Αρχικά, η εικόνα σε κάνει να νομίζεις πως βλέπεις έναν τυπικό “βλαχοαμερικάνο” με την κακή έννοια της λέξης: ένα άτομο σαν αυτές τις καρικατούρες ανθρώπων που βλέπουμε σε Χολιγουντιανά θρίλερ, όπου ένα τσούρμο έφηβοι “παγιδεύονται σε κάποιο δάσος”, όπου κατοικούν… δολοφόνοι-βλάχοι, ενήλικες “από έναν άλλο κόσμο”. Και με το που πατάς το play, όλα “κάνουν κλικ” και αρχίζεις να καταλαβαίνεις: δεν είναι “βλαχο-αμερικάνοι”… Δεν είναι “οι έφηβοι” οι “αθώοι”… Και σίγουρα ο πατέρας που πρωταγωνιστεί σε αυτό δεν είναι μια καρικατούρα ανθρώπου.
Ο Tommy Jordan, όπως είναι το όνομα του, μπορεί να είναι ντυμένος σαν… cowboy, μα δεν ασχολείται με γελάδια, και δεν ξοδεύει το χρόνο του κατεβάζωντας ούσκια σε ένα τοπικό σαλούν λίγο πριν γυρίσει σπίτι μεθυσμένος να… δείρει την κόρη του. Εργάζεται σε τμήμα IT, ή μάλλον, έχει δική του εταιρεία που ασχολείται με την τεχνολογία. Το ντύσιμο του είναι προφανώς θέμα επιλογής, και έχει επηρεαστεί και από την περιοχή που μένει. “Μην κρίνετε από την εμφάνιση”, δηλαδή. Ο ίδιος έχει αναβαθμίσει πολλές φορές το laptop της έφηβης κόρης του, που όπως συχνά συμβαίνει σε αυτή την ηλικία, τον θεωρεί άδικο και… κλαίγεται “για όλα τα στραβά που της συμβαίνουν”. Και η ίδια είναι το τυπικό παράδειγμα του “άμυαλου έφηβου” (δεν γενικεύουμε, θεωρούμε πως πρόκειται για συγκεκριμένη -αν και μεγάλη σε έκταση- “κατηγορία εφήβων”), που δεν νοιάζεται για τους γύρω της και σκοτίζεται μονάχα για τον εαυτό της. Και το “τι θα πουν οι `φίλοι` της στο Facebook”.
Ο Tommy, λοιπόν, αποφάσισε να της δώσει ένα καλό μάθημα όταν η ίδια ανέβασε ένα τελευταίο post στο Facebook, την “σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι”, στο οποίο “έθαβε” τον ίδιο, τους γονείς της, την… “άδικη” καθημερινότητα της. “Θα έπρεπε να πληρώνομαι για το ότι φροντίζω τον εαυτό μου και δεν σας έχω να τρέχετε συνεχώς απο πίσω μου”, το νόημα που, τελικά, έβγαινε από το μήνυμα της. Έτσι, αυτός όχι απλά “την έβαλε τιμωρία”, μα αποφάσισε να της διδάξει ένα μάθημα ζωής με τον κατάλληλο τρόπο: πήρε το laptop της, την κάμερα του, μια καρέκλα και το… “σαρανταπεντάρι” του και πήγε στην αυλή. Θαυμάστε:
Ody's thoughts
…και για την περίπτωση που “κλαφτεί” κάποιος έφηβος πως “δεν θα έπρεπε να παίρνουμε το μέρος του”, ή που θεωρήσει πως “η κοπέλα είχε δίκιο”, ας αναθεωρήσει λιγάκι τη ζωή του. Ειδικά στη χώρα μας οι έφηβοι βρίσκονται συνήθως σε καλύτερη μοίρα από ό,τι στην Αμερική – αφού δεν τους… διώχνουν από το σπίτι στα 18 τους, ούτε καλούνται να βρουν δουλειά από τα 16 τους. Η κοινωνία μας και τα… μεταπολεμικά απωθημένα έχουν κάνει τους γονείς υπερπροστατευτικούς προς “τα καμάρια τους”, ενώ ίσως είμαστε η μοναδική χώρα στην οποία τα παιδιά μαθαίνουν πως “σαν αυτούς δεν υπάρχει κανένας άλλος”, με αποτέλεσμα να έχουμε γεμίσει εγωϊστές ωχαδερφιστές που βαριούνται να κουνήσουν το δαχτυλάκι τους. Για αυτό, εξάλλου, βρισκόμαστε και στην οικονομική κατάσταση που βρεθήκαμε ως χώρα.
Έχω άδικο; Μα, αναγνωρίζω και τον εαυτό μου στην παραπάνω περιγραφή! Και εμένα οι γονείς μου με μεγάλωσαν ως “ξεχωριστό”, και το ίδιο είδα να συμβαίνει με τους γονείς όλων των φίλων μου, και το ίδιο βλέπω να εξακολουθεί να συμβαίνει με κάθε έλληνα γονέα. Τα παιδιά καταλήγουν, προοδευτικά, “να τα έχουν όλα”, με τους γονείς να φοβούνται πως “δεν πρέπει να τους λείψει τίποτα και… μας βγουν με κουσούρια” – κάτι στο οποίο έχουν συμβάλλει σημαντικά περιοδικά και τηλεόραση. Αυτό που δεν έχουν καταλάβει οι περισσότεροι είναι πως όλα αυτά είναι απλά τεχνητές φοβίες που ένα ολόκληρο σύστημα προσπαθεί να χώσει στο μυαλό μας, αφού χωρίς αυτές δεν θα μπορούσε και το ίδιο να λειτουργήσει. Όχι, δεν χρειάζεται ένα παιδί να έχει όλες τις κονσόλες που υπάρχουν. Δεν “θα βγει ψυχοπαθής” αν τα άλλα παιδάκια έχουν Nintendo 3DS και το ίδιο όχι. Δεν χρειάζεται να στερούνται βασικά πράγματα οι γονείς για να του αγοράσουν όλη τη συλλογή των Transformers – που, όπως καταλαβαίνει κανείς όταν περνά την ηλικία που “σέλει τους τρανσφόρμερς”, ποτέ δεν πρόκειται να ολοκληρωθεί, να τελειώσει.
Μακάρι να είχα το μυαλό, μικρότερος, να αναγνώριζα τις προσπάθειες και τις θυσίες των γονιών μου, που τις συνειδητοποιώ τώρα, για να πω από μόνος μου ένα “τέλος, ως εδώ, φτάνει”. Τουλάχιστον, το συνειδητοποίησα νωρίς. Άλλοι εξακολουθούν να πιστεύουν πως “σαν αυτούς δεν υπάρχει κανένας άλλος” και πως “ο κόσμος τους ανοίκει” μέχρι τη στιγμή του θανάτου τους. Να, σαν το 99,9% όσων βλέπουμε στην τηλεόραση, να μας πουλάνε “γκλαμουριά” του “σταρ σύστεμ”.
Καλό; Προωθήστε το!