Σίγουρα η σημαντικότερη είδηση της ημέρας -ή, μάλλον, “της χθεσινής”, αν και σήμερα “θα παίξει” στα περισσότερα sites για τα καλά- είναι η αποκάλυψη του Kindle Fire από τον Jeff Bezos της Amazon. Το μικρό tablet-θαύμα δείχνει στον ανταγωνισμό πώς θα έπρεπε να είναι ένα φθηνό tablet, σχεδιασμένο έξυπνα, αλλά και με… λογική και εγκράτεια. Και μπορούμε από τώρα να σας εξηγήσουμε όχι απλώς “γιατί θα πετύχει”, αλλά και γιατί χάρη σε αυτό ο ανταγωνισμός “θα φάει σκόνη” – και η Apple θα αναγκαστεί να αναθεωρήσει κάποια πράγματα!

Εν αρχή, το… χάλι!

Υπάρχουν αρκετά tablets που εντάσσονται στην κατηγορία “φτηνό”, και σχεδόν όλα είναι… για τα μπάζα! Δεν υπάρχει λόγος να κρύβεται κανείς πίσω από το δάχτυλο του. Σχεδόν όλα (“τα φτηνά”)  βασίζονται σε κάποια έκδοση του Android, σχεδόν όλα είναι πανομοιότυπα σε δυνατότητες, με δυο-τρεις μικρές διαφορές “για ξεκάρφωμα”. Και χάνουν την ουσία. Στο άλλο άκρο, τα “ακριβά” tablets κοστίζουν 400+ ευρώ. Κάποια από αυτά έχουν ένα λειτουργικό σύστημα που ο κατασκευαστής τους δημιούργησε και με κόπο, και με όνειρα, και με φιλοδοξίες, και με, κυρίως, βασικό στόχο “να φάει την Apple”. Και εκεί “σκοντάφτουν”.

Όσον αφορά στα ακριβά, πρώτο και καλύτερο είναι, τι άλλο, το ίδιο το iPad της Apple, το tablet που εξακολουθεί να αποτελεί “τον προσδιορισμό του tablet”. Κάνει σχεδόν τα πάντα, και τα κάνει σχεδόν σωστά. Το βασικότερο, όμως, είναι πως ακριβώς επειδή ήταν η πρώτη πραγματικά επιτυχημένη συσκευή του είδους της, έθεσε τις βάσεις, τους κανόνες, για το “τι είναι tablet”. Ή, τουλάχιστον, αυτό νόμιζαν οι περισσότεροι που έσπευσαν να το αντιγράψουν.

Σε μικρό χρονικό διάστημα άρχισαν να εμφανίζονται οι μιμητές. Οι “και εγώ θέλω”, που έβγαλαν τις δικές τους αντίστοιχες προτάσεις. Τεχνολογική βάση τους, ένα… κακοφτιαγμένο Android, που είχαν “ξεκολλήσει” από τον κόσμο των smartphones (με τη λογική πως “είναι έτοιμο λειτουργικό σύστημα με μικρές απαιτήσεις που υποστηρίζει αφή, ό,τι πρέπει για τη μπακατέλα μας”). Και έτσι, έμοιαζαν με… ξεχειλωμένα smartphones με Android. Ναι, όπως θα επισημάνουν κάποιοι, ακριβώς το ίδιο είχε κάνει και η Apple με το iPad: στην ουσία ήταν “ένα μεγάλο iPhone”. Η Apple, όμως, είναι Apple, και έχοντας την υποστήριξη των developers, σύντομα είδε τη δική της συσκευή να γεμίζει με λογισμικό σχεδιασμένο ειδικά για τη μεγαλύτερη οθόνη της, τον ισχυρότερο επεξεργαστή της. Διαφοροποιήθηκε, δηλαδή, κυρίως λόγω του software της. Στον κόσμο του Android δεν υπήρχε, αρχικά, αυτή η πολυτέλεια, και έτσι μείναμε στα… ξεχειλωμένα smartphones.

Η Google έσπευσε να αντιμετωπίσει την κατάσταση, τόσο διότι ως εταιρεία είδε πως “η υπόθεση έχει ψωμί”, όσο και διότι τα μέχρι τότε tablets που βασίζονταν στο λειτουργικό της κατέληγαν να… αμαυρώνουν το όνομα του! “ΑΥΤΟ είναι το Android;” μπορεί να ρωτούσε όποιος έβλεπε ένα tablet “πρώτης γενιάς” με αυτό, και να αποφάσιζε πως δεν θέλει να το ξαναδεί στη ζωή του. Και έτσι, η Google έσπευσε να βγάλει το honeycomb.

