Βόλτα στα παλιά ουφάδικα…

Άλλη μια μέρα μόχθου και δημοσιογραφικού αγώνα (…) στο γραφείο, έσπασε ευχάριστα από τον συνάδελφο “Aντρίκειο Πειραιώτικο”, ο οποίος μας θύμισε τις πλάκες και τα απερίγραπτα σκηνικά που έπαιζαν στα πάλαι ποτέ ουφάδικα των παιδικών, εφηβικών, άντε και φοιτητικών χρόνων.
Από τα κυριλέ ουφάδικα του Κέντρου με τα μάρμαρα και τη χλίδα, μέχρι τα τελειωμένα καταγώγεια των πέριξ της Ομόνοιας και των συνοικιακών μαγαζιών, δίπλα στα ποδοσφαιράκια και τα μπιλιάρδα, η ατμόσφαιρα ήταν πάντα η ίδια, ένα περίεργο μείγμα ηλεκτρονικής ανατριχίλας και νεοελληνικής αρπακολιάς. Τόπος συνάντησης της παρέας, αλλά και απαγορευμένο μέρος που σύχναζαν (σύμφωνα με τις γονικές προειδοποιήσεις) όλοι “οι αλήτες και τα πρεζάκια”.
Ξεχαρβαλωμένα κουμπιά και μοχλοί από το πολύ ξύλο, άθλιες οθόνες που στα πέντε λεπτά σε έκαναν να κλαις από το τρεμόπαιγμα του φωσφόρου, μια ακατάληπτη βαβούρα από τους ήχους όλων των παιχνιδιών στην αίθουσα, απίστευτη αιθαλομίχλη από το τσιγάρο, μπίχλα από την κολλημένη κοκα-κόλα και τις στάχτες, νεύρα από τα χαμένα game over, απόγνωση όταν τελειώνανε τα λεφτά, τσαντίλα από τον κολλητό που έγινε αιτία να χάσετε από τον final boss, αλλά και ανείπωτη έκσταση όταν τελειώνατε εκείνο το γαμ*&^(^(%νο κωλοπαίχνιδο που για μήνες το ταΐζατε κέρματα.
Τελικά απέμεινε κι αυτό ως μια ανάμνηση άλλων, αγνότερων, πιο αθώων εποχών, γεμάτων από την ανεμελιά του παρόντος και την προσδοκία ενός πολλά υποσχόμενου μέλλοντος (άσχετα με την απογοητευτική του κατάληξη σήμερα…). Είναι περίεργο, αλλά κάθε φορά που θυμάμαι βόλτα στα ουφάδικα, είναι πάντα ένα ωραίο, ηλιόλουστο Μαγιάτικο πρωινό. Και είναι πάντα Σάββατο.

Source:

– Retromaniax]Νομίζω ξεχάσατε τον βασικότερο…… ο τύπος “βαράω” που όταν έπαιζες PHOENIX, 1942, και άλλα που έπρεπε να πυροβολείς και να έχεις βόμβες, ασπίδα η κάτι άλλο…ο τύπος ερχόταν και σου έλεγε “φιλαράκι να σε βαράω”? και πολλές φορές ήταν και πολύ καλός σε αυτό είχε εκπαιδευτεί στο βάρεμα….και πολλοί θαμώνες τον περίμεναν να έρθει να τους βαρέσει αυτός για να παίξουν….και το δάχτυλο πήγαινε με 1000 χτυπήματα το δευτερόλεπτο.

Από το 2001, ο διάσημος (...) συντάκτης τεχνολογίας Λάμπρος Γεωργογάλας καταπολεμά τον σκοταδισμό και την ημιμάθεια, διδάσκοντας στους Έλληνες συμπατριώτες του τα μυστικά της υψηλής τεχνολογίας. Κατόπιν βάναυσης απαγωγής από εξωγήινους, και ηρωϊκής απόδρασης, αισιοδοξεί πως θα γίνει κυρίαρχος του σύμπαντος.