Anders Behring Breivik: “Το Modern Warfare 2 με εκπαίδευσε”

Ο “τρομοκράτης του Όσλο” που σκότωσε εν ψυχρώ σχεδόν 90 άτομα στη Νορβηγία, θεωρεί πως το Call of Duty: Modern Warfare 2 έπαιξε σημαντικό ρόλο στην… “εκπαίδευση” του για τις μακάβριες πράξεις του.

Quote:

Μόλις αγόρασα το παιχνίδι Modern Warfare 2. Είναι πιθανότατα ο καλύτερος στρατιωτικός εξομοιωτής που υπάρχει και ένα από τα καλύτερα παιχνίδια της χρονιάς … Βλέπω το MW2 περισσότερο σαν τμήμα του εκπαιδευτικού εξομοιωτή μου, παρά ως κάτι διαφορετικό. Έμαθα να το αγαπώ και ειδικά το multiplayer τμήμα του είναι απίθανο. Μπορείς, ουσιαστικά, να εξομοιώσεις σχεδόν πλήρως πραγματικές “επιχειρήσεις”.

…και, φυσικά, με το “επιχειρήσεις” εννοεί, όπως μάλλον καταλάβατε, “οτιδήποτε έχει να κάνει με οργανωμένες επιθέσεις με όπλα”. Από ένα αρρωστημένο μυαλό σαν το δικό του, δεν θα μπορούσε κανείς να περιμένει κάτι διαφορετικό. Ναι, το Modern Warfare 2 είναι ένα εντυπωσιακό παιχνίδι δράσης, ναι, έχει όπλα και πυροβολισμούς και, αναπόφευκτα, θύματα, μα… Ναι. Εντάξει. Αν το καλοσκεφτεί κανείς, είναι ένας “εξομοιωτής δολοφονιών”.

1984

Οι δηλώσεις του “κυρίου” Breivik σίγουρα θα κάνουν κάποιους να στραφούν, για ακόμη μια φορά, κατά των παιχνιδιών. Σίγουρα θα φέρουν και πάλι στο προσκήνιο τα FPS ως “εξομοιωτές δολοφονιών” – εξάλλου, για να το λέει ένας τρομοκράτης, που τα χρησιμοποίησε για αυτό το σκοπό, κάτι θα γνωρίζει, σωστά; Μόνο που…

Μόνο που ο “κύριος” Breivik έχει επίσης ως “αγαπημένο βιβλίο” το 1984, από το οποίο προφανώς δεν κατάλαβε πού πάνε τα τέσσερα, ούτε τι προσπαθούσε “να πει” ο συγγραφέας. Στο 1984, ο George Orwell παρουσιάζει ένα απολυταρχικό καθεστώς, στο οποίο ο “Μεγάλος Αδελφός” παρακολουθεί την κάθε κίνηση των πολιτών – μέσα από μεγάλες οθόνες που, για δες, μοιάζουν με τις σημερινές τηλεοράσεις. Η φασιστική νοοτροπία έχει κυριαρχήσει, “για το καλό του κόσμου”, ενός “κόσμου” που από καθαρό φόβο ή “γιατί έτσι έχει μάθει” συμπεριφέρεται σαν μια άβουλη μάζα. Κανείς δεν ερωτεύεται. Απαγορεύεται. Δεν διαβάζει. Απαγορεύεται. Δεν έχει στην κατοχή του οτιδήποτε θα μπορούσε να έχει συναισθηματική αξία. Απαγορεύεται.

Ο ήρωας του βιβλίου προσπαθεί να ξεφύγει από αυτό το καθεστώς, έστω και αν αυτή η απόδραση γίνεται εν μέρει στο μυαλό του, στο μοναδικό σημείο που δεν έχει “τρυπώσει” ακόμη η ολιγαρχική εξουσία. Οι αρχές δεν θα μπορέσουν να του κλέψουν τα συναισθήματα του. Τις σκέψεις του. Και καταλήγει να αναγνωρίζει πως, ναι, υπάρχει τίμημα για την ελευθερία – σκέψης, έκφρασης, ζωής, γενικότερα. Και αξίζει, κανείς, να το πληρώσει.

Δεν γνωρίζω “τι κατάλαβε” και “τι συγκράτησε” από το βιβλίο ο “κύριος” Breivik, αλλά το 1984 είναι ένας ύμνος στην ελευθερία. Όχι στο φασισμό. Είναι λαμπρή απεικόνιση της διαφορετικότητας μας αλλά και της ισοτιμίας μας. Είναι ένα, αυτό νομίζω πως είναι το σημαντικότερο, ένα ειρηνικό βιβλίο, που “ζωγραφίζει” αρνητικά την όποια καταπίεση και βία. Με άλλα λόγια, θεωρητικά τουλάχιστον, έρχεται 100% αντίθετα στη νοοτροπία που όπλισε το χέρι του “κύριου” Breivik, 100% αντίθετα στο φασιστικό ξεκλήρισμα “των διαφορετικών από αυτόν” στο οποίο επιδόθηκε σαν άμυαλο ζώο.

Όσο είναι το παγκόσμια αναγνωρισμένο ως λογοτεχνικό αριστούργημα 1984 “ένα βιβλίο που προβάλλει θετικά το φασισμό”, άλλο τόσο είναι και το Modern Warfare 2 “ένα παιχνίδι εκπαίδευσης δολοφόνων”.

