Standard για το desktop του Linux η OpenGL;

Λογότυπο OpenGL

Η υιοθέτηση της OpenGL από τα μεγαλύτερα περιβάλλοντα desktop του Linux μεταφράζεται και σε προβλήματα για όσους έχουν παλαιότερους υπολογιστές – και όχι μόνο.

Οι περισσότερες σύγχρονες διανομές συνοδεύονται και από (τουλάχιστον) έναν σύγχρονο window manager, όπως το Gnome Shell ή το Unity. Και το “σύγχρονος window manager” σημαίνει και πως για την εύρυθμη λειτουργία του, το σύστημα γραφικών του υπολογιστή πρέπει να υποστηρίζει το πρότυπο OpenGL τουλάχιστον στην έκδοση 2.0. Αυτό, όμως, σημαίνει και πως θα πρέπει και το σύστημα γραφικών να είναι σχετικά σύγχρονο. Συμπέρασμα; Το “τρέχω μια χαρά σε παλιούς υπολογιστές” Linux έχει, ακριβώς εξαιτίας αυτών των desktop managers, μετατραπεί σε “τρέχω μόνο σε σύγχρονους υπολογιστές”.

Ναι, πάντα υπάρχουν “εναλλακτικές” αλλά με αυτές χάνεται το όποιο πλεονέκτημα έχει πασχίσει να αποκτήσει το Linux στο desktop του. “Εναλλακτικές” που απευθύνονται κυρίως σε πιο προχωρημένους χρήστες, που απαιτούν λίγο “παίδεμα” για τις ρυθμίσεις του (το οποίο… ούτε που θέλει να ακούει ο αρχάριος και μέσος χρήστης), ενώ “δεν παρουσιάζουν και όμορφα γραφικούλια με σκιές, που αρέσουν και στον Μπάμπη”.

Θεωρητικά, αρκεί κανείς να προσθέσει μια νέα κάρτα γραφικών στον υπολογιστή του – ακόμη και τα φθηνότερα σημερινά μοντέλα είναι ικανά να καλύψουν αυτές τις απαιτήσεις. Έλα, όμως, που η αρχιτεκτονική των υπολογιστών έχει αλλάξει, και μια σύγχρονη κάρτα γραφικών μπορεί να μην μπορεί να “μπει” σε ένα PC μόλις 5 ετών! Και τι γίνεται στην περίπτωση του virtualization, όπου δεν υπάρχει υποστήριξη Open GL σε όλες τις λύσεις, αλλά μόνο σε συγκεκριμένες προτάσεις, π.χ. VMWare και VirtualBox;

Μια λύση που έχει υιοθετηθεί είναι αυτή του LLVMpipe, που αναλαμβάνει να “μεταφέρει” τον “υπολογισμό” των γραφικών μέσω OpenGL από την κάρτα γραφικών στον επεξεργαστή. Αν εξαιρέσουμε πως αυτό αυτομάτως καθιστά μια κάρτα γραφικών χρήσιμη σχεδόν αποκλειστικά για την προβολή “επίπεδων” γραφικών και video, αγνοώντας επιδεικτικά τις υπόλοιπες δυνατότητες της, επιπλέον επιφέρει, όπως είναι λογικό, πρόσθετο φόρτο στον επεξεργαστή. Και όταν μιλάμε για “παλιά μηχανάκια”, το τελευταίο που θέλει κανείς είναι “πρόσθετος φόρτος στον επεξεργαστή” (που ούτως ή άλλως… με το ζόρι “σηκώνει” τις σύγχρονες εφαρμογές με τις ανεβασμένες απαιτήσεις τους).

Εσάς, πώς “σας πάει” το Linux στον παλιό υπολογιστή σας (αν τον έχετε ακόμη); Χρησιμοποιείτε ένα σχετικά σύγχρονο desktop, με δυνατότητα compositing; Έχετε συναντήσει προβλήματα;

Ody's thoughts

Τονίζω πως τα παραπάνω έχουν γραφτεί με αφορμή το σχετικό άρθρο στο Slashdot, και τη συζήτηση που το ακολούθησε. Δεν αποτελούν “άποψη του γράφοντα”, ούτε είναι συνέχεια στη σειρά θεμάτων όπου… “θάβουμε το Linux” (και που έχει “παγώσει” εδώ και κάποιο διάστημα λόγω άλλων υποχρεώσεων).

...γνωστός και ως Οδυσσέας Κουράφαλος, αρχικός υπεύθυνος για το unregistered. Συντάκτης, γραφίστας, "μαλτιμηντιάς", φανατικός της science fiction και των αστείων γατιών στου ιντερνέτ. "Δηλώνω graphics whore" (παίζω Ms. Pac-Man στο MAME με 2xSAL και το πρώτο Max Payne με FXAA antialiasing). Load "unreg*",8,1.
  • Κωστής

