“Μόνιμα” τα saves του Resident Evil: Mercenaries

Ένα από τα μεγαλύτερα WTF και ένα ακόμη μεγαλύτερο FAIL, έτσι, με κεφαλαία και bold, αφορά στην προσπάθεια της Capcom να μειώσει τα “διαφυγόντα κέρδη” της από την… πώληση μεταχειρισμένων, μέσω του… “κλειδώματος” των saves του επερχόμενου τίτλου της, Resident Evil: Mercenaries για το 3DS.

Βλέπετε, οι μεγάλες εταιρείες παραγωγής παιχνιδιών, θεωρούν πως οι πωλήσεις μεταχειρισμένων τίτλων τους στοιχίζουν περισσότερο από ό,τι η πειρατεία. Έτσι, ψάχνουν εδώ και καιρό τρόπους να τις… εμποδίσουν! Ναι, ναι, και όμως. Κάποιες εταιρείες (όπως η Electronic Arts) δίνουν σε ορισμένους τίτλους τους “πρόσθετο περιεχόμενο” με την αγορά ενός τίτλου, που “ξεκλειδώνει” μέσω κωδικού και Internet. Το “ξεκλείδωσες” μια φορά; “Συνδέεται” με το λογαριασμό σου και δεν μπορεί να “ξαναξεκλειδώσει” – έτσι αν, π.χ., αγοράσεις ένα παιχνίδι που στο κουτί γράφει “περιέχει την super-duper μαύρη στολή του πρωταγωνιστή, δυο πρόσθετα όπλα και τέσσερις πίστες άλλο πράμα”, και μετά το πουλήσεις, αυτός που θα το αγοράσει δεν μπορεί να “ξαναξεκλειδώσει” το περιεχόμενο. Παίρνει, δηλαδή, έναν τίτλο από τον οποίο “λείπουν πράγματα” σε σχέση με αν τον είχε αγοράσει ο ίδιος.

Ody's thoughts

Εδώ θα πρέπει να σημειώσω πως αρχικά έγραψα, αφηρημένος, ως τέλος της προηγούμενης παραγράφου, “από ό,τι αν τον είχε αγοράσει original”. Και εδώ είναι η ειρωνεία της υπόθεσης: μιλάμε πάντα για ORIGINAL τίτλους, που όμως αντιμετωπίζονται σαν να είχαν σύφιλη! Ναι, η “λέπρα” δεν είναι, πια, επίκαιρη… :-)

Η νέα προσέγγιση που θα ακολουθήσει η Capcom με τον τίτλο της, όμως, είναι ακόμη χειρότερη: τα saves του τίτλου θα αποθηκεύονται στο ίδιο το cartridge του, και δεν θα μπορούν να “αλλαχθούν”: “σώθηκε” μια φορά η πρόοδος του gamer στο παιχνίδι; Αυτό ήταν – δεν ξαναλλάζει. “Ξεκλείδωσες” τα όπλα Α, Β και Γ; Θα παραμένουν πάντα ξεκλειδωμένα. Και αυτό είναι, απλά, απαράδεκτο.

Το πρόβλημα με την προσέγγιση της Capcom είναι πως επηρεάζει ΚΑΙ τους gamers που αγοράζουν οι ίδιοι τον τίτλο! Πες, βρε παιδί μου, πως αγοράζω το Resident Evil: Mercenaries για το 3DS μου (που δεν έχω, αλλά λέμε τώρα), και αφού το τελειώσω, αποφασίζω να το αφήσω στο ράφι – όπως έχω κάνει με όλα τα παιχνίδια μου μέχρι σήμερα. 1-2 χρονάκια μετά, για κάποιον απροσδιόριστο λόγο, αποφασίζω να το ξαναπαίξω – όπως έχω κάνει με ζάμπολα παιχνίδια μου μέχρι τώρα. Θα μπορώ; Ναι. Αλλά δεν θα μπορώ “να ξεκινήσω από την αρχή”: ο τίτλος θα είναι “σαν να είχε φορτώσει το τελευταίο save του”, με ό,τι αυτό σημαίνει.

Είναι η πρώτη φορά στα χρονικά του gaming που ο gamer δεν θα μπορεί να “μηδενίσει” ένα παιχνίδι που του ανοίκει! Και νομίζω πως αυτό είναι το σημείο στο οποίο μπορεί κανείς πια να πει, δίχως την παραμικρή ευγένεια, πως οι εταιρείες έχουν αρχίσει να το… παραχέζουν! Ναι, είπαμε: ΔΕΝ σηκώνει ευγένειες το θέμα.

But, why, master, why?

