Τα Πλοία του Χρόνου

Αφότου ο άνθρωπος τιθάσευσε τον πεπερασμένο χώρο στον πλανήτη Γη, έστρεψε το υψιπετές βλέμμα του στο έσχατο όριο, τον χρόνο.
Έμπλεος δέους απέναντι στην αδάμαστη δύναμή του, η οποία καθορίζει νυν και αεί το μέτρο των πάντων και δη των ανθρώπινων, δεν αρκέστηκε στο να θεοποιήσει και να υμνήσει τη γαλήνια αδιαφορία του χρόνου απέναντι σε κάθε τι έμβιο – έπρεπε, κάπως, να τον κατακτήσει.

Εκεί που απέτυχε ως φυσική υπόσταση –καθώς, γενιά τη γενιά, έσπαγε στον κυματοθραύστη του χρόνου ανέλπιδα τις προσδοκίες αιωνιότητας και τη ματαιοδοξία του, χάνοντας άδοξα τον πόλεμο- τελικά επέτυχε να κερδίσει μια μικρή μα καίρια μάχη. Με Δούρειο Ίππο τη φαντασία του δημιούργησε μια μικρή ρωγμή στα Κυκλώπεια Τείχη του Χρόνου – εικόνα και σκέψη παρήγορη, η οποία διέσωσε την αξιοπρέπεια του ανθρώπινου γένους που μέχρι τότε έστεκε ταπεινά στη σκιά της λησμοσύνης και της ματαίωσης….
Έπρεπε να έρθει το τέλος του 19ου και η αυγή του 20ου αιώνα για να εμφανιστεί ο πατέρας της Επιστημονικής Φαντασίας, ο Χέρμπερτ Τζορτζ Ουέλς, και να γράψει ένα από τα πιο σημαντικά βιβλία που καθόρισαν το είδος: αναφερόμαστε βεβαίως στη Μηχανή του Χρόνου. Η αφηρημένη Ιδέα, κάτω από το φως της αλματώδους ανάπτυξης της επιστήμης, είδε το φως της ημέρας εκεί: μια χρονομηχανή που διέτρεχε τη θάλασσα του χρόνου με την άνεση ενός αυτοκινούμενου οχήματος. Η αρχή είχε γίνει – η σπίθα άναψε τη φωτιά και η Ιδέα μεταλαμπαδεύτηκε στους άξιους επιγόνους.

Επίγονος, συνεχιστής και θαυμαστής του Ουέλς, ο Στήβεν Μπάξτερ, αποφάσισε να συνεχίσει εκεί που σταμάτησε ο Πατέρας. Τα Πλοία του χρόνου (στα ελληνικά από τις εκδόσεις Αίολος), δεν αποτελούν μόνο μια θεματική συνέχεια της Μηχανής του Χρόνου, αλλά παραπέμπουν ευθέως στο ύφος και την όλη αισθητική του πρωτοτύπου. Με γλώσσα “παλιοκαιρινή”, δίχως άσκοπους μοντερνισμούς, αλλά εγκολπώνοντας δημιουργικά τις εξελίξεις της φυσικής, της αστροφυσικής και της κβαντομηχανικής, το δίτομο αυτό έργο αποπνέει σεβασμό για το πρωτότυπο, προωθώντας παράλληλα τον μύθο.

Πιθανώς η κυκλοφορία στην ελληνική αγορά –την τόσο κορεσμένη από ανέμπνευστους τίτλους “ρεαλιστικής” λογοτεχνίας- να αποτελέσει και έναυσμα για ένα κοινό που αγνοεί τον Ουέλς (ή τον έχει γνωρίσει αποκλειστικά από τις πλείστες όσες κινηματογραφικές μεταφορές των έργων του), ώστε να έρθει σε επαφή με το ρηξικέλευθο έργο του.
Ο Μπάξτερ δεν είναι προφανώς Ουέλς, ούτε ο ίδιος διατείνεται εξάλλου κάτι τέτοιο, το βιβλίο του όμως διαθέτει την απαραίτητη “φλόγα” για να “βαδίσει κάτω από τα πυρά του χρόνου”.

Από τα comics στη Sci-Fi λογοτεχνία και από το σινεμά στη μουσική – κάποια νύχτα κοιμηθήκαμε παρέα και από τότε δεν ξαναξύπνησα μόνος μου. Το ταξίδι συνεχίζεται!