Permadeath: το μονοπάτι των γενναίων

Το Permanent Death είναι η αφήγηση ενός playthrough του δημοφιλούς παιχνιδιού Far Cry 2 από τον φοιτητή μουσικής Ben Abraham. Μάλιστα. Και τις μας ενδιαφέρει εμάς να μάθουμε πώς έπαιξε ένα φοιτητάριο από την Αυστραλία, ένα παλιό παιχνίδι; Μας ενδιαφέρει, στο βαθμό που ασχολούμαστε με τα video games, τα αγαπάμε και, ενίοτε, θέλουμε να μαθαίνουμε και 2-3 πραγματάκια περισσότερα για αυτά, και να ανακαλύψουμε ότι μπορούν να μας προσφέρουν κάτι περισσότερο από μερικές ωρίτσες ανεγκέφαλης διασκέδασης (που και αυτό μια χαρά είναι, απλώς για μερικούς δεν είναι αρκετό).

Ο κύριος Abraham λοιπόν, έκατσε το 2009 και άρχισε να παίζει με μανία το Far Cry 2, το οποίο τον συνεπήρε με την ατμόσφαιρά του, το gameplay, την ιστορία του, αλλά και τις επιπτώσεις που έχουν στη συνέχισή του, οι επιλογές που κάνει ο παίκτης. Ξόδεψε πάρα πολλές ώρες παίζοντας το παιχνίδι και κατέληξε να φτιάξει ένα ολόκληρο εικονογραφημένο βιβλίο 391 σελίδων, το οποίο μπορεί κανείς να κατεβάσει ακολουθώντας αυτό το link. Μην σας φοβίζει ο αριθμός των σελίδων, ξεφυλλίζεται άνετα, αφού αποτελείται από screenshots που συνοδεύονται από λεζάντες 1-2 παραγράφων. Ενδεχομένως πολλοί να θεωρήσουν ότι αυτό αποτελεί μια πολύ υπερβολική ενασχόληση με ένα game, ακόμη και να χαρακτηρίσουν τον Abraham “nolifer” που δεν έχει άλλη δουλειά να κάνει από το να ασχολείται ατέλειωτα με ένα παιχνίδι και τις “ηθικές του συνέπειες”. Η αλήθεια είναι ότι ορισμένα άτομα έχουν μεγαλύτερες ευαισθησίες και ανιμετωπίζουν τα πράγματα που τους αρέσουν με μεγαλύτερη προσοχή και τα πρροσεγγίζουν με περισσότερη αγάπη και ευαισθησία. Δεν είναι τυχαίο ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος έχει σπουδάσει Μουσική, έχει κάνει πτυχιακή εργασία πάνω στη μουσική των videogames και τώρα δουλεύει πάνω στο μεταπτυχιακό του διδακτορικό, το οποίο ασχολείται με την κριτική προσέγγιση των video games. Αν δεν ασχοληθεί κανείς με τα games σοβαρά, τότε θα πάψουμε να έχουμε στη διάθεσή μας σοβαρά games, δεν νομίζετε;

Ο Abraham προτίμησε να παίξει το παιχνίδι με το εξής σκεπτικό: ας υποθέσουμε ότι οι συνθήκες του παιχνιδιού μεταφέρονταν στην πραγματική ζωή. σε αυτήν την περίπτωση ποιο θα ήταν το μοναδικό σημείο του παιχνιδιού, το οποίο, περισσότερο από όλα τα άλλα, θα έκανε τη διαφορά μεταξύ της πραγματικότητας και της εικονικής πραγματικότητας στην οποία μας βάζει, κάθε φορά που το παίζουμε; μα φυσικά το γεγονός ότι στο παιχνίδι, αν πεθάνεις, μπορείς να ξαναπάς πίσω, στο τελευταίο σου save και να αρχίσεις από εκείνο το σημείο. Στην πραγματικότητα αν κάνεις μια βλακεία και σκοτωθείς, sorry… game over! Αυτός ο τρόπος παιχνιδιού, είναι γνωστός στην αργκό των gamers ως “permadeath”. Με μια φράση:

Quote:


when I die, that’s it. Game Over.

Ας πάμε αυτό το συλλογισμό ένα βήμα παραπέρα: ποια ήταν η τελευταία φορά που καθίσατε και αναρωτηθήκατε σε ένα παιχνίδι “χμ, τι συνέπειες θα έχει τώρα αν σκοτώσω αυτόν τον χαρακτήρα;”. Δεν το σκέφτεστε καν, απλώς λιανίζετε το σύμπαν χωρίς ηθικές αναστολές και, αν κάτσει καμιά στραβή, φορτώνετε ένα παλιότερο save και ξαναδοκιμάζετε. Ασφαλώς είναι too much να καθόμαστε και να αρχίσουμε να έχουμε ηθικές αναστολές και συνειδησιακά διλήμματα, κάθε φορά που θα πατήσουμε τη σκανδάλη του ΑΚ-47 μας για να διαμελίσουμε τον υπ’ αριθμόν 34 από ένα σύνολο 2.546 τρομοκρατών που μπορεί να συναντήσουμε στο παιχνίδι μας, αλλά αυτό το ενδεχόμενο υπάρχει. Υπάρχει, αν έχουμε πραγματικά γοητευθεί από ένα παιχνίδι και θέλουμε να το αντιμετωπίσουμε περισσότερο σαν ένα σύνολο αλληλένδετων παραμέτρων και λεπτών μηχανισμών και ισορροπιών, παρά σαν ένα ανεγκέφαλο shooting fest.