    Εξαρτάται φίλε Οδυσσέα τι εννοούμε λέγοντας “παλιό υπολογιστή”.
      Ας ξεκινήσω από την προσωπική μου εμπειρία. Ο υπολογιστής μου είναι ένα laptop της Acer με Core2Duo στο 1.5GHz, με 2GB RAM και κάρτα nVidia  8400M GS. Μέτριο ακόμα και την εποχή που αγοράστηκε, αρχές του 2008, χωρίς υποχωρήσεις όμως ως προς τη RAM για προφανείς λόγους και ως προς την κάρτα γραφικών, με διπλό σκοπό: να σηκώνει Compiz και να κάνει αποκωδικοποίηση 720p βίντεο, και τα κάνει ακόμα και σήμερα μια χαρά. Το Linux είναι ο λόγος που μπορώ να το χρησιμοποιήσω ακόμα με αξιοπρέπεια, ενώ στα windows 7 ακόμα και σε αναπαραγωγή mp3 ώρες ώρες “τραυλίζει”. Επί του παρόντος Linux Mint 13 με το Cinnamon περιβάλλον.
      Tο μηχάνημα που έχω στήσει για τους γονείς μου, αποκλειστικά για web surfing χαμηλών απαιτήσεων, είναι ένα παλιό tower με Athlon XP 2000+ (αν θυμάμαι καλά) και 1GB RAM, που έχει προ καιρού αποφύγει την ανακύκλωση επίσης χάρη στο linux. Ακόμα και τα Windows XP μετά από λίγες μέρες-εβδομάδες χρήσης γίνονταν απελπιστικά αργά. Λόγω…gaming παρελθόντος ωστόσο έχει dedicated κάρτα γραφικών, μια Radeon 9800, η οποία από τότε υποστηρίζει Open GL 2.0, αν και χρησιμοποιεί πλέον το Mint 13 με το Mate περιβάλλον και για την ηλικία του είναι αξιοπρεπές (όπως λέμε, κάνεις κλικ τώρα και αντιδρά τώρα, όχι…σε 2-3 δευτερόλεπτα)
      Από την άλλη μεριά, γνωρίζω περίπτωση φορητού υπολογιστή που αγοράστηκε το 2007, στο λανσάρισμα των Vista (που διαφήμιζαν την hardware επιτάχυνσή τους), με άθλιο chip γραφικών της Intel που δε μπορούσε ούτε τα ενσωματωμένα παιχνίδια να απεικονίσει σωστά. Αν το χρησιμοποιεί  ακόμα ο ιδιοκτήτης του; Δεν ξέρω αλλά, με Vista, ακόμα κι αν έχει βάλει πλέον τα 7, πολύ αμφιβάλλω.
      Σίγουρα είναι προσόν του Linux να μπορεί να υποστηρίζει τα πάντα, αλλά το Open GL 2.0 είναι πλέον τεχνολογία δεκαετίας. Δε μπορώ να μιλήσω με ποσοστά, αλλά πόσα πια να είναι τα μηχανήματα που δε μπορούν να το υποστηρίξουν; Κι αν δεν ήταν έτσι, πιστεύεις ότι θα είχαν την επεργαστική δύναμη ή τη RAM για οτιδήποτε πέρα από XFCE, ώστε να μιλάμε για δυνατότητα καθημερινής χρήσης; Πιστεύω ότι τα “μεγάλα ονόματα”, βλ KDE και Gnome, πρέπει να παίρνουν αποφάσεις σαν αυτές, να θέτουν minimum όρια, ώστε να αποδεσμευτούν από περιττά “βάρη” και ανεβάσουν λίγο το επίπεδο του desktop στο linux, αν θέλει ποτέ το τελευταίο να κατακτήσει το πρώτο. Η βιομηχανία των Windows δείχνει να το κάνει χωρίς περιστροφές και πολύ πιο δραστικά. Στο κάτω κάτω, όπως είπες, υπάρχουν κι άλλες desktop επιλογές στο Linux, κι ας χαλιέται ο Μπάμπης που ο τζαμάτος Pentium III που έδωσε ένα σκασμό λεφτά τότε δε μπορεί να σηκώσει τίποτα άλλο :)

    Θα συμφωνήσω ωστόσο ότι η ρύθμιση του Xfce είναι αίνιγμα για δυνατούς λύτες, κι εγώ έχω αρχίσει να θεωρώ το χρόνο μου πιο σημαντικό αγαθό από πολλά άλλα ;)

  • ducklord

    Ο προβληματισμός του αρχικού poster στον οποίο βάσισα το θέμα δεν είναι μόνο για τα παλιά μηχανήματα – και ήταν λάθος μου που μάλλον “πέρασα” αυτή την εντύπωση άθελα μου – αλλά και, κυρίως, “των άλλων”. “Αυτών που είπες και εσύ”. Δηλαδή, “μικρών” υπολογιστών, που αν δεν είχε παρθεί η απόφαση μετάβασης στο OpenGL τώρα θα λειτουργούσαν μια χαρά στο Linux, αλλά και περιπτώσεων χρήσης όπως στο virtualization.

    Με άλλα λόγια, μήπως είναι βλακεία η “εμμονή” στο OpenGL και η παροχή μη-ρεαλιστικών “εναλλακτικών” που “εξωστρακίζουν” ένα κομμάτι χρηστών από την κοινότητα; Και ειδικά σε μια περίοδο κρίσης, που δεν είναι και ό,τι ευκολότερο στον κόσμο “να αναβαθμίσει”. Και, για να προσθέσω άλλο ένα “και”, “κόσμο” που για να έχει μείνει σε τόσο παλιούς υπολογιστές, μάλλον δεν είχε καν την οικονομική ευχέρεια να αναβαθμίσει, και έβλεπε το Linux ως τη μοναδική λύση.

    Φυσικά, υπάρχουν πάντα εναλλακτικές: δεν σε υποχρεώνουν όλες οι διανομές να έχεις την τελευταία λέξη της τεχνολογίας όσον αφορά στο desktop – και το KDE δεν θεωρεί προϋπόθεση το OpenGL. Δεν είναι όμως και γελοίο που η μέχρι σήμερα “πιο βαριά” λύση στα “πλήρη και εύχρηστα desktop” έχει μετατραπεί στη… μοναδική επιλογή των προαναφερθέντων, δύσμοιρων χρηστών, που αλλιώς πρέπει να… σκριπτάρουν το Fluxbox;!