Το trailer του Dracula 3D, του Argento, με δικαιώνει!

Χρόνια, τώρα, λεω σε όλους τους οπαδούς του Dario Argento και των και-καλά θρίλερ του πως ο άνθρωπος είναι γελοίος. Το trailer της τελευταίας του ταινίας, Dracula 3D, απότελει απόλυτη απόδειξη της άποψης μου.argento dracula 3d 003

Ναι, είναι ένα απόλυτα εγωιστικό post, για ένα απόλυτα ηλίθιο trailer, μίας πιθανότατα απόλυτα ελεεινής ταινίας, από έναν – κατά την άποψή μου – απόλυτα τραγικό, από κάθε άποψη, σκηνοθέτη. Ας αρχίσουμε με το “γιατί”.

Ο Dario Argento, Ιταλός μαίτρ του τρόμου – ή, τουλάχιστόν, ετσι τον χαρακτηρίζουν οι οπαδοί του – μας έχει δώσει ουκ ολίγες ταινίες πνιγμένες στο αίμα. Θεωρητικά, ο ανθρώπος γνώριζει απο θρίλερ, και δηλώνει εδώ και δεκαετίες απόλυτη ειδίκευση σε αυτά. Πρακτικά, αν τρομάξει κανείς με ένα από αυτά, είναι ή πεντάχρονο παιδάκι, είναι νοητικά καθυστερημένος. Βλέπετε, ο Dario δεν φτιάχνει θρίλερ. Οι ταινίες του ονομάζονται έτσι κατ’ ευφημισμόν. Στην πράξη είναι άμυαλα και ηλίθια splatter.

Όπως ακριβώς οι διασημότερες ιταλικές κωμωδίες βασίζονται στο slapstic χιούμορ, στα χαστούκια, τα ρεψίματα, την… ακράτεια των πρωταγωνιστών – δηλαδή, το χαμηλότερο, πιο χαζό, τυπικό, παιδικό και εύκολο είδος χιούμορ, σε πλήρη αντίθεση, για παράδειγμα, με τους Monty Python – έτσι και οι ταινίες του Αρτζέντο δεν έχουν καμία σχέση με το τρόμο. Είναι ακριβώς το είδος ταινιών που σου παρουσιάζουν τον δολοφόνο εξοπλισμένο με μια χατζάρα, ή άλλο αιχμηρό αντικείμενο πάσης φύσεως, να ξεκοιλιάζει τα θύματα του, ενώ τα άντερα πέφτουν στο έδαφος και η κάμερα φροντίζει να μην χάσει ούτε μια σταγόνα αίμα.

argento dracula 3d 002

Λυπάμαι που σε απογοητεύω Μπάμπη, και καθε Μπάμπη της επικρατείας, αλλά αυτό δεν είναι τρόμος. Δεν νιώθεις πως τρομάζεις, πως φοβάσαι. Αυτό που νιώθεις με τις ταινίες του… άχρηστου είναι αυτό που λέμε αηδία! Μάθε να ξεχωρίζεις τι νιώθεις!

Ναι, το γνωρίζω πως η άποψή μου για τον Dario Argento είναι σε μεγάλο βαθμό αιρετική. Και αυτό διότι αποθεώνεται από πλήθος κόσμου, αλλά και κριτικών του είδους, ως πραγματικός γνώστης του τρόμου.

argento dracula 3d 001

Τρόμος, όμως, είναι για παράδειγμα το ασιατικό Ringu. Αγωνία, σε πιο κοινώς αποδεκτό παράδειγμα, είναι το να μην γνωρίζεις την επόμενη κίνηση ενός ψυχοπαθή με παιδικά τραύματα στο Ψυχώ του Hitchcock. “Τρόμος”, όμως δεν ηταν καμιά απο τις μέχρι τώρα ταινίες του Argento, και σίγουρα δεν είναι και η επόμενη.

Εκτός αν εσείς τρομάζετε με αυτό που εγώ θεωρώ “κωμωδία”:

Αυτό, λοιπόν, είναι το τελευταίο πόνημα του κύριου Αρτζέντο, που φυσικά φρόντισε να πόση και πάλι την κορούλα του σε έναν από τους βασικούς όλους, για να μην ξεχνάμε πως πρέπει να της φτιάξει και καριέρα στο μαγαζί του., Ναι, αυτός που βλέπετε ήταν ο Rutger Hauer, αποδεικνύοντας πως πάντα o… πάτος βρίσκεται άκομή πιο κάτω, και υπάρχει περιθώριό περισσότερης πτώσης προς αυτόν.

Ody's thoughts

Επιτέλους, έχω κάτι να… τρίβω στη μούρη όποιου τολμήσει να μου ξαναμιλήσει για τον μαίτρ του τρόμου από την Ιταλία. Να τον χαίρεστε!