Ψηφιακοί φονιάδες

Διότι, ναι, το Modern Warfare 2, όπως και κάθε άλλο FPS είναι, ας μήν κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας, “εξομοιωτές δολοφονιών”. Μόνο που “αυτοί που δολοφονείς” συνήθως είναι, βάσει κάποιου σεναρίου, τρομοκράτες, φανατικοί ακροδεξιοί (ή και ακροαριστεροί) “φασίστες”, ή, γενικότερα, “κακοί”. Σε -σχεδόν- όλα τα FPS σκοτώνεις μεν κόσμο, μα αυτό παρουσιάζεται ως “κάτι το απαραίτητο” και -σχεδόν- πάντα είναι “η λύση που θα φέρει την παγκόσμια ειρήνη”. Όσο γελοίο και αν είναι, ναι, στα FPS “σκοτώνει” κανείς για… καλό σκοπό.

Μπορεί να φαίνεται γελοίο κάτι τέτοιο, και κάποιοι να ισχυρίζονται πως “το σενάριο δεν έχει σημασία στα FPS” μα, ακόμη και τότε, ακόμη και αν δεν υπάρχει σενάριο, έχει παρατηρηθεί πως το μυαλό του κάθε gamer δημιουργεί ένα λογικό και κοινώς αποδεκτό σενάριο, στο οποίο και πάλι οι αντίπαλοι είναι “οι κακοί”. Μπορεί “να έχουν πυρηνικά και να θέλουν να ανατινάξουν τον πλανήτη”. Μπορεί “να σκότωσαν τη γκόμενα του πρωταγωνιστή”. Μπορεί “να του έκλεψαν την τυρόπιτα στο προαύλιο του σχολείου”. Δεν έχει σημασία το “μπορεί”, το θέμα είναι πως “είναι οι κακοί” και “είναι δικαιολογημένο να πεθάνουν ψηφιακά” – διότι “πραγματικά”, κανένας δεν θα τους σκότωνε αν του έβαζες ένα όπλο στο χέρι. Το 99,9% όσων παίζουμε τέτοια παιχνίδια, και είμαστε πολλοί, δεν είμαστε ψυχοπαθείς που θα πάρουμε μια καραμπίνα να βγούμε στους δρόμους σφάζοντας κόσμο. Αν ήταν έτσι, ήδη θα είχε ξεκληριστεί το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού του πλανήτη – αρκεί μια ματιά στο “πόσα εκατομμύρια κομμάτια έχει πουλήσει το Modern Warfare”. Αν κάθε παίκτης του είχε τα μυαλά του “κυρίου” Breivik, και, κατ’ αντιστοιχία, σκότωνε 80 συμπολίτες του, σήμερα θα είχαμε περί τα… 400 εκατομμύρια αδικοχαμένα θύματα στον πλανήτη, “από τους ψυχοπαθείς που εκπαιδεύτηκαν να σκοτώνουν από το Modern Warfare 2”.

Αντίλογος/Επίλογος

Εντάξει, δεν μπορεί όμως κανείς να αρνηθεί πως, από ό,τι τουλάχιστον ισχυρίζεται ο ίδιος, το Modern Warfare 2 έπαιξε κάποιο ρόλο στις πράξεις του “κυρίου” Breivik. Αυτό δεν το γνωρίζω, προσωπικά, και δεν μπορώ να το αρνηθώ. Κάποιοι -απόλυτοι, “σίγουροι” για τα πιστεύω και τις απόψεις τους- θα σπεύσουν να το κατακρίνουν, να πουν πως πρέπει να απαγορευτούν τα παιχνίδια του είδους, πως είναι προφανές ό,τι παράγουν δολοφόνους και θα πρέπει να τα κάψουμε στο πυρ το εξώτερο. ΟΚ, δεν θα το αρνηθώ, μαζί σας, αφού εσείς “ξέρετε περισσότερα”. Μαζί με αυτό, όμως, θα πρέπει να “κάψετε” και το 1984, που προφανώς έπαιξε εξίσσου σημαντικό ρόλο στις πράξεις του “κυρίου” Breivik. Και, μαζί με αυτά, θα πρέπει να “κάψετε” και κάθε άλλο παιχνίδι και βιβλίο που, πιθανότατα, “όπλισε” τα χέρια του.

Και καίγοντας αυτά, θα καταφέρουμε να μετατραπούμε στην κοινωνία ενός άλλου διάσημου βιβλίου που θίγει ακριβώς τα ίδια ζητήματα. Του Fahrenheit 451 του Ray Bradbury, όπου τα βιβλία -αλλά και κάθε άλλο “συναισθηματικό” αγαθό- απαγορεύονται από την κοινωνία, αφού μαζί με τα θετικά συναισθήματα -αγάπη, φιλία, αλληλεγγύη- υπάρχουν και τα αρνητικά -φθόνος, απέχθεια, μίσος- και άρα η λύση για μια “ειρηνική” κοινωνία είναι η ολική εξάλλειψη τους. Όλων των συναισθημάτων. Και έτσι, θα φέρουμε την ειρήνη στον κόσμο – απαγορεύοντας παιχνίδια, ταινίες, βιβλία, “οτιδήποτε”. Και, σε έναν πλήρη κύκλο, θα βρεθούμε στη θέση του Μεγάλου Αδελφού, ακριβώς, δηλαδή, στη θέση που εξαρχής κατακρίναμε.

Source:

Anders Behring Breivik also suggests that an obsession with massively-multiplayer role playing game World of Warcraft, which he was known to play, is a useful cover story to explain the time one is actually spending plotting attacks.

...γνωστός και ως Οδυσσέας Κουράφαλος, αρχικός υπεύθυνος για το unregistered. Συντάκτης, γραφίστας, "μαλτιμηντιάς", φανατικός της science fiction και των αστείων γατιών στου ιντερνέτ. "Δηλώνω graphics whore" (παίζω Ms. Pac-Man στο MAME με 2xSAL και το πρώτο Max Payne με FXAA antialiasing). Load "unreg*",8,1.