Μετά το Xoom, τι;

Το “έσπευσε”, δυστυχώς, δεν είναι τρόπος του λέγειν: η Google… γκρεμοτσακίστηκε να φτιάξει μια έκδοση του Android ειδικά για tablets, ώστε να προλάβει να το παράσχει στην αγαπητή εταίρα, Motorola, που το ενσωμάτωσε στο Xoom – κατά πολλούς, “το πρώτο tablet της προκοπής με Android”. Ενώ, όμως, το ίδιο το λειτουργικό “έκανε τη δουλειά του”, η Google είχε “σπάσει” πολλούς “κανόνες” για να “το κάνει να δουλεύει”. Αποτέλεσμα; Το μέχρι τότε “open source” Android μεταλλάχθηκε σε… closed source, εν μέρει “για να μη φανεί το μπάχαλο”, εν μέρει διότι και να ήθελε, δεν θα μπορούσε κανείς να πάρει τον… κώδικα-γιουβέτσι και να τον προσαρμόσει σε άλλες συσκευές. Το δε hardware της συσκευής ήταν μια χαρά, αλλά μέχρι εκείνη τη στιγμή η Apple είχε αποκτήσει, πια, το προβάδισμα στον πολύ σημαντικό τομέα που προαναφέραμε: στο λογισμικό, στα προγράμματα και παιχνίδια. Βοήθησαν και οι σχέσεις που ήδη είχε με άπειρους developers, που ήδη έφτιαχναν “apps” για το iPhone, είχαν μάθει σε αυτό τον τρόπο εργασίας, και δεν τους ήρθε και τόσο δύσκολο “να φτιάξουν μια από τα ίδια αλλά για γρηγορότερη συσκευή με μεγαλύτερη οθόνη”. Έτσι, και το Xoom, άσχετα με το πόσο μα πόσο καλύτερο ήταν από ό,τι είχε προηγηθεί, βρέθηκε σε μια δύσκολη θέση: αυτή του πρώτου tablet που… έτρεχε εφαρμογές για smartphones!

Εκεί φάνηκε και το “διχασμένο” πρόσωπο του Android και της Google: ναι μεν η εταιρεία είχε τρέξει -και προλάβει- να “μεταλλάξει” το Android για να υποστηρίζει tablets, μα δεν είχε σκεφτεί τους άλλους τομείς της εξίσωσης: τι θα γινόταν με τις εφαρμογές; Με τα apps; Με το “Market” της; Η Google δεν είχε τη στενή σχέση που είχε η Apple με τους developers, μα τη λογική… “μπάτε σκύλοι αλέστε” του open source, όπου ο καθένας κάνει το κοντό του και το μακρύ του. Και ακριβώς όπως στο Linux συχνά γίνεται το… έλα να δεις, με αρχάριους να ψάχνουν απεγνωσμένα πληροφορίες σε sites και forums (διότι, εν μέρει, αυτή είναι και η “μαγεία” του Linux), το ίδιο… μπάχαλο μεταφέρθηκε σε συσκευές που, κατά τα άλλα, θα έπρεπε να λειτουργούν “με το που τις βγάζεις από το κουτί”. Τα προγράμματα που λειτουργούσαν σωστά σε tablets με Android, αλλά και στο Xoom, ήταν μετρημένα στα δάχτυλα του χεριού, και ακόμη στο Android market κυριαρχούν οι εφαρμογές που είναι φτιαγμένες για “τη smartphone εκδοχή του”. Η δε Google μόλις πρόσφατα άρχισε να αντιμετωπίζει την κατάσταση, έχοντας, παράλληλα, φτάσει την ανάπτυξη του “Android για tablets” σε ένα σημείο όπου να μπορεί να… σέβεται τον εαυτό της – τα αποτελέσματα θα τα δούμε στο πολύ κοντινό μέλλον. Και έχοντας καταλάβει πως δεν θα μπορούσε να διαφοροποιήσει τους δυο κόσμους, αφού κάτι τέτοιο θα ήταν πολύπλοκο, “πέταξε το μπαλάκι” στους developers – και καλά έκανε.

Το Android δεν θα είναι, πια, χωρισμένο σε δυο διαφορετικούς, διακριτούς κόσμους, μα θα διαθέτει “κανόνες” βάσει των οποίων θα αναπτύσσονται οι εφαρμογές για αυτό. Και ανάλογα με αυτούς τους κανόνες, μια εφαρμογή θα μπορεί να λειτουργήσει σε tablets ή σε smartphones. Και πάλι, όμως, η Google θα έχει να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα: αυτό συμβαίνει τώρα, και θα συμβεί. Τι γίνεται με το “πριν“; Τι γίνεται με τις εφαρμογές που ήδη υπήρχαν; Θα αναγνωριστούν όλες ως “μόνο για smartphones” και θα ξεκινήσουν τα πάντα από το μηδέν; Και εδώ έρχεται η επανάσταση του Kindle Fire.