...γνωστός και ως Οδυσσέας Κουράφαλος, αρχικός υπεύθυνος για το unregistered. Συντάκτης, γραφίστας, "μαλτιμηντιάς", φανατικός της science fiction και των αστείων γατιών στου ιντερνέτ. "Δηλώνω graphics whore" (παίζω Ms. Pac-Man στο MAME με 2xSAL και το πρώτο Max Payne με FXAA antialiasing). Load "unreg*",8,1.
  • galacticusX

    Πολλοί αρέσκονται να κολλάνε οπαδικά σε κάποιους καλλιτέχνες υποστηρίζοντας ότι δεν είναι mainstream, αλλά “extreme” και ως εκ τούτου “cult”. Το να είσαι “extreme” και “cult” δεν σημαίνει και “αξιόλογος”. Δεν υπάρχει κάτι μετρήσιμο π.χ. στη συγκεκριμένη περίπτωση που σε κάνει να καταλαβαίνεις ότι η συγκεκριμένη εκδοχή του Δράκουλα είναι τραγικά αδιάφορη σε σχέση με την ταινία του Κόπολα, ας πούμε. Είναι η σκηνοθεσία, οι ερμηνείες, η φωτογραφία, οι διάλογοι; Αυτά κι άλλα πολλά. Ακόμη κι η ακατάσχετη βία, μπορεί να λειτουργήσει εικονογραφικά όπως στον Ταραντίνο, ο οποίος, παρόλες τις μονομανίες του και τα δικά του κολλήματα, σιγά-σιγά μαθαίνει και έχει τη δική του μανιέρα πλέον. Εδώ όμως, τζίφος. Όσο για τον Ρούντγκερ Χάουερ, τι να πω, είναι ηθοποιοί που ξεκινάνε με μια εκρηκτική ερμηνεία στην καριέρα τους και μετά κλείνονται σε αυτή. Δεν έχουν μεγάλο εύρος. Είναι υποβλητική φιγούρα, αλλά δεν μπορεί εύκολα να μεταλλαχθεί.

  • Kostas Babas

    Το Φαινομενα μου αρεσε αν και ειναι κοντα στα 30 χρονια παλια. Ειχε καποιες ωραιες νυχτερινες σκηνες και φυσικα η μουσικη ηταν το κατι αλλο σε εκεινη την ταινια.

  • ducklord

    Ναι, αλλά εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που θεωρείται ο απόλυτος εκφραστής ενος ολόκληρου κινηματογραφικού είδους – αλλά και μιας “κουλτούρας” – του λεγόμενου “gialo”, που σε αποδοση όπως-με-βολεύει είναι εκείνο το είδος ταινιών όπου ο δολοφόνος ποτέ δεν περιορίζεται σε μόνο πέντε μαχαιριές, αλλά, αν μπορεί, θα ταίσει κιόλας το θύμα τα ίδια του τα άντερα, ενώ τριγύρω, στον κήπο που ποτίζεται εκείνη τη στιγμή, τρέχουν ημίγυμνες κοπέλες “γιατί έτσι”, που, όμως, αποδίδεται στο σύνολο του επίτηδες σε υπερθετικό βαθμό στην οθόνη, καταλήγοντας να σε κάνει να γελάς μέσα στην αηδία σου.

    Κάτι σαν το 2 Girls – 1 Cup, ένα πράγμα (όποιος δεν το γνωρίζει, ας ΜΗΝ το ψάξει).

    Όπως, λοιπόν, και οι δυο κορασίδες του 2 Girls 1 Cup, θεωρώ πως όποιος έχει ειδίκευση στα (κινηματογραφικά, στην προκειμένη περίπτωση) κόπρανα, όπως ο Argento, δεν σημαίνει και πως “είναι καλλιτέχνης”. Πόσο μάλλον “μαίτρ του τρόμου”, όπως συχνά-πυκνά τον έχουν αποκαλέσει.

    Όσο για τον Rutger, “μια καριέρα κρίμα”. Αυτό νομίζω πως τον προσδιορίζει. Λάθος συνεργασίες, λάθος αντζέντηδες, λάθος επιλογές. Ξεκίνησε δείχνοντας πως στα χέρια καλών σκηνοθετών είναι υπόδειγμα, και μετά ξεκίνησε ένα σερί κακών σκηνοθετών που συνεχίζει μέχρι σήμερα.

  • ducklord

    Προτιμώ το “πιο mainstream” Opera, αλλά ΚΑΙ εκείνο ηταν τόσο… γελοία βίαιο, που ποτέ δεν μπόρεσα να το πάρω στα σοβαρά.

    Από όταν άρχισε “να παίζει με την κορούλα του”, πάντως, “το έχει χάσει εντελώς”.

    Φαντάζομαι πως είναι και το δίλημα να πρέπει να την παρουσιάσει ως sex symbol, όπως προστάζει η κούτρα του και η εμπειρία του από τις ταινίες που μας έδινε στο παρελθόν, αλλά
    “δεν τον παίρνει” γιατί “του βγαίνει το πατρικό” και… βάζει κόφτη.

    Κάνε τα κοννέ, ρε Argento, και χώσε την Asia σε ταινίες ΑΛΛΩΝ, και τσίμπα τις δικές τους κόρες για τις δικές σου. Είδες; Problem solved. Κόψε, τώρα, και τους δολοφόνους-τραβεστί με κατάλοιπα από τον κακό μπαμπάκα σε συνδυασμό με δαιμονικές δυνάμεις και Την Αέναη Μα Ανούσια Παρουσία Κολοσσιαίων Boobs, και ίσως μας δώσεις ένα “θριλεράκι” (με την Αμερικάνικη έννοια της “αγωνίας” και ουχί την ελληνική του “τρόμου”) της προκοπής.

    Υ.Γ.: Νομίζω πως η μουσική ήταν και σε εκείνο από τους Goblin, το “δικό του” συγκρότημα. Διότι τα κάνει όλα και συμφέρει (σαν τον Carpenter, ενα πράγμα).

  • Kostas Babas

    Ναι γκομπλιν ηταν, αλλα νομιζω οτι ειχε κι ενα τον iron maiden.