Η ιδέα του Abraham δεν ήταν καινούρια και πολλοί άλλοι, επώνυμοι και μη gamers έχουν ξαναδοκιμάσει να παίζουν ένα παιχνίδι με τη λογική του “permadeath”, δηλαδή να αρχίσεις και να παίζεις ένα παιχνίδι με 1 μόνο ζωή και να πεις στον εαυτό σου “αν σκοτωθεί ο χαρακτήρας μου, that’s it, αυτό είναι το τέλος της ιστορίας του παιχνιδιού για μένα”. Σαφώς και είναι ένα ενδιαφέρον πείραμα, αλλά αμφιβάλλω αν θα τολμήσει να το κάνει κανείς για το ακριβό του game, για το οποίο μόλις έσκασε 60 ευρώ για να το αποκτήσει. Φυσικά και δεν είναι αυτός ο σκοπός. Ο σκοπός είναι, απεναντίας, ΑΦΟΥ ολοκληρώσει κανείς το παιχνίδι και εξοικειωθεί με τα mechanics του, να επιχειρήσει να κάνει μια δεύτερη “κατάδυση’ σε αυτό, με πιο προσεκτικό και μεθοδικό τρόπο, δίνοντας σημασία στις λεπτομέρειες, ΑΥΤΕΣ ακριβώς τις λεπτομέρειες που θέλουν οι developers να προσέξετε, τις λεπτομέρειες στο Α.Ι. για τις οποίες δούλεψαν και ξενύχτησαν, αλλά και τις λεπτομέρειες του κόσμου, των γραφικών, του ήχου, που αυξάνουν την ποιότητα της εμπειρίας, αλλά συχνά τις προσπερνάμε, όταν περνάμε από τις πίστες σαν σίφουνας, σφάζοντας αντιπάλους.

Το Permanent Death δεν είναι φυσικά κανένα λογοτεχνικό ή εικαστικό αριστούργημα, είναι απλώς η απεικόνιση των εμπειριών του gamer, και κάπου-κάπου των σκέψεων και των συναισθημάτων του, με λίγο προσεγμένο και όμορφο τρόπο. Σε κάποιο σημείο, προς τη μέση της αφήγησής του, ο ίδιος ο Abraham μπουχτίζει από τις ατέλειωτες ώρες παιχνιδιού και επαναλαμβανόμενων αποστολών και αρχίζει να σκέφτεται την αυτοκτονία, αφού αναρωτιέται τι να συνεχίσει να κάνει για να κρατήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Αυτή είναι η άλλη πτυχή της υπόθεσης: σίγουρα τα video games έχουν φτάσει σε αξιοζήλευτο επίπεδο αληθοφάνειας και πολυπλοκότητας, όμως έχουν και αυτά τις ατέλειες, τα λάθη, τους περιορισμούς τους, για διάφορους λόγους: περιορσιμένος χρόνος για το developing του παιχνιδιού, ανεπάρκειες εκ μέρους των προγραμματιστών, bugs, περιορισμοί του hardware, προχειρότητες στις ρουτίνες του Α.Ι., του voice acting, της καλλιτεχνικής επιμέλειας και χίλια άλλα δυο.

Εκείνο που σίγουρα μένει είναι το πόσο δενόμαστε με τα αγαπημένα μας games, με τους χαρακτήρες τους, και πόσο αυτοί μας συγκινούν, πολλές φορές πολύ περισσότερο από κάθε πρωταγωνιστή κινηματογραφικής ταινίας. Ίσως επειδή σε πολλά games μπορούμε να διαμορφώσουμε το χαρακτήρα όπως θέλουμε εμείς και να του προσδώσουμε στοιχεία από το χαρακτήρα και τη συμπεριφορά μας. Ίσως επειδή στα games, τον πρωταγωνιστικό ρόλο τον παίζουμε εμείς και είμαστε σε θέση να αλλάξουμε τον κόσμο ανάλογα με τις αποφάσεις που παίρνουμε σε αυτό το εικονικό σύμπαν.

Source:

After some delay I am now proud to announce that the complete Permanent Death saga is available for download. This definitive PDF version of the story, novel, machinima, whatever you want to call it, is something I am immensely proud of. I feel it eclipses both the scope and quality of anything I’ve ever produced before.

Από το 2001, ο διάσημος (...) συντάκτης τεχνολογίας Λάμπρος Γεωργογάλας καταπολεμά τον σκοταδισμό και την ημιμάθεια, διδάσκοντας στους Έλληνες συμπατριώτες του τα μυστικά της υψηλής τεχνολογίας. Κατόπιν βάναυσης απαγωγής από εξωγήινους, και ηρωϊκής απόδρασης, αισιοδοξεί πως θα γίνει κυρίαρχος του σύμπαντος.