Η αγορά ενός παιχνιδιού είναι, όπως και η αγορά οποιουδήποτε άλλου αγαθού, μια ΑΓΟΡΑ. Το προιόν ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ, και θα έπρεπε να μπορείς να το κάνεις ό,τι θέλεις. Εδώ, οι εταιρείες και οι… σαλεμένοι φανατικοί υπερμάχοι της νομιμοφροσύνης στο χώρο του gaming σπεύδουν να επισημάνουν πως “δεν σου ανήκει το παιχνίδι, αν σου άνηκε, θα μπορούσες και να το αντιγράψεις και ξαναπουλήσεις ως δικό σου”. Και αυτό είναι η πιο ηλίθια ατάκα στην ιστορία της Προστασίας Πνευματικών Δικαιωμάτων, αφού όσοι λέμε πως θα έπρεπε να ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ το λογισμικό και τα παιχνίδια που ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ, δεν εννοούμε “για να τα εκμεταλλευόμαστε σαν να ήμασταν εμείς οι κατασκευαστές τους”, αλλά “για να μπορούμε να τα χρησιμοποιούμε όπως κάθε άλλο αγαθό που έχουμε αγοράσει”. Παράδειγμα: το αυτοκίνητο μας ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ. Είναι ΔΙΚΟ ΜΑΣ. Και είναι κάτι που θεωρείται αυτονόητο.

Η εταιρεία που μας το πούλησε δεν μας υποχρέωσε να… υπογράψουμε “συμφωνητικό χρήσης” που να δηλώνει πώς θα το χρησιμοποιούμε. Η δουλειά της ήταν να μας πουλήσει ένα αγαθό. Η υποχρέωση μας ήταν να το πληρώσουμε. Πάπαλα: η συναλλαγή ολοκληρώθηκε, το προϊόν ΕΦΥΓΕ από τα χέρια της εταιρείας, ΗΡΘΕ στα δικά μας, και τώρα πια είναι ΔΙΚΟ ΜΑΣ. ΟΧΙ δικό της. Φυσικά, τα “πνευματικά δικαιώματα” για την κατασκευή και τη σχεδίαση του είναι δικά της, και… κανείς δεν θα ήταν τόσο τρελός ώστε να ισχυριστεί το αντίθετο. Γιατί, λοιπόν, όσον αφορά στο λογισμικό και τα παιχνίδια, έχουμε αφήσει να γίνει τόσο… αισχρή η κατάσταση;

Διότι, αγαπητοί και αγαπητές (και αγαπητά) μου, η κίνηση της Capcom είναι η εξής, αν συνεχίσουμε το παράδειγμα μας με το αυτοκίνητο: όταν, μετά από 4-5 χρόνια, αποφασίσεις να το πουλήσεις, ο αγοραστής του αυτοκινήτου σου θα γνωρίζει, αφού “παίρνει μεταχειρισμένο”, πως ίσως έχει κάποια “ψιλο-κουσουράκια”. Ίσως να έχουν πέσει οι επιδόσεις του. Ίσως να χρειάζεται λάστιχα. Ίσως να μην δουλεύει και τόσο καλά το ραδιόφωνο. Ίσως. Πολλά ίσως. ΘΑ ΔΟΥΛΕΥΕΙ, όμως, και “θα κάνει αυτό που έκανε και όταν το αγοράσαμε”: θα σε παίρνει από το σημείο Α και θα σε πηγαίνει στο σημείο Β. Για δες! Τι πρωτότυπο!

Αν η Capcom πουλούσε αυτοκίνητα, λοιπόν, κατά τη φάση της πώλησης, θα ερχόταν και θα έχωνε ένα δίκανο στο στόμα του νέου αγοραστή, ξεκαθαρίζοντας του πως ΔΕΝ θα μπορούσε να αλλάξει λάστιχα, ΔΕΝ θα μπορούσε να φτιάξει τη μηχανή, ΔΕΝ θα μπορούσε να καθαρίσει το τασάκι. Μεταχειρισμένο θέλεις; Θα το κρατήσεις ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ, δίχως να μπορείς να το χρησιμοποιήσεις όπως το χρησιμοποίησε αυτός που το πρωτοαγόρασε.

Πρόκειται για έναν ανήκουστο τεχνητό περιορισμό, που θεωρώ πως είναι, απλά, εγκληματικός και θα έπρεπε να είναι ποινικά κολάσιμος. Αλλά αυτό, βέβαια, μας φέρνει και στο θέμα της ίδιας της “μοιρασιάς” και “κοινοκτημοσύνης”.

Αφορμή, οι σύγχρονοι αηδοί. Όχι, καλά το γράψαμε.

