Wolverine από Aronofsky

Ο θαυμασμός μου για τον Darren Aronofsky είναι δεδομένος. Απίστευτα ταλαντούχος σκηνοθέτης, ο οποίος μεταπηδά με ευκολία από το σινεφίλ στο mainstream δίχως να απολέσει το προσωπικό του ύφος. Το σινεφίλ κοινό τον γνώρισε μέσα από τους δαιδαλώδεις προβληματισμούς του “Pi” το 1998, ενώ το “Requiem for a Dream” παρέδωσε στο ανύποπτο κοινό την πρώτη σημαντική ψυχεδελική ταινία της δεκαετίας των 00’s.

Αν και το “Fountain”, στη συνέχεια, ξένισε πολύ κόσμο με την πολυεπίπεδη και έντονα αλληγορική του διάσταση, η οποία –σεναριακά τουλάχιστον- χάθηκε στους μαιάνδρους της ίδιας της της πολυπλοκότητας, το Wrestler, με τη απέριττη οπτική του, προσέδωσε τραγικές διαστάσεις στο “ηλιοβασίλεμα” ενός παλαιστή (και στον Μ. Rourke τον ρόλο της καριέρας του). Φυσικά, είμαστε εν αναμονή του Black Swan που θα “σκάσει” εντός του έτους στις οθόνες μας.

Και αφού κατόρθωσα να σας ζαλίσω με τις αναδρομές, να έρθω και στο προκείμενο – που δεν είναι άλλο από την επίσημη πλέον ανάθεση της νέας ταινίας του πολυαγαπημένου μας mutant Wolverine, στον Aronofsky. Ένας “ακόμα” Wolverine θα πουν κάποιοι… χμ! Να ομολογήσω, στο σημείο αυτό, πως είχα απογοητευτεί από την φερώνυμη ταινία του 2009 και μάλλον δεν υπήρξα ο μόνος (ίσως φταίει και το γεγονός πως ήρθα πρώτη φορά σε επαφή με την ταινία “καθ’ οδόν” από Μπαχρέιν σε Μπανγκόκ με το jetlag να έχει διαλύσει τις εγκεφαλικές μου συνάψεις και τις αισθητηριακές μου προσλαμβάνουσες!).

Σε κάθε περίπτωση, οι προσδοκίες μας έχουν πλέον “χτυπήσει ταβάνι”, μιας και εκτός από τον σκηνοθέτη, υπάρχει “εκεί έξω” απίστευτο υλικό, το οποίο μπορεί να αποτελέσει βάση για μια εξαιρετική ταινία. Μένει μόνο να γίνει πράξη…. Εξάλλου, η ταινία αναμένεται στις αίθουσες το 2012, οπότε θα επανέλθουμε με νεότερα.

Όπως και να’ χει, ορίστε μια μικρής διάρκειας συνέντευξη του δημιουργού όπου αναφέρονται οι λόγοι για τους οποίους επέλεξε να προβεί στο εγχείρημα… Wolverine.
Ακονίστε τα αδαμάντινα νύχια σας και περιμένετε…

Από τα comics στη Sci-Fi λογοτεχνία και από το σινεμά στη μουσική – κάποια νύχτα κοιμηθήκαμε παρέα και από τότε δεν ξαναξύπνησα μόνος μου. Το ταξίδι συνεχίζεται!