Προσοχή το Instagram βλάπτει σοβαρά τη δημιουργικότητα

Τώρα πια όλες οι φωτογραφίες είναι ίδιες. Τα καταφέραμε!

Ευκολία, ευκολία, ευκολία: ένα κλικ και τράβηξες τη φωτογραφία. Ένα ταπ και την έστειλες στο Web. Ένα κλικ και την έκανες like. Αυτή είναι η σύντομη ιστορία μιας φωτογραφίας μέσα από το Instagram. Θα μπορούσε να είναι και κάποια άλλη από τις μυριάδες photo apps που κατακλύζουν τα διάφορα app stores τη σήμερον ημέρα.
Περισσότερο όμως μου τη δίνει στα νεύρα το Instagram. Όχι τόσο πολύ επειδή έχω ενστάσεις σχετικά με τις δυνατότητες που σου δίνει (ή μάλλον που ΔΕΝ σου δίνει) η εφαρμογή από τεχνικής άποψης. Άλλωστε όσοι ενδιαφέρονται, ας κάνουν μια σύγκριση ανάμεσα στο Flickr και το Instagram για να διαπιστώσουν ποια υπηρεσία σέβεται περισσότερο την ποιότητα του πηγαίου υλικού και αυτού που το παράγει. Αυτό που με νευριάζει είναι ότι το Instagram έχει γίνει το αγαπημένο app των media, δίπλα στο Facebook και το Twitter και φυσικά το YouTube, ως μόνιμη πηγή άντλησης – κυρίως – κουτσομπολίστικου υλικού.

Λίγο θολό, λίγο θάλασσα και τ' αγόρι μου...

Λίγο θολό, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου…

Με απλά λόγια, αν θέλετε να δείτε τα τελευταία snapshots της Ριχάνα να φουμάρει χόρτο στο Μαιάμι, ή ένα γλυκούλι χαρωπό εσταντανέ από την τελευταία μάζωξη Καπουτζίδη. Ουγγαρέζου, Σεργουλόπουλου και Σία σε “γνωστό κοσμικό στέκι της πόλης”, ΕΔΩ είσαστε! Το Instagram είναι πλέον στην καθημερινότητά μας, στο καθημερινό ειδησεογραφικό δελτίο, ας είναι καλά το STAR και ο Μαλέλης που εισήγαγαν την κάζουαλ, χίπστερ, ούρμπαν και σόσιαλ πλευρά της ζωής στα απογέυματά μας (μαζί με την Πετρούλα βέβαια, μην ξεχνάμε τους ζωντανούς θρύλους!). Από την άλλη, ο τρισμέγιστος θεός του glamorous trash, Θέμος (τι “ποιος Θέμος”;;), αφιερώνει ολόκληρο σαλόνι στο Πρώτο Θέμα γεμάτο με lomo-δημιουργίες από celebrities και με το logo του Instagram να δεσπόζει από πάνω. Δεν ξέρω, μπορεί και να παίζει καμια εμπορική συμφωνία εδώ.

Τώρα αν νομίζετε ότι γράφω paparies, καλύτερα να διαβάζετε “ειδήσεις” αυτού του στυλ και να μη συνεχίσετε την ανάγνωση.

Κι άντε και προσπερνάς τη γκλαμουριά του πράγματος. Εκείνο που μου τη δίνει είναι γιατί, εν έτει 2013, με smartphones που έχουν τόσες τεχνολογίες επάνω τους, τόσο προσεγμένους φακούς, τόσο εξελιγμενους αισθητήρες, αυτή τη στιγμή είναι δημοφιλείς εφαρμογές που κάνουν τις τέλειες φωτογραφίες να φαίνονται χάλια! Κομμένες, θολές, ξεθωριασμένες, λες και είναι τραβηγμένες από Polaroid του ’70. Σύμφωνα με τους δημιουργούς της, αυτό κάνει τις φωτογραφίες να μοιάζουν με “έργα τέχνης”. Λάθος! Το έργο τέχνης προκύπτει από κοπιώδη, δημιουργική και, πολύ συχνά, βασανιστική διεργασία. Το έργο τέχνης επιδιώκει τη μοναδικότητα. Όχι την ισοπέδωση. Το Instagram είναι σα μηχανή του κιμά: μπαίνουν μέσα διαφορετικές φωτογραφίες και βγαίνουν όλες ίδιες, σαλαμοποιημένες, φορμαρισμένες.

