Το πρόβλημά μου με το Foursquare

Διαβάζοντας ότι το Foursquare τιμάται πλέον στα 250 εκατομμύρια δολάρια, καταγράφοντας 6 εκατομμύρια χρήστες και σημειώνοντας αύξηση της τάξης άνω του 3.000% τον περασμένο χρόνο, αναρωτιέμαι αν έχουμε χάσει λίγο τον μπούσουλα.

Δειλά-δειλά, το Foursquare πάει να γίνει και αυτό mainstream, όπως το Twitter και το Facebook. Τώρα γιατί να αφήνω τους άλλους να ξέρουν που είμαι, αυτό είναι όντως ένα ενφιαφέρον ερώτημα. Πολλές φορές στη μέση παρεμβάλλεται ματαιοδοξία και τάση προβολής: γιατί να μην ξέρουν οι 1.000 “φίλοι” σου στο Facebook ότι μόλις έκανες check-in στο Μουσείο του Λούβρου; Ή ότι ήσουν στην avante premiere του Χάρι Πότερ XVII; Θα μπορούσε κάλλιστα να χρησιμοποιηθεί από οίκου ανοχής: “αυτή την εβδομάδα, η αλυσίδα μπορντέλων Νεφέλη, κατέγραψε 28.765 επισκέψεις!”. Wow! Ακόμη καλύτερα, γιατί να μην βάζουμε check-in σε κάθε κοπελιά ξεχωριστά; “Η Τζούλια αυτήν την εβδομάδα δέχτηκε 68 πελάτες!”. Ω, τι επαγγελματίας!
ΦΥΣΙΚΑ, το Foursquare αποθεώνεται πλήρως από τον επιχειρηματικό κόσμο, αναδεικνυόμενο ως μοχλός του marketing και του brand awareness των εταιρειών: “κάνε 100 check-ins στην αλυσίδα καταστημάτων Φινλανδός και μπες στην κλήρωση για το ολοκαίνουριο Sany Peterson X100!”. Όση περισσότερη επισκεψιμότητα παρουσιάζεται σε μια φίρμα, τόσο αναβαθμίζεται το πρεστίζ της και τόσο πιο εύκολα μπορούν να διεκδικηθούν διαφημιστικές πρόσοδοι, μέσα από προωθητικές ενέργειες στο Web, αλλά και να στεφθούν με επιτυχία νέες επιχειρηματικές συνεργασίες, στηριζόμενες στην αναγνωρισιμότητα της εταιρείας.
Κάπου εδώ ξεκινάνε οι στρεβλώσεις, πάντα κατά την προσωπική μου άποψη. Όλα τα στατιστικά που προβάλλει και το ίδιο το Foursquare, περιστρέφονται γύρω από ένα συγκεκριμένο lifestyle, από έναν τρόπο ζωής που αναδεικνύουν, μέσα από τη μαζικότητα των επισκέψεων, συγκεκριμένους προορισμούς, που παίρνουν αξία λόγω του αριθμού των επισκέψεων, και όχι απαραίτητα λόγω της αυθεντικής τους αξίας. Κι αυτό γιατί οι υψηλές επισκεψιμότητες προκύπτουν μέσα από ένα μηχανισμό προβολής που κατευθύνει σε συγκεκριμένες επιλογές: για παράδειγμα, τα περισσότερα check-ins σε κινηματογράφους σημείωσαν ταινίες όπως το Iron Man 2, το Twilight, το Χάρι Πότερ, δηλαδή τα μπιφτεκάκια της μοντέρνας βιομηχανίας fast-food κινηματογράφου.
Ακούγομαι φαιδρός ή γραφικός; Ίσως όχι λιγότερο από έναν τύπο που έγραφε στο blog του τις προάλλες ότι η τεχνολογία και κατά προέκταση η πρόοδος, είναι σαν ένα ποτάμι που πάει μπροστά, και αν δεν πας κι εσύ με το ρεύμα του, θα σε ξεβράσει. “Δε νομίζω Τάκη!” (για να επικαλεστώ το τελευταίο σλόγκαν γνωστής αλυσίδας ηλεκτρονικών). Αν είναι να μετατρέψω τον εαυτό μου σε ζωντανό node για να πλουτίσουν από αέρα κοπανιστό κάποιοι άλλοι, καλύτερα να ξεβραστώ, καλύτερα ναυαγός. Εκείνο που μου τη δίνει περισσότερο είναι αυτό το ακατάπαυστο, μανιακό τρεχαντήρι, η ηλίθια εμμονή να “βελτιστοποιήσουμε”, να “μεγιστοποιήσουμε”, λες κι η ζωή μας θέλει “optimization” σαν ένα mainboard για να γίνει “maximize” το “performance” μας: μέσα από το Foursquare θα δω, που τρώνε το καλύτερο ψάρι, που βλέπουν τις καλύτερες ταινίες, που πίνουν το καλύτερο κρασί, και σε ποια μπαρ μπορώ να ψαρέψω τις πιο ξαναμμένες γκόμενες της πόλης.
Μου τη δίνει η όλη φάση και από την άποψη της νοοτροπίας, τους κουλτούρας που προβάλλει αυτή η εφαρμογή. Μέσα στη χαριτωμενιά και την καλή χαρά, με μια hip διάθεση, μας προσκαλεί να μετατραπούμε σε “adventurers”, να συλλέγουμε “badges”, λες και παίζουμε σto Xbox Live και ξεκλειδώνουμε awards. Δυστυχώς θα το λουστούμε και αυτό, όπως και όλα τα παράγωγα και υποπαράγωγα της εποχής της Apps-Mania. Προτείνω πάντως σε όσους είναι κολλημένοι, να ορίσουν ως check-in point την τουαλέτα τους, έτσι ώστε να παρακολουθύμε και την εντερική τους δραστηριότητα. Μην παραλείψουμε!

Από το 2001, ο διάσημος (...) συντάκτης τεχνολογίας Λάμπρος Γεωργογάλας καταπολεμά τον σκοταδισμό και την ημιμάθεια, διδάσκοντας στους Έλληνες συμπατριώτες του τα μυστικά της υψηλής τεχνολογίας. Κατόπιν βάναυσης απαγωγής από εξωγήινους, και ηρωϊκής απόδρασης, αισιοδοξεί πως θα γίνει κυρίαρχος του σύμπαντος.