους ένα GUI, και… αυτο-χρίζονται “γνώστες”. Προφανώς δεν φταίνε οι ίδιοι, αφού στο ενδιάμεσο η τεχνολογία επεκτάθηκε, εξελίχθηκε, έγινε από πολλές απόψεις πολύ πιο πολύπλοκη. Στο παρελθόν για να φτιάξεις ένα παιχνίδι έπρεπε να γνωρίζεις προγραμματισμό και να μπορείς να τοποθετήσεις κάποιες νότες την μία πίσω από την άλλη, άντε και να σχεδιάσεις κάποια υποτυπώδη γραφικά, για να δημιουργήσεις το δικό σου Space Invaders. Σήμερα ο κάθε υποτομέας είναι τόσο πολύπλοκος που… χρειάζεται πέντε χρόνια σπουδών από μόνος του, για παράδειγμα για να μάθεις να ετοιμάζεις τους δικούς σου shaders “που θα κάνουν το τραπέζι να μοιάζει όντως φτιαγμένο από ξύλο”. Σήμερα, και να θέλει ένας νέος, δεν μπορεί να μάθει περισσότερα “γενικά” για τον υπολογιστή του, διότι αυτό το “γενικά” έχει φουσκώσει τόσο πολύ ώστε να χρειάζονται τρεις ζωές για να τα μάθεις – και οι εξελίξεις δεν σταματούν.

    Έτσι, ενώ “εμείς” είχαμε το προνόμιο να μπορούμε να μάθουμε λίγο από όλα για τους υπολογιστές, πιστεύω πως αυτό συνέβαινε διότι αυτά τα “όλα” δεν ήταν και τόσο πολλά τότε. Αυτό μας βοήθησε μακροπρόθεσμα να έχουμε μια πιο σφαιρική εικόνα για το τι είναι ένας υπολογιστής, πως λειτουργεί, πώς μπορείς να τον χρησιμοποιήσεις, που και να θέλει ένας νέος σήμερα δεν μπορεί να την αποκτήσει παρά μόνο αν ξεκινήσει, όπως εμείς, να ασχολείται από τις… απαρχές του χόμπι, από τα αρχαία οχτάμπιτα μηχανήματα του τότε.

    Το αστείο είναι πως ενώ μέχρι πρόσφατα θεωρούσα πως αυτό είναι μια δική μου ψευδαίσθηση, ίσως ένα εγωιστικό ψέμα που έλεγα στον εαυτό μου για… να νιώθω ανώτερος από τα νιάτα που δεν έχουν γκρίζες τρίχες όπως εγώ πια, μόλις πριν μία εβδομάδα διάβαζα μία έρευνα που έλεγε ακριβώς αυτό το πράγμα, αν και εστίαζε σε μία διαφορετική πτυχή του: έλεγε πως οι νέοι σήμερα δεν μπορούν – και δεν ενδιαφέρονται – να διορθώσουν το hardware ή το software τους, διότι απλά δεν το γνωρίζουν το πώς! Έχουν μεγαλώσει με τη λογική πως κάποια πράγματα “είναι όπως είναι” και δεν μπορείς “να τους βάλεις χέρι”, και πως όταν χαλάνε έρχεται την ώρα να τα πετάξεις και να τα αντικαταστήσεις. Ένας νέος user που ταιριάζει σε αυτό το προφίλ, σε αντίθεση με εμάς τους παλαιότερους, δεν θα καθόταν να ψάξει με τις ώρες να βρει που “χτυπάει” ένα πρόγραμμα και δεν μπορεί να το χρησιμοποιήσει, δεν θα προσπαθούσε να αντικαταστήσει έναν πυκνωτή σε μία πλακέτα για να αναστήσει το αγαπημένο του gadget. Και είναι δυσάρεστο πως όσο και αν ψάχνουν κάποιοι να βρουν τρόπους να το αντιστρέψουν αυτό, για παράδειγμα με την διάθεση συσκευών όπως το Raspberry Pi, αντικειμενικά είναι αδύνατον να επιστρέψεις παλι στην εποχή που μας έκανε “εμάς τους παππούδες” πειραχτήρια (και όπου το… Terminator 2 ήταν η καλύτερη περιπέτεια στην ιστορία του ever) :-)

    Γέρασα. Να πάρει… :-D