Ξεκίνησε από τη RIAA που έβλεπε τα έσοδα της να πέφτουν, και απέδιδε το πρόβλημα αποκλειστικά στην πειρατεία, και όχι στο ότι εδώ και 10 χρόνια τα 9 στα 10 μουσικά κομμάτια έχουν θεματολογία όπως το πώς οι gangsta rappers ξεκάνουν κόσμο στα γκέτο του Μπρόνξ με περισσή μαγκιά. Γιατί, αγαπητοί μου, να πληρώσω για να αγοράσω κάτι τέτοιο, αφού ΔΕΝ ΤΟ ΑΚΟΥΩ; Ή, γιατί να τα σκάσω για να αγοράσω έναν ελεεινό δίσκο των Tokio Hotel, των οποίων ο τραγουδιστής απεικονίζεται ως μια από τις πιο trendy… γκόμενες που έχω δει σε videoclip; Γιατί να πληρώσω για να αγοράσω τα CDs των “stars” που αναδεικνύονται ΟΧΙ για το μουσικοφωνητικό ταλέντο τους, αλλά για το ότι έχουν… στήθος, γάμπες, κοιλιακούς (συγχαρητήρια, by the way! Μπράβο σας! Μεγάλο κατόρθωμα..!)… Όταν βάλω το CD στο αυτοκίνητο, ΑΥΤΑ ΘΑ ΒΛΕΠΩ; Ή, μήπως, ΜΗΠΩΣ, λέω, θα ακούω τη γαϊδουροφωνάρα τους να τραγουδά για το πώς “είναι οι δύσκολες μέρες του μήνα, και έχει πέσει και πείνα” ή κάτι παραπλήσιο;

Και όμως, “η πειρατεία έφταιγε”, και έγιναν άπειρες προσπάθειες να… εξουδετερωθεί το θεριό που ακούει στο όνομα Internet. Αν τα κατάφερναν, ίσως μετά κήρυτταν πόλεμο στις τοστιέρες. Όλο και κάτι θα έβρισκαν να φταίει. Τη “μόδα” ακολούθησε η MPAA (εντάξει, σε αυτή την περίπτωση, δικαιολογημένα), και τώρα στο παιχνίδι μπαίνουν και οι εταιρείες λογισμικού. Και έτσι άρχισαν οι περιορισμοί. Οι ηλίθιοι, ανήκουστοι περιορισμοί.

ΑΛΛΟ τα “Πνευματικά Δικαιώματα”, βόδια. Ε, βόδια.

Δεν ξέρω τι λέει κάθε υπερμάχος των “κλειδωμάτων”, αλλά άλλο τα “Πνευματικά Δικαιώματα”, άλλο τα “κλειδώματα” σε μουσική, ταινίες, λογισμικό/παιχνίδια. “Προστασία Πνευματικών Δικαιωμάτων” θα πει “εμποδίζω τον Χ, Ψ και Ω από το να πάρει τη δουλειά μου και να την παρουσιάσει ως δική του”. Στην πορεία, αυτό μεταλλάχθηκε σε “προσπαθώ να ξεζουμίσω τα αποτελέσματα της δουλειάς μου με κάθε τρόπο”. Παραδείγματα, για να γίνομαι κατανοητός; Άπειρα!

Φαντασθείτε να πηγαίνει κανείς σε ένα φούρνο να πάρει κουλουράκια, και μαζί τους να υπάρχει μια EULA “για την προστασία των Πνευματικών Δικαιωμάτων του ζαχαροπλάστη”, και ένα περίεργο κατασκεύασμα στη σακούλα. Η EULA να αναγράφει “απαγορεύεται να μοιρασθείτε τα κουλουράκια με τρίτους” και το κατασκεύασμα να τραβά φωτογραφία όποιου άλλου απλώσει χέρι στη σακούλα και να καλεί την αστυνομία να τον συλλάβει! Είμαι τρελός; Πού κολλάει αυτό; Μα… Μα, ΑΥΤΟ δεν γίνεται με μουσική, ταινίες, παιχνίδια, εδώ και περίπου μια δεκαετία; Όλα δεν προσπαθουν να “κλειδώσουν” βάσει των στοιχείων του χρήστη, για να μην μπορεί να τα μοιραστεί με άλλους; Που διάολο κολάνε τα “Πνευματικά Δικαιώματα” σε αυτό, δεν το γνωρίζω. Κανείς δεν προσπάθησε να “μεταπωλήσει” τα κουλουράκια ως δικά του. Κανείς δεν προσπάθησε να αποκωδικοποιήσει και αναπαράγει τη συνταγή.