Κλειστό για τους σωστούς λόγους

Το Kindle Fire της Amazon τρέχει, και αυτό, μια έκδοση του Android. Η διαφορά είναι πως, ως “κατασκευαστής”, η Amazon δεν έκανε ό,τι και οι… μοτορόλες του πλανήτη: δεν βασίστηκε στη Google για την “εμπειρία χρήσης” του tablet της, μα σχεδίασε από την αρχή όλο το “πακέτο”. Ναι, το Kindle Fire “τρέχει Android”, μα όταν το βλέπεις στην πράξη, δεν το καταλαβαίνεις. Μοιάζει “με κάτι άλλο”. Μοιάζει με μια “ολοκληρωμένη συσκευή”, που, για δες, “κάνει τη δουλειά της”. Η Amazon θα το διαθέτει εξαρχής με τα βασικά προγράμματα που χρειάζεται κανείς για να το αξιοποιήσει ως συσκευή, για να δει ταινίες, εικόνες, να ακούσει μουσική, να μπει στο Internet. Σοφά αναγνώρισε πως όλα τα άλλα είναι “πρόσθετα”, και ακριβώς για αυτά βασίζεται στον κόσμο του Android – και αυτό, ως ένα σημείο. Η Amazon τροποποίησε το Android για να τρέχει τέλεια στη δική της συσκευή, με τον τρόπο που ήθελε, με τον τρόπο που λειτουργούν οι υπόλοιπες υπηρεσίες της, με τον τρόπο που, τελικά, θα αρέσει σε όσους το αγοράσουν. Εκμεταλλεύτηκε τις “δυνάμεις” της για να φτιάξει μια άριστη, για το είδος της, συσκευή. Και το “είδος” της είναι αυτό του φτηνού και προσιτού tablet που λειτουργεί καλά.

Για να το καταφέρει, εκμεταλλεύεται ως ένα σημείο και τις υπηρεσίες cloud storage που παρέχει. Το Kindle Fire διαθέτει έναν “έξυπνο” browser, που “περνά” όλο το “περιεχόμενο” από τους servers της όπου “απλοποιείται” για να παρουσιάζεται τέλεια στη συσκευή. Ο δε browser της δεν είναι “σαν τον browser της Google”, που από φύσεως “πρέπει να δουλεύει σε διαφορετικές συσκευές” (αυτές όσων κατασκευαστών “βγάζουν tablet με Android”), αλλά είναι εξαρχής σχεδιασμένος ώστε ο συνδυασμός του υπάρχοντος hardware με τις προαναφερθείσες υπηρεσίες cloud storage να του επιτρέπουν να… πετάει! Και, κακά τα ψέματα, το browsing είναι η βασική χρήση κάθε tablet. Μαζί με την απεικόνιση εικόνων, video, και άντε, την αναπαραγωγή μουσικής.

Και σε αυτούς τους τομείς η Amazon φαίνεται να έχει φτιάξει τις δικές της εφαρμογές, που όπως και ο browser, λειτουργούν τέλεια ειδικά σε αυτή τη συσκευή. Ο (μελλοντικός) κάτοχος της δεν θα χρειαστεί να αναζητήσει πρόσθετες λύσεις σε κάποιο App Store, δεν θα χρειαστεί να… παλέψει με ρυθμίσεις “για να δει εκείνο το video”. “It just works”, που λένε οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι.

Όσον αφορά στο κόστος του; Χαμηλό, ακριβώς στα 200 δολάρια, ακριβώς διότι η Amazon δεν… αγχώθηκε να συμπεριλάβει τα πάντα με κάποιον “μέτριο” τρόπο: διάλεξε τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά και τα ενσωμάτωσε έτσι ώστε να λειτουργούν τέλεια. Κάμερα; Αφήστε την για την έκδοση 2 – και πόσοι χρησιμοποιούν το tablet τους για… να τραβούν φωτογραφίες; Εντάξει, αυτό είναι περιοριστικό αφού δεν επιτρέπει video chat, μα ακόμη και αυτό είναι δευτερεύον. Το tablet είναι, πάνω από όλα, μια πλατφόρμα “κατανάλωσης περιεχόμενου”, και όχι “επικοινωνίας” – την “επικοινωνία” ας την αφήσουμε στα smartphones. Στο tablet θέλεις πάνω από όλα μεγάλη και ευκρινέστατη οθόνη. Έχει; Check. Τύπου IPS, με υψηλότατη ανάλυση (1024×768 με πυκνότητα γύρω στα 170dpi). Θέλεις ευκολία χρήσης. Τι σημαίνει “ευκολία χρήσης” σε tablets; Όχι μόνο “εικονίδια”, αλλά και… να μη σου σπάνε τα νεύρα από αργή ταχύτητα και “σπασίματα” στην κίνηση. Τα έχει αυτά; Check. “Πετάει”, από ό,τι λένε όσοι “έπαιξαν” μαζί του. Θέλεις να μπορεί να σου δείχνει εικονούλες και βιντεάκια, αλλά και σελίδες στο Internet, εύκολα, γρήγορα και απλά. Τα έχει και αυτά; Check, check και check. Τι άλλο μένει;

