400… θύματα λένε “ναι” σε αυτοκτονική αποστολή στον Άρη


Όταν το Journal of Cosmology πρότεινε μια ριζοσπαστική προσέγγιση όσον αφορά στα ταξίδια προς τον Άρη (και εννοούμε το “διαστημικό σώμα” και ουχί την “αθλητική ομάδα”), κανείς δεν περίμενε πως θα γινόταν αποδεκτή: “Ο,τι πηγαίνει στον Άρη…”, είπαν, “…μένει στον Άρη!”.

Η πρόταση του Journal of Cosmology, λοιπόν, ήταν πως μια ιδανική προσέγγιση για τη δημιουργία βάσεων / την αποίκιση του Άρη, θα ήταν να βρεθούν αρκετοί… αυτοκτονικοί τύποι, που ευχαρίστως θα δέχονταν να ολοκληρώσουν ένα “ταξίδι χωρίς επιστροφή” προς τον κόκκινο πλανήτη. Αφού κατάφερναν να “μεταβούν” σε αυτόν, θα έπρεπε να στήσουν εκεί μια βάση. Εξαρχής, και για όσο βρίσκονταν εκεί, θα ήταν μόνοι τους. Ούτε βοήθεια, ούτε πιθανότητα επιστροφής, ούτε… ανοησίες: αντρίκια πράματα. Αποίκιση. Ήρθες και θα μείνεις.

Ακούγεται περίεργο και ανόητο, αλλά αν το σκεφτεί κανείς, η συγκεκριμένη προσέγγιση, όπου οι ίδιοι οι άνθρωποι είναι εντελώς αναλώσιμοι, έχει αρκετά θετικά από μια καθαρά πραγματιστική οπτική: ούτε… σκοτούρες για περιττούς υπολογισμούς, ούτε κόστος για ένα δεύτερο “ταξίδι επιστροφής”. Το κόστος της αποίκισης θα έπεφτε στο μισό, και από εκεί και έπειτα, οι πιθανοί -και αυτοκτονικοί, θυμίζω- αποικιστές, θα έπρεπε “να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους”. Το περίεργο; Σχεδόν αμέσως βρέθηκαν 400 εθελοντές!

Η editor του Journal of Cosmology, Lana Tao, είδε να έρχονται κατά συρροήν δηλώσεις συμμετοχής σε μια τέτοια προσπάθεια, από… κάθε λογής άτομα. Και δεν μιλάμε για ανρώπους με τάσεις αυτοκτονίας ή ψυχολογικά προβλήματα, αλλά απολύτως συνειδητοποιημένους για το τι θα απαιτούσε ένα τέτοιο project. Προγραμματιστές ηλεκτρονικών υπολογιστών, “ντελιβεράδες”, οτιδήποτε. Όλοι αναγνώριζαν τους κινδύνους, τα πιθανά προβλήματα, το “αυτοκτονικό” της όλης υπόθεσης. Και όλοι το έβλεπαν από μια, θα λέγαμε, πιο ρομαντική ή ρεαλιστική οπτική από ό,τι το βλέπουμε αρχικά “εμείς”: αν δεν το κάνουν αυτοί, ποιός θα κάνει κάτι τέτοιο; Και ναι, μπορεί να πέθαιναν εκεί, έτη φωτός από τον πλανήτη όπου γεννήθηκαν, αλλά… Για δείτε ακόμη και αυτή την πρόταση! Ποιός άλλος θα είχε κάνει κάτι τέτοιο; Ποιός θα μπορούσε να πει πως “έζησε και πέθανε” σε έναν ξένο πλανήτη; Ποιός άλλος θα αγωνιζόταν με τόσο άγνωστους τρόπους σε ένα τόσο εχθρικό περιβάλλον για την επιβίωση του;

“Τα πηγαίνω ΠΟΛΥ καλά με τη μοναξιά. Είμαι καλός με τα εργαλεία, πολύ καλός στο να κάνω τα πράγματα να λειτουργούν, έχω δημιουργήσει δική μου ηλιακή ενέργεια, χτίσει τρια σπίτια (με τα ίδια μου τα χέρια) και είμαι αρκετά… λογικός και στα σύγκαλα μου. Και είμαι έτοιμος να πάω στον Άρη. Γράψτε με στη λίστα” είπε ένας από τους πιθανούς εθελοντές, ο 69χρονος προγραμματιστής Pasha Rostov. Κάποιοι θα τον έλεγαν ηλίθιο. Αρχικά, αυτό είπα και εγώ. Και μετά συνειδητοποίησα πως έχω περίπου τα μισά του χρόνια, δεν έχω κάνει όσα έχει κάνει, και αυτό που ο ίδιος δηλώνει πως θα έκανε ναι μεν είναι “τρέλα”, αλλά… Αλλά σίγουρα δεν είναι τρελό. Ξέρει τι θέλει, γιατί το θέλει, ποιές θα είναι οι επιπτώσεις και το επιλέγει συνειδητά. Αυτό μάλλον λέγεται “θάρρος”. Ή, ίσως, “αισιοδοξία”.

Αν ποτέ τους δοθεί όντως η δυνατότητα για μια τέτοια αποστολή, αυτό θα συμβεί όταν, πια, είναι εφικτές οι “ιδιωτικές” πτήσεις στο διάστημα (αφού η NASA έχει “κάνει πίσω” από τέτοια, πανάκριβα projects). Ναι, αρχικά φαίνεται ως “αυτοκτονική τρέλα”, αλλά, από την άλλη, εμείς δεν είμαστε που βλέπαμε ανατριχιασμένοι τον εκπληκτικό μονόλογο του Rutger Hauer στο τέλος του Blade Runner;

“Ι have seen… things… you wouldn’t believe…”

Source:

Hundreds of grossly unqualified volunteers have signed up for a proposed one-way trip to Mars as part of a cost-effective private industry effort to colonize the planet.

...γνωστός και ως Οδυσσέας Κουράφαλος, αρχικός υπεύθυνος για το unregistered. Συντάκτης, γραφίστας, "μαλτιμηντιάς", φανατικός της science fiction και των αστείων γατιών στου ιντερνέτ. "Δηλώνω graphics whore" (παίζω Ms. Pac-Man στο MAME με 2xSAL και το πρώτο Max Payne με FXAA antialiasing). Load "unreg*",8,1.