Άλλο το να εμποδίζεις την πειρατεία, άλλο το να εμποδίζεις όσους προσπαθούν να κλέψουν αυτό που παράγεις, και άλλο το να “τιμωρείς” τους νόμιμους πελάτες σου και να προσπαθείς να περιορίσεις τα αγαθά ΤΟΥΣ. Όχι “ΣΟΥ”, ΤΟΥΣ, διότι, από τη στιγμή που τους τα πουλάς, είναι ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ. ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να πουλήσεις κουλουράκια και να απαγορέψεις στον άλλο να τα μοιραστεί. ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να του επιβάλλεις να φάει μόνο 3 την ημέρα. ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να του επιβάλλεις αν του μείνουν κουλουράκια, να μην τα δώσει στο έτερον ήμισυ, σε ένα φίλο ή συνεργάτη.

Ή, μάλλον, δεν θα ΕΠΡΕΠΕ να γίνεται. Γιατί στα “ψηφιακά κουλουράκια” της εποχής μας, γίνεται. Και έχουμε σκύψει το κεφάλι και το έχουμε αποδεχτεί ως κάτι δεδομένο. Ελπίζω ειλικρινά η κίνηση της Capcom να είναι η σταγόνα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι, αλλά… Δεν το βλέπω. Ήδη θεωρείται παράνομο το να νοικιάσεις μια ταινία για να τη δεις με φίλους, ή ακόμη και με την οικογένεια σου. Ναι, ΔΕΝ επιβάλλεται αυτός ο… παρανοϊκός κανόνας, αλλά τα DVDs, Blu-Rays και, στο παρελθόν, οι κασέττες VHS, δεν ενοικιάζονται “αποκλειστικά για προσωπική χρήση”; Δεν απαγορεύεται “κάθε είδους `δημόσια` προβολή”; Τότε, την εποχή του VHS, κανείς δεν έδινε σημασία. Λέγαμε πως “εντάξει, είναι τρελοί οι άνθρωποι, που θα νοικιάσω δυο φορές την ταινία για να τη δω με τη γυναίκα μου”.

Και καλά να πάθουμε

Τώρα, όμως, που τα σύγχρονα ψηφιακά μέσα επιτρέπουν στους δημιουργούς μουσικής, ταινιών και λογισμικού/παιχνιδιών να τα “κλειδώνουν” και να τα “περιορίζουν”, φτάσαμε ακριβώς σε αυτό το σημείο. Αν αγοράσω το Resident Evil: Mercenaries, δεν θα μπορεί να το παίξει και η γυναίκα μου. Όχι “από την αρχή”. Θα πρέπει να το παίξει “από εκεί που το άφησα εγώ”. Ή, θα πρέπει να το αγοράσουμε δεύτερη φορά.

Το πιο τραγικό, όμως, με την προσέγγιση της, είναι πως αντιμετωπίζει και τον “αυριανό” gamer ως… διαφορετική εκδοχή του εαυτού του! Τι, είχατε τελειώσει και εσείς το Diablo/Diablo II με περισσότερους από έναν χαρακτήρες; Α, όχι, απαράδεκτο: αφού διαλέξατε χαρακτήρα μια φορά, με αυτόν θα έπρεπε να το παίζετε από εδώ και πέρα! Αν θέλατε να αλλάξετε, ξαναγοράστε το! Ακούς εκεί..!

Λογικό το βρίσκω. Ευχαριστούμε Capcom. Με την ευκαιρία, μπορείτε να μας δώσετε πίσω “εκείνα τα μαθηματικά” που σας αφήσαμε να χρησιμοποιείτε πριν περίπου δυόμιση χιλιάδες χρονάκια; Ήταν “για προσωπική χρήση” σας, όχι για να αποκτήσετε έσοδα από αυτά… Thanks.

Source:

There’s an interesting note included with the Nintendo 3DS game Resident Evil: The Mercenaries 3D cartridge: “Saved data on this software cannot be reset.” What’s it mean? Given that the game automatically saves information upon completion of the game, it would seem to mean that if you buy a used copy, you’re going to end up with someone else’s save files, including any balance-whacking extras that unlock when the game is completed.

ι

...γνωστός και ως Οδυσσέας Κουράφαλος, αρχικός υπεύθυνος για το unregistered. Συντάκτης, γραφίστας, "μαλτιμηντιάς", φανατικός της science fiction και των αστείων γατιών στου ιντερνέτ. "Δηλώνω graphics whore" (παίζω Ms. Pac-Man στο MAME με 2xSAL και το πρώτο Max Payne με FXAA antialiasing). Load "unreg*",8,1.