Εντάξει, υπάρχουν και ελλείψεις

Βασικό πρόβλημα, πως “υποστηρίζει μόνο WiFi”. Το Kindle Fire δεν υποστηρίζει 3G, και το WiFi μπορεί να παραμένει γρηγορότερο, αλλά είναι και “διάσπαρτο”: έχεις στο σπίτι, έχεις στο γραφείο, έχεις σε κάποια σημεία όπως καφετέριες και ξενοδοχεία, αλλά δεν έχεις “στο δρόμο”. Άρα, εκεί, “στο δρόμο”, το Kindle Fire μπορεί να σου δείξει “μόνο ό,τι έχεις ήδη αποθηκεύσει από αλλού”. Δεν μπορεί “να μπει στο Internet”, δεν μπορεί “να φέρει νέο περιεχόμενο”. Έλα, όμως, που όντως το WiFi έχει αρχίσει να επεκτείνεται, σε σημείο που να το συναντάς ακόμη και στη χώρα μας σε… οργανωμένες παραλίες, στις περισσότερες καφετέριες, και σε λίγο δεν αποκλείεται να το συναντάμε ακόμη και σε… περίπτερα. Στον υπόλοιπο “δρόμο”, εντάξει, το Kindle Fire θα είναι κομματάκι περιορισμένο – μα ποιός χρησιμοποιεί tablet “ενεργά” ενώ… περπατά ή οδηγεί; Ο προσδιορισμός του tablet είναι το κάθομαι και το χρησιμοποιώ. Όχι περπατώ και το χρησιμοποιώ. Όχι “το βγάζω απλό την τσέπη να βγάλω μια φωτογραφία”. Για αυτό έχουμε, πια, τα smartphones. Και σχεδόν όλοι έχουμε από ένα.

Ορθώς, λοιπόν, η Amazon έχει χαρίσει στο Kindle Fire, και εστιάσει, ακριβώς στα σημεία που ένα tablet διαφοροποιείται από ένα smartphone. Αναγνωρίζει πως δεν πρόκειται για ανταγωνιστική τους, μα για συμπληρωματική τους συσκευή, και έχει σχεδιάσει έτσι το Kindle Fire ώστε να “ταιριάζει” με αυτά.

Οι άλλοι, εξακολουθούν να φτιάχνουν “μεγάλα smartphones”.

Όσο, δε, για την Apple, μάλλον θα αναγκαστεί να αναθεωρήσει το ότι μέχρι σήμερα δεν έχει παρουσιάσει ένα φθηνό tablet. Η εμμονή της με το “είμαστε οι κυριλέ και μοδάτοι της παρέας, δεν βγάζουμε φθηνοπράματα” μόλις γύρισε και… τη δάγκωσε! Εδώ και 4 εκδόσεις iPhone, δεν έχει βγάλει “ένα φτηνό μοντέλο”, μα απλά πάντα “κόβει λίγα ευρώπουλα” από την αμέσως προηγούμενη έκδοση, που συνεχίζει να διαθέτει παράλληλα με την τελευταία, “γυαλιστερή” και πανάκριβη έκδοση του gadget της. Και το ίδιο έκανε και με τα iPad 1 και 2. Τώρα που βρέθηκε ένας ανταγωνιστής που παρέχει μια πολύ καλή εμπειρία σε λιγότερο από τα… μισά χρήματα, τι θα κάνει; Αν κάποιος θέλει ένα tablet κυρίως για τις χρήσεις που είπαμε -που είναι και η πλειοψηφία- γιατί να μην προτιμήσει το Kindle Fire από τις δικές της λύσεις;

Ξαφνικά, το Kindle Fire δεν είναι “ένα tablet που προσπαθεί να κάνει ό,τι και το iPad”. Το αντίστροφο συμβαίνει: “το iPad είναι ένα ακριβότερο Kindle Fire, όπου με περίπου 300-400 ευρώ παραπάνω, μπορείς επιπλέον να παίζεις παιχνίδια”! Πόσοι θα πληρώσουν αυτά τα 300-400 παραπάνω για ένα tablet “που παίζει παιχνίδια”, και γιατί να μην τα “ρίξουν” σε μια… πραγματική κονσόλα;

Τροφή για σκέψεις… :-)