Fear and Loathing in Las Vegas (τα παραλειπόμενα της CES…)

Εάν μου έλεγε κάποιος, μερικούς μήνες πριν, πως θα πέρναγα 4 ημέρες στο Las Vegas για να καλύψω τη μεγαλύτερη έκθεση τεχνολογίας στον κόσμο, θα τον κοίταγα με απορημένο ύφος. Όχι για άλλο λόγο, αλλά το μυαλό μου αυτομάτως θα πήγαινε στην αγαπημένη ταινία του Terry Gilliam….

Θυμίζω πως στο “Φόβος και παράνοια στο Λας Βέγκας”, ο “δημοσιογράφος” και ο δικηγόρος του –αγνώριστοι οι Johnny Depp και Benicio Del Toro- θα καλύψουν αγώνες ταχύτητας στην έρημο της Νεβάδα και θα επιχειρήσουν να ανακαλύψουν το… American Dream. Θα ξεκινήσουν το ταξίδι τους φορτώνοντας το αυτοκίνητό τους –και τον οργανισμό τους- με κάθε διαθέσιμο, γνωστό και μη ναρκωτικό, πλέοντας στην κυριολεξία σε “πελάγη” μαστούρας και παράνοιας….
Δεν είναι, εντούτοις, αυτό το θέμα των γραφομένων μου. Έχοντας επανέλθει στα πάτρια εδάφη και σε πλήρη νηφαλιότητα, σκοπεύω να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις μου… επ’ αφορμή.

Δίχως αύριο!
Εάν σας έλεγαν πως η ζωή στον πλανήτη Γη τελειώνει αύριο, και πως έχετε μία μόνο ημέρα –αυτή- για να διασκεδάσετε και να διοργανώσετε ένα τεράστιο πάρτι δίχως να είστε φειδωλοί σε τίποτα, τι θα κάνατε; Μα… ό,τι κάνουν στο Las Vegas: ένα τεράστιο πάρτι, ΚΑΘΕ ΗΜΕΡΑ! Δύσκολο κανείς να διανοηθεί περί τίνος πρόκειται, εάν δεν το παρακολουθήσει από κοντά. Η μόνη… παράπλευρη απώλεια είναι πως η “παράσταση” που ανεβαίνει κάθε βράδυ, “καίει” ηλεκτρικό ρεύμα… δίχως αύριο!
Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα έρθει η “Ημέρα της Γης” ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το, για να διατρανώσουμε την περιβαλλοντική μας συνείδηση από κοινού ως πολίτες του πλανήτη, θα ανέβω στην ταράτσα μου και θα ανάψω και τους 10 προβολείς που θα έχω εγκαταστήσει, ως φόρο τιμής στην πρωτοπόρο Πολιτεία της Νεβάδα!

Εάν η δήλωση μου σας κάνει να αγανακτήσετε, θα έπρεπε ήδη να γνωρίζετε πως η οικονομία και η εγκράτεια του “φτωχού” γίνονται πάντοτε για να περισσεύουν ακόμα περισσότεροι πόροι για σπατάλη από τους πλούσιους (χώρες ή άτομα)….
Συμπέρασμα (παραφράζοντας το γνωστό moto): Μην καίτε ρεύμα… δεν φτάνει για το Vegas!

Περί… κιτς
Δεν ξέρω, αλλά το θέμα του κιτς δημιουργεί αμηχανία στους περισσότερους – κανείς δεν θέλει να είναι κιτς, για κάποιον απροσδιόριστο λόγο. Το αποτέλεσμα είναι πως εκτοξεύονται ένθεν κακείθεν κατηγορίες περί κιτς και κανείς τελικά δεν μπορεί να συμφωνήσει σε ένα κοινό πλαίσιο. Για μένα, πλέον, είναι απλά τα πράγματα: η Ελλάδα της μεταπολίτευσης και οι κάτοικοί της, ας πούμε, είναι κιτς, αν και δεν περιμένω να συμφωνήσετε μαζί μου.

Οκ, σοβαρά τώρα, οι διανοούμενοι διαγκωνίζονται δεκαετίες ώστε να καθορίσουν το πλαίσιο, αν και η άποψη του Umberto Eco για το θέμα έχει κερδίσει στα σημεία: κιτς είναι το “άγαν”, το υπερβολικό. Και πάλι, κατά την ταπεινή μου άποψη, ο ορισμός πάσχει. Για παράδειγμα, για χρόνια η γυναίκα μου έφριττε με το στυλ ροκοκό αρχιτεκτονικής της Γαλλίας, και σύμφωνα με τον Eco είχε δίκιο, καθώς πρόκειται για την “ενσάρκωση” της υπερβολής. Ναι, οκ, άντε να το πεις στους χιλιάδες συμπατριώτες μας που επισκέπτονται γονυπετείς τις Βερσαλλίες στη Γαλλία.