Υπάρχουν κι άλλες εφαρμογές που κάνουν post processing με αυτοσκοπό τη δημιουργία όμορφων retro φωτογραφιών όπως το Retro Camera, κι άλλες εφαρμογές που ενθαρρύνουν τη λήψη πρόχειρων και γρήγορων snapshots μιμούμενες τη μανιέρα της λομογραφίας. Είναι αλήθεια ότι τα apps και τα καλά camera-smartphones, έχουν δώσει την ευκαιρία σε πολλούς ανθρώπους να αποκτήσουν τη δύναμη να εκφραστούν όπως αυτοί θέλουν και να μποραστούν με άλλους τις φωτογραφίες τους. Ούτως ή άλλως, η καλή φωτογραφία είναι 50% θέμα λήψης και 50% θέμα post-processing. Δεν είναι εκπληκτικό που τώρα μπορούμε να χώσουμε όλα αυτά τα υπέροχα εργαλεία, φίλτρα και δυνατότητες σε ένα πανάλαφρο τηλεφωνάκι, αντί να παιδευόμαστε με το Lightroom ή το Photoshop, πάντα μιλώντας για ερασιτεχνικές λήψεις;

Εδώ όμως, ο ιδιότυπος αυτός ψηφιακός Προκρούστης, δίνει την ψευδαίσθηση, στον άσχετο, ότι έχει δημιουργήσει “κατιτίς”, με δύο-τρία πατήματα στην οθόνη του smartphone. Στην ουσία, η όποια δημιουργικότητα έχει ήδη θυσιαστεί και εκχωρηθεί χάριν της ευκολίας. Η φωτογραφία αλλοιώνεται, όπως και η αλήθεια που κομίζει το αρχικό φως που μπήκε στο φακό. Αυτό το “πράγμα” τώρα πια είναι ένα fake κατασκεύασμα, ένα μηχανικό snaphshot, πασπαλισμένο με λίγο glitter πλαστικοποιημένων εφέ. Μάλλον τελικά η φωτογραφία αυτή καθαυτή δε μετρά, αλλά το κοινωνικό κομμάτι του όλου πράγματος. Ανεβάζεις φωτογραφίες για να τις δουν άλλοι, αλλιώς δεν θα ασχολιόσουν καν ποτέ. Κάνεις το ίδιο που κάνεις όταν μοιράζεσαι την τοποθεσία σου με το Glympse.

Σαφώς και μπορείς να τραβήξεις μια φωτογραφιούλα, χωρίς εφέ, αλλά Instagram χωρίς εφέ είναι μακαρόνια χωρίς τυρί. Όπως και Instagram χωρίς Facebook integration είναι επίσης κενό νοήματος. Δεν πειράζει που πετσοκόβει τις φωτό, που δεν μπορείς να τις οργανώσεις, που το πρόγραμμα αναγκαστικά για να το εγκαταστήσεις παίρνει πρακτικά άδεια να κάνει ότι θέλει με τα data του κινητού σου. Μπορείς ακόμη και να παραβλέψεις ότι το πρόγραμμα απαιτεί να έχει πρόσβαση σε όλο το τηλεφωνικό σου ευρετήριο, το log των κλήσεων, ακόμη και να ενεργοποιεί την κάμερα όποτε αυτό θέλει! Φυσικά ποιος διαβάζει την άδεια χρήσης…

Ποιος είμαι εγώ ο ουτιδανός και τυχάρπαστος, όμως, που θα τα βάλω με φωτορεπόρτερ περιοπής που έχουν αγκαλιάσει το Instagram, ακόμη και το National Geographic συνεργάζεται μαζί του. Και σε τελική ανάλυση βέβαια, τώρα μπορεί ο καθένας να τραβάει φωτογραφίες, να τους βάζει φίλτρα και να παίζει μαζί τους. Περισσότερες φωτογραφίες, περισσότερα likes, περισσότερος τζερτζελές, εκδημοκρατικοποίηση της τεχνολογίας. Powa to da people, ρε!

Από το 2001, ο διάσημος (...) συντάκτης τεχνολογίας Λάμπρος Γεωργογάλας καταπολεμά τον σκοταδισμό και την ημιμάθεια, διδάσκοντας στους Έλληνες συμπατριώτες του τα μυστικά της υψηλής τεχνολογίας. Κατόπιν βάναυσης απαγωγής από εξωγήινους, και ηρωϊκής απόδρασης, αισιοδοξεί πως θα γίνει κυρίαρχος του σύμπαντος.
  • DrGreem

    Ποοοολύ γαμάτο άρθρο και βρίσκω πολύ σωστές τις απόψεις σου.
    Είχα κ εγώ instagram και δεν μπορώ να πω είχα ενθουσιαστεί με τα φίλτρα του, μετά απο καιρό όμως το βαρέθηκα και κάτι δεν μου άρεσε δεν μπορούσα όμως να καταλάβω τι, μόλις κατάλαβα ^^,

  • Πολλά like :D