Steve, ζεις!

Δεν περνά μέρα τον τελευταίο καιρό, τα τελευταία χρόνια, που να μην σκεφτώ μέσα στην ημέρα, να μην μιλήσω, να μη συζητήσω, να μη σχολιάσω, να μην γράψω κάτι για τον Steve Jobs, την Apple, τα προϊόντα που παράγει. Μόλις το προηγούμενο πρωινό συζητούσαμε με τους συναδέλφους στο γραφείο σχετικά με το καινούριο iPhone και επισημαίναμε πόσο “λίγος” ήταν ο Tim Cook επί σκηνής, συγκρινόμενος με την “μαεστρική” παρουσία του Jobs. Που να ξέραμε ότι η ολιγολεπτη παρουσία και η μαζεμένη εκφορά του Cook είχε να κάνει με το γεγονός ότι ήξερε πως, εκείνες τις ώρες, ο προκάτοχός του, και ασφαλώς στενός του φίλος, χαροπάλευε.

Δεν πρόκειται να πω για τη διαδρομή του Jobs, το χαρακτήρα του, το όραμά του. Ντρέπομαι κιόλας να τον αποκαλώ “Steve”, μια αυθάδεια που δίνει, πολλές φορές το δημοσιογραφικό στυλ γραφής. Όσα κι αν έχω διαβάσει για αυτόν, δεν μπορώ να γνωρίζω τον άνθρωπο, γιατί περί αυτού πρόκειται, πρωτίστως, για τον άνθρωπο Jobs, όχι τον πρώην CEO, επιχειρηματία, “evangelist”, ή με όποιον άλλον χαρακτηρισμό και ιδιότητα του έχει αποδοθεί. Γιατί πάντα, αντιμετωπίζοντας και έχοντας να διαχειριστούμε το φάσμα της απώλειας μιας ανθρώπινης ζωής και την ιδέα του Θανάτου – έστω κι ενός ανθρώπου που μας επηρεάζει εμμέσως, αλλά δεν τον έχουμε γνωρίσει ποτέ, αισθανόμαστε οι ίδιοι πιο ευάλλωτοι και σταματάμε, έστω για μια στιγμή και αναρωτιόμαστε για το νόημα των πραγμάτων, το πραγματικό νόημα.

Και πάντα καταλήγουμε σε αδιέξοδο, ή φτιάχνουμε ένα φιλοσοφικό σύστημα που μας βολεύει, αλλά δεν δίνει ποτέ ουσιαστικές απαντήσεις, απλώς μας βοηθά να συνεχίσουμε την πορεία μας, μέχρι την αναπόφευκτη κατάληξη. Επειδή μάλιστα η ουσία δεν βρίσκεται ούτε στις επιπτώσεις στη μετοχή της Apple, ούτε στον αντίκτυπο που θα έχει στις πωλήσεις των προϊόντων της, ούτε στις βολιδοσκοπήσεις των οικονομικών αναλυτών του Bloomberg. Το θέμα είναι ότι έφυγε ένας νεώτατος άνθρωπος, μόλις στα 56 του, ένας άνθρωπος που έδωσε πρόσωπο, ζεστασιά και φιλικότητα στον “ηλεκτρονικό υπολογιστή”, ένα, πάλαι ποτέ, ψυχρό, απόμακρο, κλινικό τεχνολογικό κατασκεύασμα. Εμπνευσμένος από τη δική του νεότητα, που συνέπεσε με τα οράματα της γενιάς του ’60 για έναν κόσμο όμορφο, αρμονικό, διαισθητικό, δημιουργικό, έτσι έδωσε στο PC σχήμα, χρώμα, φωνή, επικοινωνία. Αν ζούσε λίγα χρόνια ακόμη, σίγουρα θα ολοκλήρωνε το όραμά του, έναν υπολογιστή με εξολοκλήρου φυσικό UI και επικοινωνία με διαλογικό τρόπο.

Όπως ίσως πολλοί, έτσι κι εγώ είχα αναπτύξει έναν κύκλο συναισθημάτων αγάπης-μίσους για τον Jobs, ίσως επηρεασμένος από τις αγιογραφικές ή δαιμονοποιητικές και αφοριστικές απόψεις που διάβαζα για αυτόν. Σπάνια να ακούσεις μια νηφάλια και μη ακραία, κριτική για αυτόν τον άνθρωπο. Σίγουρα, επηρεασμένος κι εγώ από το συλλογικό κλίμα και θεωρώντας εαυτόν ίσως (ίσως) ελάχιστα πιο κοντά στον κύκλο αυτό, λόγω της επαγγελματικής μου ιδιότητας, αισθάνομαι για πρώτη φορά τόσο άσχημα και είμαι 100% βέβαιος ότι ποτέ δε θα λυπηθώ τόσο πολύ για την απώλεια ενός αγνώστου, προσωπικά, ατόμου, τόσο πολύ.

Δεν το κρύβω ότι έκλαψα, σιωπηλά, μόλις έμαθα τα νέα του θανάτου του, όχι όμως για αυτό καθαυτό το γεγονός, αλλά για άλλο λόγο: γιατί όποτε μαθαίνω ότι πεθαίνει κάποιος, οποιοσδήποτε, θυμάμαι αυτά που είναι γραμμένα στον τάφο του παππού μου, στο Βελεστίνο και που με συγκλονίζουν, όσο καμμία άλλη φράση: “προσδοκώ ανάσταση νεκρών”.

Από το 2001, ο διάσημος (...) συντάκτης τεχνολογίας Λάμπρος Γεωργογάλας καταπολεμά τον σκοταδισμό και την ημιμάθεια, διδάσκοντας στους Έλληνες συμπατριώτες του τα μυστικά της υψηλής τεχνολογίας. Κατόπιν βάναυσης απαγωγής από εξωγήινους, και ηρωϊκής απόδρασης, αισιοδοξεί πως θα γίνει κυρίαρχος του σύμπαντος.