Άλλο παράδειγμα; Μα… το “φλογερό” φλαμένγκο! Καλά…είμαι ο μόνος που βρίσκει αυτή τη γελοία επίδειξη και εκφόρτιση (ή εκφόρτωση;) συναισθημάτων και “αισθησιασμού”, καρακιτσάτη; Και καλά οι Ισπανοί – αποτελεί εξαγώγιμο προϊόν τους (να μην αρχίσω με τα “αισθαντικά” ισπανικά του Antonio και της Penelope… ξέρετε ποιων!) και φέρνει ευρώ. Ο… ελληνάκος; Πού κολλάει με το φλαμένγκο και το ταπεραμέντο του λάτιν “εραστή” που σφάζει τη “Mujer” λόγω καθήλωσης στο πρωκτικό στάδιο και απωθημένης ομοφυλοφιλίας; Φέρτε τις σακούλες… κιτς στη νιοστή!

Είδατε; Δεν πρόκειται να συμφωνήσουμε ποτέ με βάση τον ορισμό του Eco…

Οκ, για να μην μακρηγορώ: όσον αφορά εμένα, κιτς είναι αφενός το “φτηνιάρικο” και αφετέρου το “εκτός πλαισίου”. Παράδειγμα: το καρναβάλι του Rio de Janeiro είναι αυθεντικό, το καρναβάλι της Πάτρας είναι φτηνιάρικο και “εκτός πλαισίου” (δεν έχω κάτι με την Πάτρα, απλά δεν είναι Rio!), άρα κιτς. Δεύτερο παράδειγμα: το iPad σε “αστικό” περιβάλλον είναι original, σε οικισμό των Ρομά (δεν θέλω να θίξω τις λοιπές ένδοξες κωμοπόλεις της πατρίδας μας), αντιθέτως, είναι κιτς (μην παρεξηγηθώ, δεν φταίνε οι Ρομά γι’ αυτό). Τρίτο παράδειγμα (και επιτέλους επιστροφή στο θέμα μας): το Las Vegas μόνο φτηνιάρικο δεν είναι και αποτελεί μια sui generis κατάσταση – αντίθετα, οι φτηνο-μιμήσεις τύπου Λουτράκι αποπνέουν μιζέρια και είναι εκτός πλαισίου, άρα κιτς.

Άδικη η σύγκριση θα μου πείτε καθώς τα μεγέθη σε κάθε παράδειγμα είναι διαφορετικά. Μπορεί, αλλά το κιτς δεν έχει σχέση με την αίσθηση δικαίου ούτε με… κοινωνικά κριτήρια: είναι ή δεν είναι!

Τέλος, αφού ξεκαθαρίσαμε και το θέμα αυτό, μια προσωπική “νότα”: και αν αναρωτήθηκα ποτέ για την αισθητική του Vegas, μόνο το γεγονός πως έχει αποτελέσει αναφαίρετο τμήμα της κινηματογραφικής μου παιδείας, το έχει “καθαγιάσει” στη συνείδησή μου. Αποτελεί το ιδανικό movie set και ως τέτοιο μόνο μπορώ να το εκλάβω: ένα τεράστιο σκηνικό τοποθετημένο στη μέση της ερήμου Mojave, ένα “θεματικό πάρκο” για ενηλίκους που μόλις νυχτώσει, εκλύει φως από κάθε του πόρο, με όλη τη δύναμη της αδηφάγου ύπαρξής του.

Μια τεράστια “λάμπα” στο σκοτάδι, που προσελκύει νυχτοπεταλούδες αλλά και κάθε λογής έντομα – κάποια από αυτά κλωθογυρίζουν στη θαλπωρή του φωτός της, ενώ κάποια άλλα παρασύρονται όλο και πιο κοντά μέχρι που γίνονται παρανάλωμα.

[Αυλαία]

[Φωνή Αναγνώστη από το βάθος]
“Ναι, ναι, οκ ρε φίλε, και με τη CES τι έγινε;”

Λοιπόν, αυτή είναι μια άλλη ιστορία!

Από τα comics στη Sci-Fi λογοτεχνία και από το σινεμά στη μουσική – κάποια νύχτα κοιμηθήκαμε παρέα και από τότε δεν ξαναξύπνησα μόνος μου. Το ταξίδι συνεχίζεται!